Κυριακή, 20 Αυγούστου 2017

Οι Δύο Όψεις του Πόνου



Πονάμε πολύ. Υποφέρουμε. Μα κάπου εκεί βαθιά μέσα μας, μια φωνή μας λέει, «κράτα, μην φοβάσαι, πρέπει να το περάσεις, σου χρειάζεται για το ταξίδι.» Σήμερα νιώθεις γυμνός. Κρυώνεις πολύ. Ναι το ξέρω. Μα αύριο αυτή η εμπειρία θα είναι το ρούχο που θα ζεστάνει την καρδιά σου, και θα αλλάξει την ζωή σου. Θα το δεις, αυτό που σήμερα σε πληγώνει αύριο θα σε δυναμώνει…

[]

Ξέρεις τα φωτοστέφανα που ποθείς τι σταυρό έχουν; Τα χαρίσματα, με τι παθήματα ανθίζουν; Ξέρεις οι μεγάλοι έρωτες τι πόνο κρύβουν; Εκείνα τα σ» αγαπώ” με τι χείλη ξεραμένα στην μοναξιά προφέρονται; Και αυτά τα γέλια που ακούς, γνωρίζεις σε τι κλάμα ξεπλένονται; Πίσω από τον παράδεισο είναι η κόλαση, και πίσω από το χαμόγελο όλα εκείνα που μας πόνεσαν πολύ…

π. Χαράλαμπος Παπαδόπουλος

Σάββατο, 19 Αυγούστου 2017

ΟΙ ΝΕΟΙ ΚΑΙ ΤΟ INSTAGRAM


Έχουμε εισέλθει  για τα καλά στον πολιτισμό της μετανεωτερικότητας. Το υποκειμενικό στοιχείο θριαμβεύει. Αρκεί κάποιος να ανοίξει έναν λογαριασμό στο Instagram, το μέσο κοινωνικής δικτύωσης το οποίο στις νεώτερες ηλικίες τείνει να υποκαταστήσει σε δημοφιλία ακόμη και το Facebook, και θα διαπιστώσει ότι το «εγώ και ο εαυτός μου» είναι το παν. Ίσως φτάσουμε να νοσταλγούμε την παντοδυναμία του Facebook, διότι εκεί τουλάχιστον η νεολαία ανέβαζε τραγούδια που της άρεσαν, τοπία, έκανε σύντομα ρεπορτάζ από την καθημερινότητά της. Στο Instagram κυριαρχεί ο ναρκισσισμός. «Θαυμάστε με»! Πόζες μοντέλων, παθητικές εκφράσεις προσώπων, και πολλές καρδιές από κάτω. Η φωτογραφία αποθέωση ενός τρόπου ζωής, ενός πολιτισμού ο οποίος διατυμπανίζει ότι δεν υπάρχει συλλογικότητα, δεν αξίζει να ασχολείται κάποιος με τους άλλους, αλλά η μόνη αλήθεια είναι το «εγώ» μας.

Αυτό είναι και το στοιχείο-κλειδί της μετανεωτερικότητας. Δεν εμμένουμε μόνο στο δικαίωμά μας να κάνουμε ό,τι μας αρέσει. Δεν είμαστε μόνο οι ριζοσπαστικοί εικονοκλάστες των αξιών του παρελθόντος. Αυτοί που δικαιούμαστε να κρίνουμε, να απορρίψουμε, να προτείνουμε. Δεν χρειάζεται πλέον πρόταση. «Έτσι μου αρέσει». «Αυτός/αυτή είμαι». «Δεν θέλω να με πείσεις». «Δεν με ενδιαφέρουν τα επιχειρήματα». «Αξίζει μόνο η εικόνα μου». Και βέβαια αξίζουν για μένα όσοι με αποθεώνουν.  Με αυτό τον τρόπο και με την υπερπροβολή στοιχείων εμπορευματοποιημένης τέχνης στην οποία ο μέτοχος θεωρεί ότι ζει την εμπειρία της, ο πολιτισμός μας υπονομεύει πλέον και τις τελευταίες σταθερές.  Την οικογένεια. Το φύλο μας. Τον θεσμό του γάμου. Τον θάνατο και την αιωνιότητα.

Διότι τι άλλο είναι η συζήτηση για τις έμφυλες ταυτότητες; Ότι η εκ φύσεως ύπαρξή μας είναι κάτι το ξεπερασμένο; Ότι η οικογένεια, η δέσμευση, η συνάντηση με τον άλλο  δεν έχουν ιδιαίτερο νόημα, διότι αξία έχει η αυτάρκεια τού να απολαμβάνουμε μέσω της εικονικής πραγματικότητας όχι την σχέση, αλλά την αυτοερωτικότητα διά της φαντασίας και του σώματος, αφού ο άλλος δεν είναι υπαρκτό πρόσωπο στην ζωή μας, παρά μόνο ζούμε την εικόνα του;

 Αλλά και ο θάνατος δεν έχει νόημα μεταφυσικό. Παράδεισος και κόλαση, Θεός και διάβολος είναι όλα ένα. Ο πολιτισμός μας τα θεωρεί στάδια καθήλωσης στο παρελθόν. Το μόνο που αξίζει στην θρησκεία είναι η εμπειρία  της ατομικής συμμετοχής και μάλιστα σε εθιμικές μορφές. Η πίστη είναι ατομικό γεγονός, που δεν ενδιαφέρει την κοινότητα. Ίσως η νέα τάση θα είναι και η θρησκεία να είναι ένα υποκατάστατο της αντίληψης του «να περνάς καλά». Να δικαιώνεσαι. Να στηρίζεσαι από θρησκευτικούς λειτουργούς- ψυχολόγους, οι οποίοι δεν θα μιλούν και δεν θα δείχνουν τον Χριστό, διότι Αυτός δεν χρειάζεται, αλλά θα κάνουν λόγο για ωραίες έννοιες όπως αγάπη, συμφιλίωση, αλληλεγγύη, χωρίς όμως πνευματικό αγώνα, μετοχή στο σώμα της Εκκλησίας, νίκη κατά της αμαρτίας, αντιμετώπιση του κακού μέσα από την σχέση με τον Θεό. 

Το Instagram αποτελεί έναν ακόμη όπλο στην πορεία του υποκειμενικού. Αληθινό είναι ό,τι πιστεύω εγώ ότι είναι. Δεν χρειάζεται να μου το επιβεβαιώσουν οι άλλοι, η παράδοσή μας, η μελέτη, τα επιχειρήματα, οι συλλογικότητες, η Ιστορία. Μου φτάνει το μακιγιαρισμένο μου πρόσωπο. Η πόζα μου. Πίσω από αυτό όμως πάντοτε θα κρύβεται η ανάγκη νοήματος. Εκκλησία, οικογένεια, παιδεία ας αντισταθούμε στις ψευδαισθήσεις. 

π. Θεμιστοκλής ΜουρτζανόςΔημοσιεύθηκε στην «Ορθόδοξη Αλήθεια»στο φύλλο της Τετάρτης 7 Ιουνίου 2017
το βρηκα:http://themistoklismourtzanos.blogspot.gr

Παρασκευή, 18 Αυγούστου 2017

Δεν είμαι άξιος να διορθώνω ιερέα!


Σ᾿ ένα μοναστήρι ζούσε ένας ευλαβέστατος ιερεύς· (το γεγονός μου διηγήθηκε ο μακαριστός Γέροντας Γαβριήλ, ο οποίος για πολλά χρόνια ήταν και Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Διονυσίου στο Άγιον Όρος). 

Ολιγογράμματος ήταν ο ιερεύς, αλλά κληρικός δυνατής πίστεως, μεγάλης αρετής και πολλών πνευματικών αγώνων. Παρέμενε στην Προσκομιδή όρθιος για πολλές ώρες, παρ᾿όλο που είχαν ανοίξει οι φλέβες των ποδιών του και έτρεχαν. Πολλές φορές φαίνονταν τα αίματα, που έτρεχαν κάτω στο έδαφος από την ορθοστασία για την μνημόνευση των πολλών ονομάτων. Μέχρι τελευταίας στιγμής άνθρωπος θυσίας· και μάλιστα εκοιμήθη αμέσως μετά από Θεία Λειτουργία.Όπως ήταν ολιγογράμματος, από κάποια παρανόηση τρόπον τινά, δεν τοποθετούσε κανονικά τις μερίδες στον Άγιο Δίσκο. Όταν τοποθετούμε τη μερίδα της Υπεραγίας Θεοτόκου πάνω στον Άγιο Δίσκο, λέμε: «Παρέστη η Βασίλισσα εκ δεξιών Σου…» Ο γέροντας ιερεύς νόμιζε ότι, αφού λέγει «εκ δεξιών Σου», πρέπει να τοποθετείται η μερίδα της Παναγίας δεξιά του Αμνού (όπως κοίταζε τον Άγιο Δίσκο)· δηλαδή τοποθετούσε ανάποδα τις μερίδες.

Κάποτε επισκέφθηκε την Ιερά Μονή ένας αρχιερεύς, για να χειροτονήσει έναν διάκονο. Στους Αίνους μπαίνει ο αρχιερεύς στο Ιερό Βήμα, ντύνεται και εν συνεχεία πηγαίνει στην Προσκομιδή, η οποία έχει ήδη ετοιμασθεί μέχρι κάποιου ορισμένου σημείου, και από εκεί και ύστερα συνεχίζει ο αρχιερεύς πρώτος τις μνημονεύσεις, αυτός και μόνον αυτός. Πρόσεξε, λοιπόν, ο αρχιερεύς εκείνος ότι τις μερίδες τις είχε τοποθετήσει ανάποδα ο ιερεύς.

–Δεν τις έβαλες καλά, πάτερ μου, τις μερίδες, του είπε.

Για έλα εδώ, πάτερ. Η Παναγία μπαίνει από ᾿δω και τα Τάγματα μπαίνουν από εκεί. Δεν σού το είπε κανένας, δεν σε είδε κανένας πως κάνεις την Προσκομιδή;

–Ναί, Σεβασμιώτατε, απάντησε ο γέροντας Ιερεύς. Κάθε μέρα, που λειτουργώ (διότι δεν υπήρξε ημέρα, που να μη λειτουργήσει), με βλέπει ο Άγγελος διάκονός μου, αλλά δεν μου είπε τίποτα. Συγγνώμη, που σαν αγράμματος που είμαι, έκανα τέτοιο λάθος· θα προσέχω από τώρα και στο εξής.

–Ποιος; ποιος είπες ότι σε υπηρετεί εδώ; ρώτησε ο επίσκοπος. Δεν σε υπηρετεί μοναχός;

–Όχι, είπε ο ιερεύς, Άγγελος Κυρίου.

Βουβάθηκε ο επίσκοπος, τι να πει; Έμεινε κατάπληκτος και βέβαια κατάλαβε ότι μπροστά του είχε έναν αγιασμένο κληρικό. Το μεσημέρι, μετά την τράπεζα, ο επίσκοπος αποχαιρέτησε τον Ηγούμενο και τους υπολοίπους μοναχούς και ανεχώρησε. Την άλλη ημέρα, νύχτα ακόμη, όταν πήγε όπως πάντα ο γέροντας Ιερεύς στο άγιο Βήμα, για να κάνη την Προσκομιδή, κατέβηκε κι ο Άγγελος Κυρίου. Ενώ προσκομούσε, παρετήρησε ο Άγγελος πως ο ιερεύς έβαλε σωστά τις μερίδες.

–Ωραία, του είπε, πάτερ! Τώρα τα έβαλες σωστά!

–Ναί, εσύ ήξερες το λάθος μου, που έκανα τόσα χρόνια! Και γιατί δεν μου το έλεγες, γιατί δεν με διόρθωσες; ρώτησε.

–Το έβλεπα, αλλά εγώ δεν έχω τέτοιο δικαίωμα. Δεν είμαι άξιος να διορθώνω ιερέα. Εγώ, συνέχισε ο Άγγελος, έχω εντολή από τον Θεό να διακονώ και να υπηρετώ τον ιερέα. Μόνο ο επίσκοπος έχει τέτοιο δικαίωμα!

Κι εμείς παίρνουμε τους ιερείς στο στόμα μας από το πρωί μέχρι το βράδυ τους κατακρίνουμε, τους κατηγορούμε, τους κουτσομπολεύουμε και για χίλια δυο άλλα πράγματα ασχολούμεθα μ᾿ αυτούς. Προσοχή, λοιπόν, πως θα ομιλούμε από τώρα και στο εξής για τον οποιονδήποτε κληρικό. Κέντρο της Θείας Λειτουργίας είναι το μεγάλο, το ανυπέρβλητο, το υπερακατάληπτο γεγονός της Μεταβολής του άρτου και του οίνου σε Σώμα και Αίμα Χριστού και πρέπει να το δεχόμεθα αυτό μέσα σε σιωπή. Να σιγούν, αν είναι δυνατόν για λίγο οι ιεροψάλτες, ούτως ώστε όλο το γεγονός να το παίρνουμε μέσα μας, μέσα από αυτήν την ομιλούσα σιωπή. Διότι η σιωπή αυτή, κατά τη Μεταβολή του άρτου και του οίνου σε Σώμα και Αίμα Χριστού, ομιλεί περισσότερο από κάθε τι άλλο μέσα στις καρδιές μας.
Πρωτ. Στεφάνου Κ. Ἀναγνωστόπουλου
το βρηκα:πνευματικοί λόγοι.

Πέμπτη, 17 Αυγούστου 2017

Αυθάδικο παιδί: Πώς το αντιμετωπίζουμε;


Δεν είναι πάντα εύκολη η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στην αυθάδεια και την απρέπεια.Υπάρχει μια εσφαλμένη εντύπωση ότι η αμφισβήτηση των αποφάσεών μας είναι αυθάδεια. 

«Αυτό συμβαίνει επειδή μερικοί γονείς θεωρούν ότι υπονομεύεται η εξουσία τους, αλλά αν ενθαρρύνετε το παιδί να συζητά μαζί σας, θα του καλλιεργήστε την αίσθηση της ευθύνης για την αυτοπειθαρχία του αντί της τυφλής υπακοής στις αποφάσεις σας», εξηγεί η γιατρός και μέλος του Roayal College of Physicians, Δρ. Μίριαμ Στόπαρντ. Σύμφωνα με την ίδια, με τον τρόπο αυτόν θα συνειδητοποιήσει μεγαλώνοντας την αξία των πειστικών επιχειρημάτων. Από την άλλη, αν αποθαρρύνετε το παιδί να λέει ελεύθερα τι σκέφτεται επειδή ερμηνεύετε τη διαφωνία του ως άτακτη συμπεριφορά, θα του στερήστε την ευκαιρία να καταλαβαίνει το σκεπτικό των αποφάσεών σας. 

Το άλλο θετικό στοιχείο της αυθάδειας, κατά την κυρία Στόπαρντ, είναι ότι παρέχει ένα λεκτικό μηχανισμό απαλλαγής από το θυμό και την απογοήτευση. Ο θυμός είναι ένα απόλυτα αποδεκτό συναίσθημα σε ένα παιδί, αλλά δεν είναι αποδεκτός αν το παιδί ξεσπά το θυμό του με σωματική βία, επιθετικότητα και νταηλίκια.Είναι πολύ καλύτερο για το παιδί να φωνάζει από θυμό παρά να χτυπά του άλλους. 

«Όταν λοιπόν το παιδί σας φέρεται με αυθάδεια, αναλογιστείτε γιατί το κάνει αυτό και αν οι λόγοι είναι υγιείς, απλώς κρατείστε τη συμπεριφορά του υπό έλεγχο. Η απρέπεια, αντίθετα, υπερβαίνει τα όρια της αυθάδειας, επειδή αψηφά τους καλούς τρόπους. Αγνοεί τα αισθήματα των άλλων και πολλές φορές πληγώνει. Αν το παιδί σας ξεπεράσει τα όρια και φέρεται με απρέπεια, θα πρέπει να του διδάξετε ότι αυτό δεν είναι επιτρεπτό», συμπληρώνει η Δρ. Μίριαμ Στόπαρντ . 

«Το μόνο σίγουρο είναι ότι παιδιά έχουν ανάγκη την πειθαρχία. Αλλά πειθαρχία σημαίνει καθοδήγηση. Και δεν υπάρχει κανένας λόγος να είναι τιμωρητική η καθοδήγησή μας. Στην ουσία, η τιμωρία γυρίζει boomerang. Δεν μπορεί κανείς να ελέγξει τον άλλον. Αυτό που πρέπει οι γονείς να δουλέψουν είναι την επιρροή τους», υποστηρίζει η Ιωάννα Θεοδωρακόπουλου, PsyD, MSc, Συμβουλευτικός ψυχολόγος – ψυχοθεραπεύτρια. 

Η τιμωρία διαβρώνει αυτή την επιρροή 

Αν θέλεις το παιδί σου να δεχτεί την καθοδήγησή σου, πρέπει να διατηρήσεις μια θετική σχέση μαζί του. Σε κάποιους ακούγεται δύσκολο μέχρι εδώ, αλλά δεν είναι ανέφικτο.

Πολλοί γονείς τα καταφέρνουν και δεν χρησιμοποιούν ποτέ την τιμωρία και τα παιδιά τους εξελίσσονται σε υπέροχους έφηβους και ενήλικες. Όχι γιατί ήταν εκ φύσεως «εύκολα» παιδιά. Σας προλαβαίνω! Δεν χρειάστηκε να τα απειλήσουν για να συμμορφωθούν. Γιατί; Γιατί αυτά τα παιδιά θέλουν να κάνουν καλές επιλογές, επιλογές προς τις οποίες τους καθοδηγήσαμε στο πέρασμα των χρόνων. Με πολλά όρια τα οποία όμως θέσαμε με ενσυναίσθηση και κατανόηση των συναισθημάτων του παιδιού.

Τετάρτη, 16 Αυγούστου 2017

Ἀββά Ισαάκ τοῦ Σύρου: "Καλύτερα νὰ κατακριθοῦμε μόνο γιὰ μερικὰ στραβὰ πού κάναμε, παρὰ γιὰ τὴν πλήρη ἐγκατάλειψη τοῦ ἀγώνα μας..."


Οταν πέσει ἕνας ἄνθρωπος στὴν ἁμαρτία, σὲ ὁποιαδήποτε ἁμαρτία, δὲν πρέπει νὰ ξεχάσει τὴν ἀγάπη καὶ τὴ στοργὴ τοῦ οὐράνιου Πατέρα του. Ἐὰν συμβεῖ, λοιπόν, νὰ πέσει σὲ ποικίλα παραπτώματα, ἃς μὴν ἀμελήσει τὸ καλὸ καὶ ἃς μὴ σταματήσει στὸ δρόμο του. Ἀντίθετα καὶ ἂν νικηθεῖ, πάλι νὰ σηκωθεῖ καὶ νὰ ἀγωνισθεῖ κατὰ τῶν ἐχθρῶν του, καὶ ἃς βάζει κάθε μέρα καινούρια θεμέλια στὴν καταστραφεῖσα οἰκοδομῆ του, καὶ ἃς ἔχει, μέχρι νὰ φύγει ἀπὸ τοῦτο τὸν κόσμο, στὸ στόμα τοῦ τὸ λόγο τοῦ προφήτη: «Ἃς μὴ χαρεῖ ὁ ἐχθρός μου πού ἔπεσα, γιατί πάλι σηκώνομαι. Καὶ ἂν καθίσω στὸ σκοτάδι, ὁ Κύριος θὰ μοῦ στείλει τὸ δικό του φῶς» (Μιχ. 7, 8). Σὲ καμιὰ περίπτωση, λοιπόν, νὰ μὴ σταματήσει τὸν πόλεμο, καὶ νὰ μὴν προδώσει, μὲ ὁριστικὴ ἥττα, τὴν ψυχή του, ὅσο εἶναι ζωντανὸς καὶ ἀναπνέει. Καὶ ἂν ἀκόμη συντρίβεται τὸ σκάφος τῆς ψυχῆς τοῦ κάθε μέρα, καὶ χάνει τὰ πνευματικά του ἐμπορεύματα, νὰ μὴν παύσει νὰ τὸ περιποιεῖται καὶ νὰ τὸ φροντίζει.Καὶ ὁ Κύριος τότε, πού θὰ δεῖ τὸν ἀγώνα του, θὰ τὸν σπλαχνιστεῖ γιὰ τὸ πάθημά του καὶ θὰ τοῦ στείλει τὸ ἔλεός του καὶ θὰ τοῦ δώσει δύναμη νὰ κάνει ὑπομονή, καὶ νὰ ἀνταπαντήσει στὰ καυστικὰ βέλη τοῦ ἐχθροῦ. Αὐτὴ εἶναι ἡ σοφία πού δίνει ὁ Θεός, καὶ αὐτὸς εἶναι ὁ σοφὸς ἄρρωστος, αὐτὸς πού δὲν ἔχασε τὴν ἐλπίδα του. Εἶναι καλύτερα νὰ κατακριθοῦμε μόνο γιὰ μερικὰ στραβὰ πού κάναμε, ἂν δὲν τὰ διορθώσουμε, παρὰ γιὰ τὴν πλήρη ἐγκατάλειψη τοῦ ἀγώνα μας.

Ο Αλβανίας Αναστάσιος στην Κεφαλονιά


Χρόνια Πολλά Κεφαλονιά! Με λαμπρότητα ο εορτασμός του Αγίου Γερασίμου στα Ομαλά (εικόνες + video)


Πλήθος πιστών από όλο τον κόσμο για να προσκυνήσουν τον πολιούχο τους Κεφαλονιάς Με μεγαλοπρέπεια και λαμπρότητα, η Κεφαλονιά γιόρτασε σήμερα Τρίτη 16 Αυγούστου τον πολιούχο της Άγιο Γεράσιμο. Για μία ακόμα χρονιά λαοθάλασσα προσκυνητών , από την Κεφαλονιά και από την υπόλοιπη Ελλάδα και χώρες της Ευρώπης, βρέθηκαν στα Ομαλά για να τιμήσουν τον Άγιο του νησιού και να προσκυνήσουν το σκήνωμά του. Στην πανηγυρική θεία Λειτουργία χοροστάτησε ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Τιράνων, Δυρραχίου και πάσης Αλβανίας Αναστάσιος, με καταγωγή από την Κεφαλονιά, συγχοροστατούντων του Σεβ. Μητροπολίτη Κεφαλληνίας Δημητρίου , του σεβ. Μητροπολίτη Ιωαννίνων Μάξιμου, του Μητροπολίτης Αμαντίας, Ναθαναήλ, αλλά και πλήθους ιερέων από όλο το νησί . Στον θείο λόγο που κήρυξε ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Τιράνων, Δυρραχίου και πάσης Αλβανίας Αναστάσιος, αναφέρθηκε στον βίο του Αγίου Γερασίμου, και μίλησε με θερμά λόγια στην ξεχωριστή αυτή ημέρα, εστιάζοντας στην αγάπη και στην ειρήνη μεταξύ των ανθρώπων. Το παρών στην πανηγυρική θεία λειτουργία έδωσαν η βουλευτής του νησιού Αφροδίτη Θεοπεφτάτου, ο Περιφερειάρχης Ιονίων Νησων Θεόδωρος Γαλιατσάτος, ο αντιπεριφερειάρχης Κεφαλονιάς και Ιθάκης Παναγής Δρακουλόγκωνας, ο δήμαρχος Κεφαλονιάς Αλέξανδρος Παρίσης με αρκετά μέλη της Περιφερειακή και Δημοτικής Αρχής, ο επικεφαλής της μείζονος αντιπολίτευσης Θεόφιλος Μιχαλάτος, συνοδευόμενος από τους δημοτικούς συμβούλους της παράταξής του Διονύση Αραβαντινό και Γιώργο Θωμά, οι Σπύρος Σαμούρης και Νίκος Σκλάβος από την ελάσσονα αντιπολίτευση, αλλά και εκπρόσωποι των σωμάτων ασφαλείας του νησιού. Το παρών έδωσε επίσης, ο Μανώλης Κεφαλογιάννης επικεφαλής της Κ.Ο των ευρωβουλευτών της Νέας Δημοκρατίας και ο Κεφαλλονίτης βουλευτής της ΝΔ κ. Γεράσιμος Γιακουμάτος.Ακολούθησε περιφορά του σκηνώματος του Αγίου, με την συνοδεία της Φιλαρμονικής Ληξουρίου, του Λυκείου Ελληνίδων Παράρτημα Αργοστολίου, αλλά και του Πολιτιστικού Συλλόγου Βαλσαμάτων «ο Βάλσαμος». Χρόνια Πολλά και του χρόνου.
Γιώργος Χαλαβαζής
Πηγή: www.inkefalonia.gr

















inkefalonia

Τρίτη, 15 Αυγούστου 2017

«Ἐπὶ σοὶ Χαίρει, Κεχαριτωμένη. Πᾶσα ἡ κτίσις»



«Ἐπὶ σοὶ Χαίρει, Κεχαριτωμένη. Πᾶσα ἡ κτίσις»
Φώτης Κόντογλου

«Ὡς ἐμψύχῳ Θεοῦ κιβωτῷ ψαυέτω μηδαμῶς χεὶρ ἀμυήτων· χείλη δὲ πιστῶν τὴ Θεοτόκῳ ἀσιγήτως φωνὴν τοῦ ἀγγέλου ἀναμέλποντα, ἐν ἀγαλλιάσει βοάτω· Ὄντως ἀνωτέραπάντων ὑπάρχεις, Παρθένε ἁγνή». «Ἐσένα ποὺ εἶσαι ζωντανὴ κιβωτὸς τοῦ Θεοῦ, ἂς μὴ σὲ ἀγγίζει ὁλότελα χέρι ἄπιστο, ἀλλὰ χείλια πιστὰ ἂς ψάλλουνε δίχως νὰ σωπάσουνε τὴ φωνὴ τοῦ ἀγγέλου (ὁ ὑμνωδὸς θέλει νὰ πεῖ τὴ φωνὴ τοῦ ἀρχαγγέλου Γαβριήλ, ποὺ εἶπε «εὐλογημένη σὺ ἐν γυναιξί») κι ἂς κράζουνε: «Ἀληθινά, εἶσαι ἀνώτερη ἀπ᾿ ὅλα Παρθένε ἁγνή».

Ἀλλοίμονο! Ἀμύητοι, ἄπιστοι, ἀκατάνυχτοι, εἴμαστε οἱ πιὸ πολλοὶ σήμερα, τώρα ποὺ ἔπρεπε νὰ προσπέσουμε μὲ δάκρυα καυτερὰ στὴν Παναγία καὶ νὰ ποῦμε μαζὶ μὲ τὸ Θεόδωρο Δούκα τὸ Λάσκαρη, ποὺ σύνθεσε μὲ συντριμένη καρδιὰ τὸν παρακλητικὸ κανόνα: «Ἐκύκλωσαν αἱ τοῦ βίου μὲ ζάλαι ὥσπερ μέλισσαι κηρίον, Παρθένε». «Σὰν τὰ μελίσσια ποὺ τριγυρίζουνε γύρω στὴν κερήθρα, ἔτσι κ᾿ ἐμένα μὲ ζώσανε οἱ ζαλάδες τῆς ζωῆς καὶ πέσανε ἀπάνω στὴν καρδιά μου καὶ τὴν κατατρυπᾶνε μὲ τὶς φαρμακερὲς σαγίτες τους. Ἄμποτε, Παναγιά μου, νὰ σὲ βρῶ βοηθό, νὰ μὲ γλύτωσεις ἀπὸ τὰ βάσανα». Μὰ ποιὸς ἀπό μας γυρεύει βοήθεια ἀπὸ τὴν Παναγία, ἀπὸ τὸν Χριστὸ κι᾿ ἀπὸ τοὺς ἁγίους; Γυρεύουμε βoήθεια ἀπὸ τὸ κάθε τί, παρεκτῶς ἀπὸ τὸ Θεό. Ἀλλὰ τί βοήθεια μποροῦνε νὰ δώσουνε στὸν ἄνθρωπο τὰ εἴδωλα τὰ λεγόμενα «ἐπιστήμη» καὶ «τέχνη»; Ὁ ἅγιος Ἰσαὰκ ὁ ἀναχωρητὴς λέγει: «Σ᾿ ὅλους τοὺς δρόμους ποὺ πορεύονται οἱ ἄνθρωποι σὲ τοῦτον τὸν κόσμο δὲv βρίσκουνε σὲ κανένα τὴν εἰρήνη, ὡς ποὺ vα σιμώσουμε στὴν ἐλπίδα τοῦ Θεοῦ. Μὰ ἀλλοίμονο οἱ πιὸ πολλοὶ ἄvθρωποι εἶναι «οἱ μὴ ἔχοντες ἐλπίδα» ὅπως λέγει ὁ Παῦλος. Ὅποιος δὲν ἔχει τὴν πίστη μέσα στὴν καρδιά του, τί ἐλπίδα μπορεῖ νἄχει; Ὅπου ν᾿ ἀκουμπήσει ὅλα εἶναι σάπια. Γι᾿ αὐτὸ κι᾿ ὁ ὑμνογράφος ποὺ εἴπαμε, λέγει στὴν Παναγία: «Ἀπορήσας ἐκ πάντων, ὀδυνηρῶς κράζω σοι· πρόφθασον, θερμὴ προστασία, καὶ τὴν βοήθειαν δός μοι τῷ δούλῳ σου τῷ ταπεινῷ καὶ ἀθλίω». «Ὅλα, λέγει τὰ δοκίμασα, μὰ κανένα πράγμα δὲ μπόρεσε vα μὲ ξαλαφρώσει. Γιὰ τοῦτο φωνάζω Ἐσένα μὲ θρῆνο πικρόν, καὶ λέγω: Πρόφταξε καὶ δόσε τὴ βοήθειά σου σὲ μένα τὸν ταπεινὸ κι᾿ ἄθλιο δοῦλο σου».

Ἡ Παναγία εἶναι ἡ ἐλπίδα τῶν ἀπελπισμένων, ἡ χαρὰ τῶν πικραμένων, τὸ ραβδὶ τῶν τυφλῶν, ἡ ἄγκυρα τῶν θαλασσοδαρμένων, ἡ μάνα τῶν ὀρφανεμένων. Ἡ θρησκεία τοῦ Χριστοῦ εἶναι πονεμένη θρησκεία, ὁ ἴδιος ὁ Χριστὸς καρφώθηκε ἀπάνω στὸ ξύλο: κ᾿ ἡ μητέρα του ἡ Παναγία πέρασε κάθε λύπη σὲ τοῦτον τὸν κόσμο. Γι᾿ αὐτὸ καταφεύγουμε σὲ Κεiνη ποὺ τὴν εἴπανε οἱ πατεράδες μας: «Καταφυγή», «Σκέπη τοῦ κόσμου», «Γοργοεπήκοο», «Γρηγοροῦσα», «Ὀξεία ἀντίληψη», «Ἐλεοῦσα», «Ὁδηγήτρια», «Παρηγορίτισσα» καὶ χίλια ἄλλα ὀνόματα, ποὺ δὲν βγήκανε ἔτσι ἁπλὰ ἀπὸ τὰ στόματα, ἀλλὰ ἀπὸ τὶς καρδιὲς ποὺ πιστεύανε καὶ ποὺ πονούσανε. Μονάχα στὴν Ἑλλάδα προσκυνιέται ἡ Παναγία μὲ τὸν πρεπούμενο τρόπο ἤγουν μὲ δάκρυα μὲ πόνο καὶ μὲ ταπεινὴ ἀγάπη. Γιατὶ ἡ Ἑλλάδα εἶναι τόπος πονεμένος, χαροκαμένος, βασανισμένος ἀπὸ κάθε λογῆς βάσανο. Κι᾿ ἀπὸ τούτη τὴν αἰτία τὸ ἔθνος μας στὰ σκληρὰ τὰ χρόνια βρίσκει παρηγοριὰ καὶ στήριγμα στὰ ἁγιασμένα μυστήρια της ὀρθόδοξης θρησκείας μας, καὶ παραπάνω ἀπὸ ὅλα στὸ Σταυρωμένο τὸ Χριστὸ καὶ στὴ χαροκαμένη μητέρα του, ποὺ πέρασε τὴν καρδιά της σπαθὶ δίκοπο. Σὲ ἄλλες χῶρες τραγουδᾶνε τὴν Παναγία μὲ τραγούδια κοσμικά, σὰν νἆναι καμιὰ φιληνάδα τους, μὰ ἐμεῖς τὴν ὑμνολογοῦμε μὲ κατάνυξη βαθειά, θαρρετὰ μὰ μὲ συστολή, μὲ ἀγάπη μὰ καὶ μὲ σέβας,σὰν μητέρα μας μὰ καὶ σὰν μητέρα τοῦ Θεοῦ μας. Ἀνοίγουμε τὴν καρδιά μας νὰ τὴ δεῖ τί ἔχει μέσα καὶ νὰ μᾶς συμπονέσει. Ἡ Παναγία εἶναι ἡ πικραμένη χαρὰ τῆς Ὀρθοδοξίας, «τὸ χαροποιὸν πένθος», «ἡ χαρμολύπη» μας, «ὁ ποταμὸς ὁ γλυκερὸς τοῦ ἐλέους», «ὁ χρυσοπλοκώτατος πύργος καὶ ἡ δωδεκάτειχος πόλις». Ἡ ὑμνωδία τῆς ἐκκλησίας μας εἶναι ἕνας παράδεισος, ἕνα μυστικὸ περιβόλι ποὺ μοσκοβολᾶ ἀπὸ λογῆς-λογῆς μυρίπνοα ἄνθη, καὶ τὰ πιὸ μυρουδικά, τὰ πιὸ ἐξαίσια, εἶναι ἀφιερωμένα στὴν Παναγία. Ὅλος ὁ κόσμος θλίβεται μαζί της καὶ μαζί της χαίρεται μὲ μία χαρὰ πνευματική: «Ἐπὶ Σοὶ χαίρει, Κεχαριτωμένη, πᾶσα ἡ κτίσις, ἀγγέλων τὸ σύστημα καὶ ἀνθρώπων τὸ γένος, ἡγιασμένε ναὲ καὶ παράδεισε λογικέ, παρθενικὸν καύχημα, ἐξ ἧς Θεὸς ἐσαρκώθη καὶ παιδίον γέγονεν ὁ πρὸ αἰώνων ὑπάρχων Θεὸς ἡμῶν». Ἀπορεῖς τί νὰ πρωτοδιαλέξεις ἀπ᾿ αὐτὴ τὴν ὑμνολογία τῆς Θεοτόκου! Θαρρεῖς πῶς ὁ ἀγέρας, τὰ βουνά, οἱ θάλασσες τῆς Ἑλλάδας, τὰ χωριὰ οἱ πολιτεῖες, γεμίσαvε εὐωδία πνευματικὴ ἀπ᾿ αὐτὸ «τὸ χρυσοῦν θυμιατήριον», ἀπ᾿ αὐτὴ «τὴν μανναδόχον στάμνον ποὺ ἔχει μέσα «μύρον τὸ ἀκένωτον». Οἱ γυναῖκες μας εἶναι στολισμένες μὲ τὄνομά της, τὰ βουνά μας, οἱ κάμποι, τὰ νησιά, τ᾿ ἀκροθαλάσσια εἶναι ἁγιασμένα ἀπὸ τὰ ξωκκλήσια της, τὰ καράβια μας ἔχουν γραμμένο ἀπάνω στὴ μάσκα καὶ στὴν πρύμη τὸ γλυκύτατο τόνομά της. Ἀληθινὰ στὴν Ἑλλάδα μας «ἐπὶ Σοὶ χαίρει, Κεχαριτωμένη, πᾶσα ἡ κτίσις», «Γιὰ Σένα, χαίρεται ὅλη ἡ πλάση. Σήμερα ποὺ κοιμήθηκες, θαρεῖς πὼς ἡ χαρὰ γίνηκε πιὸ μεγάλη, ἡ θλίψη ἄλλαξε σὲ ἀγαλλίαση, ἡ ἐλπίδα ζωήρεψε ἀντὶ νὰ ἀποσκιάσει καὶ πλημμύρησε τὶς καρδιές μας.

Σήμερα τ᾿ ἀγέρι φυσᾶ γλυκύτερα στὰ κουρασμένα πρόσωπά μας, τὰ δέντρα σὰν νὰ γενήκανε πιὸ χλωρά, τ᾿ αὐγουστιάτικο κύμα σὰν νὰ ἀρμενίζει πιὸ δροσερὸ μέσα στὸ πέλαγοκαὶ ἀφρίζει φουσκωμένο ἀπὸ χαρὰ μεγάλη, τὸ κάθε τί πανηγυίζει κι᾿ ἀγάλλεται... Ὤ! Τί θάνατος λοιπὸν εἶναι αὐτός, ποὺ γέμισε τὴν οἰκουμένη καὶ τὶς καρδιές μας μὲ τὴ χαρὰ τῆς ἀθανασίας! Καὶ καλώτατα ψέλνει ὁ ὑμνωδὸς σήμερα: «Ἐν τῇ γεννήσει τὴν παρθενίαν ἐφύλαξας, ἐν τῇ κοιμήσει τὸν κόσμον οὐ κατέλιπες, Θεοτόκε. Μετέστης πρὸς τὴν ζωήν, μήτηρ ὑπάρχουσα τῆς ζωῆς, καὶ ταῖς πρεσβείαις ταῖς σαῖς λυτρουμένη ἐκ θανάτου τὰς ψυχὰς ἡμῶν». Ἀληθινὰ λέγει καὶ σ᾿ ἕνα ἄλλο τροπάρι: «Τῇ ἀθανάτῳ σου κοιμήσει, Θεοτόκε, μῆτερ τῆς ζωῆς...».

Ἀλλὰ τὸ ξαναλέγω. Τί νὰ πεῖ κανένας πρῶτα καὶ τί ὕστερα, ἀπὸ τὰ τόσα πνευματικὰ ὑμνολογήματα ποὺ προσφέρανε οἱ ὀρθόδοξες καρδιὲς στὴν Παναγία, στὸ «Ῥόδον τὸ ἀμάραντον», ποὺ μοσκοβόλησε καὶ ἅγιασε τὴν καταβασανισμένη τὴν Ἑλλάδα! Τὴν ὑμνολογήσανε μὲ τὰ λόγια, μὲ τὴν ψαλμωδία, μὲ τὴ ζωγραφική, μὲ τὸ σκαλισμένο ξύλο, μὲ τ᾿ ἀσήμι, μὲ τὸ μάλαμα, μὲ τὸ κηρομάστιχο, μὲ κάθε τίμιο κι᾿ ἁγιασμέvο πράγμα ποὺ μπορεῖ νὰ χρησιμέψει στὸν ἄνθρωπο γιὰ vα μπορέσει vα δείξει τὴν ἀγάπη του, τὸ σέβας του, τὴ χαρά του, τὴν πίκρα του, κι᾿ ὅτι ἄλλο ἁγνὸ αἴσθημα ἔχει μέσα στὰ φύλλα τῆς καρδιᾶς του. Τὸ νὰ πιάσει κανένας νὰ τὰ ἱστορήσει καταλεπτῶς, θὰ ἤτανε σὰν νάθελε vα μετρήσει τὸν ἄμμο τῆς θάλασσας; Γιὰ τοῦτο ἀνθολογᾶμε λιγοστὰ λουλούδια ἀπὸ τῆς ὑμνωδίας τὸ ἁγιόκλημα «εἰς ὀσμὴν εὐωδίας πνευματικῆς».

Πρῶτα ἀπ᾿ ὅλα ἂς μεταγράψουμε λίγα λόγια ἀπὸ τὶς Καταβασίες τοῦ Ἀκαθίστου ὕμνου «Ἀνοίξω τὸ στόμα μου», ποὺ εἶναι τὸ βυζαντινώτατο, ὅλη ἡ Κωνσταντιούπολη πνευματικὰπανηγυρίζουσα. Στοχασθεῖτε καλὰ ἐκείνη τὴν ἐξαίσια γ´ ᾠδὴ ποὺ λέγει: «Τοὺς σοὺς ὑμνολόγους Θεοτόκε, ὡς ζῶσα καὶ ἄφθονος πηγή, θίασον συγκροτήσαντας πνευματικόν, στερέωσον καὶ ἐν τῇ θείᾳ δόξῃ σου στεφάνων δόξης ἀξίωσον».Οὐράνια ἀπηχήματα!: «Τοὺς ὑμνολόγους σου, Θεοτόκε, ποὺ συγκροτήσανε ἕναν πνευματικὸ θίασο, στερέωσέ τους, Ἐσὺ ποὺ εἶσαι ζωντανὴ ὡς ἄφθονη πηγή. Καὶ μὲ τὴ θεία δόξα σου, ἀξίωσέ τους νὰ φορέσουνε τῆς δόξας τὰ στέφανα», Ἀμὴ ἡ θ´ ᾠδὴ ποὺ λέγει: «Ἅπας γηγενὴς σκιρτάτω τῷ πνεύματι λαμπαδουχούμενος· πανηγυριζέτω δὲ ἀΰλων νόων φύσις, γεραίρουσα τὰ ἱερὰ θαυμάσια τῆς θεομήτορος, καὶ βοάτω, Χαίροις, παμμακάριστε Θεοτόκε, ἁγνή, ἀειπάρθενε». Ἀμὴ ἐκείvα τὰ πανηγυρικὰ αὐτόμελα ποὺ ψέλνουνε στὸν ἑσπερινὸ τῆς Κοιμήσεως, μὲ μέλος θριαμβευτικὸ καὶ μὲ πνευματικὴ μεγαλοπρέπεια! Ποιὸς χριστιανὸς Πίνδαρος τὰ σύνθεσε, Πίνδαρος ἁγιασμένος! «Ὢ τοῦ παραδόξου θαύματος! ἡ πηγὴ τῆς ζωῆς ἐν μνημείῳ τίθεται, καὶ κλίμαξ πρὸς oυραvὸv ὁ τάφος γίνεται! Εὐφραίνου Γεθσημανή, τῆς Θεοτόκου τὸ ἅγιον τέμενος. Βοήσωμεν οἱ πιστοί, τὸν Γαβριὴλ κεκτημένοι ταξίαρχον: Κεχαριτωμένη, χαῖρε, μετά σου ὁ Κύριος, ὁ παρέχων τῷ κόσμῳ διὰ σοῦ τὸ μέγα ἔλεος». Ποταμὸς μέγας καὶ βουερὸς ἀναβρύζει καὶ μᾶς δροσίζει, καὶ πίνουνε νερὸ δροσερὸ ψυχὲς ξερὲς καὶ διψασμένες! Κύτταξε πάθος καὶ μεράκι ποὺ ξελοχίζει ἀπὸ καιγόμενη καρδιά! Ὁ ὑμνωδός, ἀντὶ νὰ κλάψει γιὰ τὴν Παναγία ποὺ εἶναι μπροστά του ξαπλωμένη ἀπάνω στὴν κλίνη της, τυλιγμένη μὲ τὸ μαφόρι της μὲ κλεισμένα τὰ μάτια της ποὺ δίνανε παρηγοριὰ στὴν ἀνθρωπότητα, μὲ σταυρωμένα τὰ ἄχραντα χέρια της, ποὺ βαστάξανε τὸν Χριστὸ καὶ τὸν ἀναθρέψανε, πεθαμένη σὰν τὸν κάθε ἄνθρωπο, ἀντὶς λέγω νὰ κλάψει, ἀφοῦ πρῶτα ἀπορεῖ πῶς ἡ πηγὴ τῆς ζωῆς κείτεται στὸ μνῆμα, μονομιᾶς κράζει μὲ δάκρυα στὰ μάτια, πλὴν δάκρυα χαρᾶς: «Εὐφραίνου Γεσθημανή, ποὺ ἔχεις θησαυρισμένο τὸ ἅγιο σκήνωμα τῆς Θεοτόκου». Κ᾿ ὕστερα στρέφει στοὺς χριστιανοὺς ποὺ εἶναι μέσα στὴν ἐκκλησία καὶ τοὺς λέγει μὲ τὸν ἴδιο πνευματικὸ οἶστρο. «Ἂς κράξουμε ὅλοι μαζὶ στὴν Παναγία, ἔχοντας γιὰ πρωτοψάλτη τὸν ἀρχάγγελο Γαβριήλ, ποὺ τὴ χαιρέτισε μὲ τὰ ἴδια λόγια κατὰ τὴ χαρoύμενη, μέρα τοῦ Εὐαγγελισμοῦ κι᾿ ἂς ποῦμε: «Κεχαριτωμένη, χαῖρε, μαζί σου εἶναι ὁ Κύριος, ποὺ δωρίζει στὸν κόσμο μὲ ἐσένα, τὸ μέγα ἔλεος». Θάνατος δὲν ὑπάρχει ἐδῶ πέρα ποῦ εἶναι ἡ μητέρα τῆς Ζωῆς; Κι᾿ οὔτε μοιρολόγια καὶ ξόδια θρηνητερά, παρὰ χαρὰ ἀνεκλάλητη, γάμος πνευματικός, τράπεζα ἁγιασμένη ποὺ ἔχει ἀπιθωμένον ἀπάνω της τὸν ἄρτο τῆς ζωῆς καὶ τὸ κρασὶ τῆς ἀθανασίας, καὶ πίνουνε οἱ χριστιανοὶ καὶ μεθᾶνε ἕνα μεθύσι ἅγιο, ἁγνό, ἄμωμο καὶ δὲν βρίσκονται πιὰ μπροστὰ σἕνα λείψανο ποὺ τὸ κηδεύουνε, ἀλλὰ βρίσκονται στὴ Ναζαρέτ, στό σπίτι τὸ χαρούμενο καὶ τὸ μοσκοβολημένο ἀπὸ τὴν παρθενικὴ εὐωδία τῆς Παναγίας, τότε ποὺ ἤτανε δεκάξη χρονῶν, κατὰ κείνη τὴν ἡμέρα πὤγινε ὁ Εὐαγγελισμός, καὶ κράζουνε γηθόσυνα οἱ λιγόζωοι οἱ ἄνθρωποι σὰ νάναι ἀθάνατοι, μαζὶ μὲ τὸν ἀρχάγγελο Γαβριήλ: «Κεχαριτωμένη, χαῖρε, μετὰ σοῦ ὁ Κύριος!» Ἡ Κοίμησις γίνεται Εὐαγγελισμός, ἡ θλίψη μεταλλάζεται σὲ χαρά!

Ναί, Δὲν ὑπάρχει ἀληθινὴ χαρά, παρὰ μονάχα στὸ Χριστὸ κι᾿ αὐτὴ ἡ χαρὰ εἶναι ἕνα ἀμάραντο λουλούδι, πὤχει τὴ ρίζα του στὸν πόνο. Οἱ ἄλλες οἱ χαρὲς εἶναι χαρὲς ψεύτικες, χωρὶς ρίζα. «Ἡ γυνὴ ὅταν τίκτῃ, λύπην ἔχει, ὅτι ἦλθεν ἡ ὥρα αὐτῆς. Ὅταν δὲ γεννήσῃ τὸ παιδίον, οὐκέτι μνημονεύει τῆς θλίψεως, διὰ τὴν χαρὰν ὅτι ἐγεννήθη ἄνθρωπος εἰς τὸν κόσμον. Καὶ ὑμεῖς οὖν λύπην μὲν νῦν ἔχετε· πάλιν δὲ ὄψομαι ὑμᾶς, καὶ χαρήσεται ὑμῶν ἡ καρδία καὶ τὴν χαρὰν ὑμῶν οὐδεὶς αἴρει ἀφ᾿ ὑμῶν». Τὰ μάτια μου εἶναι θολωμένα ἀπὸ τὰ δάκρυα τώρα ποὺ γράφω αὐτὰ τὰ λόγια τοῦ Χριστοῦ μας. Αὐτὰ τὰ λίγα λόγια τὰ φύλαξε ἡ ἀνθρωπότητα στὴν καρδιά της καὶ μ᾿ αὐτὰ κλαίγει καὶ μ᾿ αὐτὰ χαίρεται. Αὐτὰ τὰ λόγια γενήκανε θεμέλιο τῆς Ὀρθοδοξίας, καὶ μεταλλαχτήκανε σὲ λογῆς-λογῆς ἁγιασμένα αἰσθήματα καὶ βγήκανε ἀπὸ τὶς καιόμενες καρδιὲς τῶν ἁγίων ἀνθρώτων καὶ εὐωδιάσανε τὸν κόσμο. Ἀπὸ τὸν ἕναν γινήκανε ὕμνοι, ἀπὸ τὸν ἄλλον εἰκονίσματα, σὲ ἄλλον γινήκανε προσευχή, σὲ ἄλλον ψαλμός, σὲ ἄλλον ἐκκλησιὰ μὲ κουμπέδες καὶ μὲ ἁγιατράπεζα, σὲ ἄλλον θυσία τοῦ μάταιου κόσμου καὶ βουβὴ κατάνυξη. Αὐτὰ τὰ λόγια τοῦ Χριστοῦ σταθήκανε πηγὴ καὶ ἔμπνευση καὶ γιὰ τὸ θρηνητικὸ ἀηδόνι τῆς ἔρημος, θέλω νὰ πῶ γιὰ τὸν ἅγιο Ἰωάννη τῆς Κλίμακος, σὲ ὅσα ἔγραψε γιὰ τὸ «Χαροποιὸν πένθος»: «Ὅποιος κλαίγει, λέγει αὐτὸς ὁ ἅγιος, καὶ πικραίνεται γιὰ τὸν Θεό, ἐκεῖνος ἀξιώνεται νὰ δεῖ στὴν ψυχή του τὴν oυράνια καὶ θεία παρηγοριά. Κι᾿ αὐτὴ ἡ οὐράνια παρηγοριὰ εἶναι κάποια ἀνακούφιση καὶ θεϊκὴ ἀλάφρωση, ποὺ παρηγορᾶ τὴν πονεμένη καὶ πικραμένη ψυχή, ὁποῦ θλίβεται γιατὶ χωρίσθηκε ἀπὸ τὸν Θεὸ μὲ τὶς ἁμαρτίες της. Καὶ τούτη ἡ χαριτωμένη βοήθεια ἀλλάζει τὰ πονεμένα δάκρυα τῆς ψυχῆς, ποὺ εἶναι καταφαρμακωμένη, σὲ κάποια παρηγοριὰ θαυμαστή. Ὅποιος πορεύεται μ᾿ αὐτὴ τὴ λύπη τοῦ Θεοῦ, αὐτὸς ἀκατάπαυστα γιορτάζει κάθε μέρα κι᾿ ἀγάλλεται ἡ ψυχή του. Τοῦτο τὸ ἅγιο καὶ θεάρεστο κλάψιμο εἶναι μία λύπη ἀλησμόνητη τῆς ψυχῆς, μιὰ ὄρεξη πονεμένης καρδιᾶς, ποὺ γυρεύει μὲ μεγάλη θέρμη τὸν Θεὸ ὁποῦ τὸν ἐπιθυμὰ πάντα της. Κράτα λοιπὸν καλὰ τὴ χαριτωμένη καὶ τὴν ἥμερη καὶ τὴν ἅγια λύπη, ποὺ κάνει τὴν ψυχή σου vα θλiβεται ἀντάμα καὶ νὰ χαίρεται. Ἐγώ, λογιάζοντας καλὰ τὴν ἐνέργεια τούτη τῆς ἅγιας κατάνυξης, ξεσταίνουμαι καὶ θαυμάζω, πὼς ἐτοῦτο ποὺ λέγεται κλάψιμο καὶ λύπη, καὶ ποὺ φαίνεται πολὺ πικρὸ κι᾿ ἀβάσταχτο, ἔχει μέσα του πλεγμένη καὶ σμιγμένη τὴ χαρά, καὶ τὴν εὐφροσύνη, ὅπως εἶναι σμιγμένο τὸ κερὶ μὲ τὸ μέλι στὴν μελόπητα. Καὶ σέρνει ἐκείνους ποὺ τὴν ἀξιωθήκανε μὲ πόθο μεγάλον καὶ μὲ πολλὴν ἀγάπη, καὶ φοβοῦνται νὰ μὴν τὴν χάσουνε, καὶ τὴν φυλάγουνε περισσότερο ἀπ᾿ ὅσο φυλάγουνε οἱ ἄλλοι ἄνθρωποι τ᾿ ἀκριβὰ πετράδια καὶ τ᾿ ἀσημοχρύσαφα. Εἶναι μιὰ ἥμερη χαρὰ κ᾿ ἕνα θεϊκὸ χάρισμα μὲ τὸ ὁποῖο στολίζει ὁ Θεὸς τοὺς φίλους του, καὶ κάνει νὰ ἔχουνε μίαν ἀληθιvὴ χαρὰ καὶ ὄρεξη γιὰ τὸν Θεό, ποὖναι συντροφιασμένη μὲ κάποια θεραπευτικὴ λύπη ὁποῦ δὲν ἔχει μέσα της καμιὰ σαρκικὴ ἀγάπη, παρὰ μονάχα μιὰ παρηγοριὰ ἀγγελικὴ καὶ οὐράνια, μὲ τὴν ὁποία παρηγορᾶ ὁ Θεὸς κρυφὰ ἐκείνους ποὺ συντρίβουνε μὲ πόνο καὶ μὲ ταπείνωση τὴν καρδιά τους». Ἄμποτε νὰ τὴν ἀξιωθοῦμε κ᾿ ἐμεῖς, μὲ τὴ χάρη τῆς Παναγίας ποὺ γιορτάζουμε σήμερα. Ἀμήν.

(Ἀπό τὸ περιοδικὸ «Ἑλληνικὴ Δημιουργία», τ. 37, 1949)

http://alopsis.gr/alopsis/Koimhsi2.htm

Δευτέρα, 14 Αυγούστου 2017

H θέση της Παναγίας στην Ορθόδοξη Εκκλησία*


Ερώτησι: Ένας περίφημος ύμνος της Εκκλησίας μας ονομάζει την Παναγία ουρανό: «Αὕτη γὰρ ἀνεδείχθη οὐρανὸς καὶ ναὸς τῆς θεότητος». Θα θέλατε, π. Βασίλειε, να συζητήσουμε λίγο τη θέσι της Πλατυτέρας των Ουρανών μέσα στην Ορθόδοξή μας Εκκλησία;

Απάντησι: «Αὕτη γὰρ ἀνεδείχθη οὐρανὸς καὶ ναὸς τῆς θεότητος»... Θυμάμαι ένα άλλο θεοτοκίο, που λέει ότι η Παναγία είναι η «οὐρανώσασα τὸ γεῶδες ἡμῶν φύραμα», είναι αυτή που έκανε τη γη ουρανό. Και ο άγιος Νικόλαος ο Καβάσιλας λέει ότι, όταν ο Θεός δημιούργησε τα πάντα και, βλέποντάς τα, είδε και είπε ότι ήταν «καλὰ λίαν», αυτό το «καλὰ λίαν» αυτό το κάλλος και αυτή η καλοσύνη, αφορούσαν την Παναγία. Δηλαδή, ήταν όλα «καλὰ λίαν», επειδή οδηγούσαν στην Παναγία, επειδή εν τέλει θα εγεννάτο η Παναγία. Έτσι, η Παναγία είναι ο σκοπός όλης της δημιουργίας και το τέλος όλης της αναμονής της Παλαιάς Διαθήκης.

Ο Θεός δημιούργησε όλο τον κόσμο «καλὸν λίαν» και δημιούργησε στο τέλος τον άνθρωπο, για το πλάσιμο του οποίου καταβάλλει μια ιδιαίτερη προσπάθεια, κάνει μια ιδιαίτερη ενέργεια. Δεν λέγει και γεννάται, αλλά πλάθει τον άνθρωπο «ἐκ τῆς γῆς», και εμφυσά «πνοὴν ζωῆς» σ᾿ αυτόν. Ο Μέγας Βασίλειος λέει ότι ο Θεός έδωσε στον άνθρωπο «μοῖραν τῆς αὐτοῦ θεότητος». Κι έτσι, εμείς θα μπορούσαμε να γινώμαστε θεοί κατά χάριν, αν υπακούαμε στο θέλημα του Θεού. Εν τέλει, αφού μας έκανε αυτή τη μεγάλη δωρεά της ελευθερίας, και η ελευθερία είναι δίκοπο μαχαίρι ‒είτε πηγαίνεις επάνω δια της υπακοής, είτε καταστρέφεσαι δια της ανταρσίας και της αυτονομίας‒ εμείς ακολουθήσαμε τη φιλαυτία, και χάσαμε τον Παράδεισο, βγήκαμε έξω από τον Παράδεισο, και ζήσαμε μια ζωή βασανισμένη, χιλιετίες και αιώνες πολλούς. Και αυτό το βάσανο το ξέρουμε όλοι μας.

Γεννιέται τότε το ερώτημα πολλές φορές: Γιατί ο Θεός δεν μας έσωσε, εφ᾿ όσον μας αγαπούσε; Εμείς παρηκούσαμε του πλάσαντος, κάναμε, όπως λέμε, του κεφαλιού μας. Αλλά Αυτός, ως Θεός εύσπλαγχνος και Πατέρας, γιατί δεν μας έβαζε πάλι στον Παράδεισο; Όμως δεν υπάρχει Παράδεισος, χωρίς την ελευθερία. Λέει ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος: «Δεν θα μπορούσε ο Χριστός να σώση τον Ιούδα;». Και απαντά ο ίδιος, και λέει ότι ο Χριστός έκανε τα πάντα, αλλά δεν ήθελε δια της βίας να σώση τον Ιούδα, γιατί δια της βίας δεν υπάρχει σωτηρία, παρά μόνο η καταστροφή του ανθρώπου.

Έτσι, λοιπόν, περιμέναμε χιλιετίες ολόκληρες, για να έρθη κάποιος άνθρωπος, ο οποίος θα καταλάβαινε τι σημαίνει αγάπη του Θεού. Αλλά, για να το καταλάβαινε αυτό, έπρεπε να ήταν καθαρός και πολύ ταπεινός. Και γεννήθηκε η Παναγία. Και νομίζω ότι αυτό το καταλαβαίνουμε μ᾿  εκείνα που λέει ο Απόστολος Παύλος στην προς Γαλάτας επιστολή του: «Πρὸ δὲ τοῦ ἐλθεῖν τὴν πίστιν ὑπὸ νόμον ἐφρουρούμεθα συγκεκλεισμένοι εἰς τὴν μέλλουσαν πίστιν ἀποκαλυφθῆναι». Πριν να έρθη η πίστι, ήμαστε κλεισμένοι μέσα στον Νόμο. Ο Νόμος έγινε παιδαγωγός εις Χριστόν, αλλά ο Νόμος, οποιοσδήποτε νόμος, ήταν ανίκανος, και είναι ανίκανος να σώση και να ικανοποιήση τον άνθρωπο αληθινά.

Γι' αυτό, όταν ήρθε το «πλήρωμα τοῦ χρόνου, ἐξαπέστειλεν ὁ Θεὸς τὸν υἱὸν αὐτοῦ, γενόμενον ὑπὸ... νόμον, ἵνα τοὺς ὑπὸ νόμον ἐξαγοράσῃ, ἵνα τὴν υἱοθεσίαν ἀπολάβωμεν». Και το πλήρωμα του χρόνου είναι η γέννησι της Παρθένου, της γυναικός δια της οποίας έγινε άνθρωπος ο Θεός. Αυτή είναι η «κλῖμαξ δι᾿ ἧς κατέβη ὁ Θεὸς» και η «γέφυρα ἡ μετάγουσα τοὺς ἐκ γῆς πρὸς οὐρανόν».

Αυτή, λοιπόν, η «ἐκ κοιλίας μητρός» της ηγιασμένη, ακριβώς γιατί ήταν καρπός πολλής προσευχής των γονέων της, του Ιωακείμ και της Άννης, που ζήτησαν να τους χαρίση ο Θεός ένα παιδί, και να το αφιερώσουν εξ ολοκλήρου στον Θεό, αφιερώθηκε στον Θεό από βρεφικής ηλικίας. Και ακούμε στην ακολουθία των Εισοδίων να ψάλλη η Εκκλησία ότι «τῶν ἁγίων εἰς ἅγια ἡ ἁγία καὶ ἄμωμος ἐν ἁγίῳ Πνεύματι εἰσοικίζεται». Εκεί μένει η Παρθένος επί χρόνια, εκεί τρέφεται με τροφή Αγγέλου, και, όταν φθάση σε μια ώριμη ηλικία και έχη ως μνηστήρα τον Ιωσήφ, δέχεται τον αρχαγγελικό ασπασμό, και είναι πια ικανή να πη «ναι» στο μήνυμα του Αγγέλου, να πη «γένοιτό μοι κατὰ τὸ ρῆμά σου», να δεχθή να γίνη το θέλημα του Θεού σ᾿ αὐτή. Κι από τότε και στο εξής, να γίνη εκείνη η οποία, δια της όλης υπάρξεώς της, σαρκοποιεί τον Υιό και Λόγο του Θεού. Και έτσι, γίνεται η «εὐρυχωροτέρα τῶν οὐρανῶν», η βασίλισσα των Αγγέλων, και αυτή που πράγματι αξιώνεται να κάνη τη γη ουρανό.

Ερώτησι: Οι Πατέρες, μιλώντας με τη γλώσσα της θεολογίας και της θεοπνευστίας, καθόρισαν για την Πλατυτέρα των Ουρανών ότι βρίσκεται μεταξύ κτιστού και ακτίστου. Τι σημαίνει αυτό;

Απάντησι: Μ᾿ αυτό που μου λέτε θυμάμαι τον ύμνο που ψάλλουμε στην εκκλησία, ότι η Παναγία είναι η «τιμιωτέρα τῶν Χερουβὶμ καὶ ἐνδοξωτέρα ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφίμ». Αυτή είναι «καθαρωτέρα λαμπηδόνων ἡλιακῶν».

Θα ήθελα τώρα να έλεγα κάτι γενικά για τις γυναίκες. Όπως είπατε, η Παναγία ‒το λέει ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς‒ είναι «μεθόριον κτιστῆς καὶ ἀκτίστου φύσεως», και κανείς δεν μπορή να έρθη προς τον Θεο, παρά μόνο δι᾿ αυτής. Και είναι η δόξα της ανθρωπότητος, είναι το «μητροπάρθενον κλέος». Είναι αυτή στην οποία «πᾶσα ἡ κτίσις ἀγάλλεται». Και είναι η Μητέρα μας, εκείνη η οποία μας έθρεψε και μας θήλασε με τη Χαρι και με τον Παράδεισο, ενώ η πρώτη, η Εύα, μας θήλασε με την ανταρσία, με τα πάθη και τον θάνατο.

Η Παναγία, όπως λέει η λέξι, είναι πάνω απ᾿ όλους τους  Αγίους. Και είναι πάνω απ᾿ όλους τους  Αγίους, γιατί ξεπέρασε όλους σε καθαρότητα, σε ταπείνωσι και σε υπακοή. Μπορεί να είναι μεγάλοι ο Τιμιος Πρόδρομος, ο Απόστολος Παύλος, οι άλλοι Απόστολοι, οι μεγάλοι Πατέρες, Ομολογητές και Μαρτυρες. Όμως κανείς δεν μπορεί να συγκριθή με την Παναγία. Γι᾿ αὐτό, βλέπουμε ότι το κάλλος της Παναγίας και το φως το οποίο έρχεται από την Παναγία είναι «ἔσωθεν», είναι «ὁ τῆς κοιλίας αὐτῆς καρπός». Αυτό το κάλλος που γέννησε και το φως το ανέσπερο, που είναι ο ίδιος ο Υιός και Θεός της, είναι αυτό που φωτίζει όλη τη ζωη μας, τα προβλήματά μας και τις δυσκολίες μας.

Και γυρίζω πάλι σ᾿ αὐτὸ που είπα πριν από λίγο, ότι θα ήθελα να μιλήσω για τις γυναίκες. Το πώς θα τιμήσουμε τη γυναίκα, το πώς θα γίνη αυτό και πώς θα συμβή, θα το βρούμε μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία, φωτισμένοι από το φως που γεννήθηκε από τη Θεοτόκο, δηλαδή από τον Θεάνθρωπο. Και βλέπουμε ότι οι γυναίκες τώρα θέλουν να πάρουν μια θέσι ένδοξη. Αλλά το πού μπορεί να φθάση η γυναίκα, το έδειξε η Παναγία με το να γίνη «τιμιωτέρα τῶν Χερουβὶμ καὶ ἐνδοξωτέρα ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφίμ». Και αν είναι μεγάλοι οι Απόστολοι και οι αρχιερείς, κανείς δεν είναι μεγαλύτερος από την Παναγία· και αν η Παναγία είναι μεγαλύτερη απ᾿ όλους τους αρχιερείς, δεν έγινε, ωστόσο, ούτε διάκος ούτε ιερέας ούτε δεσπότης. Βλέπουμε, λοιπόν, ότι οι γυναίκες δεν γίνονται διάκοι ή ιερείς, όχι γιατί υποτιμώνται μέσα στην Εκκλησία, αλλά γιατί τιμώνται υπερτέρως.

Έτσι, αναδεικνύεται η αλήθεια που λέει ο Απόστολος Παύλος ότι όταν ασθενώ, τότε είμαι δυνατός, και όταν ταπεινώνωμαι, τότε δοξάζομαι. Και το ασθενές φύλο, μέσα στην Εκκλησία, δια της υπακοής και δια της ταπεινώσεως, την οποία εφαρμόζουν και ζουν οι Άγιοι και την οποία εφήρμοσε και ενσάρκωσε ιδιαιτέρως η Παναγία, αποδεικνύεται ισχυρό και ισχυρότερο.

Ερώτησι: π. Βασίλειε, λέμε στον ύμνο «τὸ μεσότοιχον τῆς ἔχθρας καθελοῦσα». Ποιό είναι αυτό «τὸ μεσότοιχον τῆς ἔχθρας» ;

Απάντησι: Νομίζω ότι είναι η έχθρα μεταξύ του διαβόλου και του Θεού, της ανταρσίας και της υπακοής. Κι εμείς, με την παράβασι, ακολουθήσαμε τον διάβολο, και όχι τον Θεο. Και μας πέρασε ο λογισμός ότι θα μπορούσαμε να φθάσουμε στην αγιότητα δια της αμαρτίας, και να φθάσουμε στη θέωσι με το να υπακούσουμε στον διάβολο. Και έτσι δημιουργήθηκε όλο αυτό το χάσμα, όλος ο μεσότοιχος που μας χωρίζει από τον Θεο.

Αλλά έπρεπε να υπάρξη κάποιος άνθρωπος φωτισμένος, καθαρός, ταπεινός, πανάγιος, ο οποίος θα καταλάβαινε ότι δια της υπακοής φθάνουμε στην ελευθερία, δια της ταπεινώσεως φθάνουμε στη δόξα και, θα έλεγα, δια της παρθενίας και της ολοκληρωτικής αφοσιώσεως στον Θεό φθάνουμε στον όντως γάμο και στην ενότητα την αληθινή και ολοκληρωτική με τον Θεό.

Ερώτησι: Ερχόμενος, π. Βασίλειε, από το Περιβόλι της Παναγίας, το Άγιον Όρος, στην Κύπρο, που έχει αφιερώσει στην Παναγία πολλούς ναούς και πολλά μοναστήρια, πως νοιώθετε;

Απάντησι: Είναι αλήθεια ότι ήρθα στην Κύπρο, προσκεκλημένος, με μια διάθεσι να μιλήσω για την Παναγία. Και, έκπληκτος, βρέθηκα στο νησί της Παναγίας, γιατί σχεδόν όλα τα μοναστήρια σας είναι αφιερωμένα στην Παναγία, τόσες θαυματουργές εικόνες έχετε σε πολλές εκκλησίες και στα σπίτια σας εσείς, οι Κύπριοι.

Αλλά κάτι που μου έκανε πολλή εντύπωσι και ήταν μια δωρεά της Παναγίας ήταν όταν επισκέφθηκα ένα χωριό, την Ορά. Είδαμε μια πολύ μεγάλη, πετρόκτιστη και ωραία εκκλησία, και πήγαμε να προσκυνήσουμε. Ζητήσαμε, λοιπόν, να έρθη ο νεωκόρος. Προσκυνήσαμε τις εικόνες του τέμπλου και μπήκαμε μέσα στο ιερό. Βγαίνοντας έξω, είδαμε μια εικόνα της Παναγίας στον αριστερό τοίχο. Ήταν αρχαία και πάρα πολύ ωραία εικόνα. Την ώρα που προσκυνούσαμε, ο νεωκόρος, ένας ηλικιωμένος άρχοντας του χωριού, μου είπε μια φράσι, που σ᾿ αυτή ήταν όλο το νόημα και το περιεχόμενο του μυστηρίου της Παναγίας. Αυθόρμητα μου είπε: «Είναι ωραία η Βασίλισσά μας. Γεια στα χέρια εκείνου που την έκανε».

Η Βασίλισσα της Κύπρου είναι η Παναγία. Και η Παναγία είναι ωραία· και ωραία τη λένε οι Προφήτες, τη λένε οι Πατέρες, τη λένε οι ύμνοι. Και το κάλλος της Παναγίας ηράσθη, αγάπησε ο Θεός και έγινε άνθρωπος. Το κάλλος της Παναγίας είναι το κάλλος της ταπεινώσεως και της καθαρότητος. Το κάλλος αυτό είναι που σώζει τον άνθρωπο και τον κόσμο όλο. Και το κάλλος αυτό είναι «τὸ ἀληθινὸν καὶ ἐράσμιον», όπως λέει ο Μεγας Βασίλειος, είναι η ίδια η άκτιστη χάρι του Θεού, είναι η ίδια η Θεότης.

Έτσι, συγκινήθηκα ιδιαίτερα, όταν ένοιωσα αυτό το κάλλος, αυτή τη χάρι, να υπάρχη σ᾿ όλο το νησί της Παναγίας, που είναι η Κύπρος. Και συγκινείται κανείς ιδιαίτερα, όταν βλέπη πόσο ζη η Παναγία μεταξύ μας, και πόσο πράγματι η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι σώμα Χριστού. Όχι από ένα Προφήτη, όχι από ένα Πατέρα της Εκκλησίας, αλλά από ένα απλό άνθρωπο, χωριάτη και άρχοντα, άκουσα αυτή τη μεγάλη φράσι: «Η Βασίλισσά μας είναι ωραία». Και το κάλλος αυτό είναι που θα σώση την Κύπρο, και θα σώση τον κόσμο όλο.

 *  Συνέντευξη σε ραδιοφωνικό σταθμό της Κύπρου τον Μάιο του 1989.
αντιφωνο

Κυριακή, 13 Αυγούστου 2017

Τοὺς λογισμοὺς μας τοὺς λέμε στὸν πνευματικό μας


Στὸ παρὸν ἀπόσπασμα ὁ Σεβασμιώτατος ἀναφέρεται στὸ Ἱερὸ Μυστήριο τῆς ἐξομολογήσεως καὶ τὴν ἐξαγόρευση τῶν λογισμῶν μας στὸν πνευματικό μας πατέρα.

Ἡ Ὀρθόδοξη Πατερικὴ Παράδοση στοχεύει στὴν θεραπεία ποὺ ἐπιτυγχάνεται μέσω τῆς κάθαρσης τοῦ νοῦ καὶ τῆς καρδίας ἀπὸ τοὺς «στραβοὺς» λογισμούς. Οἱ Πατέρες μὲ τὴν ἐμπειρία τοὺς κατέγραψαν ὅτι ὁ τρόπος γιὰ τὴν θεραπεία τοῦ νοῦ καὶ τῆς καρδιᾶς ἐπιτυγχάνεται μέσω τοῦ Ἱεροῦ μυστηρίου τῆς ἐξομολογήσεως καὶ τῆς εἰλικρινοῦς ἐξαγορεύσεως τῶν λογισμῶν μας στὸν πνευματικό μας πατέρα.

Ἡ ὁμιλία πραγματοποιήθηκε στὸ πλαίσιο τὴν ἐκδηλώσεων «ΔΗΜΗΤΡΙΑ 2016» τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Ἁγίου Δημητρίου Ἀττικῆς της Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν.
το βρηκα:ρωμαικοοδοιπορικο

Νά ζητήσῃ συγγνώμη ἀπό τόν Ἑλληνικό Λαό ὁ κ. Βούτσης. Τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πατρῶν κ.κ. Χρυσοστόμου


Μετὰ τὶς ἀπαράδεκτες, κατὰ πάντα, καὶ προκλητικὲς δηλώσεις τοῦ Προέδρου τῆς Βουλῆς κ. Νικολάου Βούτση, αἰσθανόμεθα ἐπιτακτικὴ τὴν ἀνάγκη νὰ δηλώσωμε ὅτι, σὲ αὐτὲς τὶς δύσκολες ὧρες ποὺ περνάει, ὁ σκληρὰ δοκιμαζόμενος Ἑλληνικὸς Λαός, δὲν προσφέρει τίποτε ἡ ἀμφισβήτηση τῶν πνευματικῶν του ριζῶν, τῆς ἱστορίας του, καὶ τῶν παραδοσιακῶν ἀξιῶν.

Σήμερα, παρὰ ποτέ, ὑπάρχει μεγίστη ἀνάγκη τονώσεως τοῦ φρονήματος αὐτοῦ τοῦ Λαοῦ, ὥστε βασισμένος στὴν πνευματική του κληρονομιὰ νὰ σταθῇ στὰ πόδια του καὶ νὰ προχωρήσῃ μὲ δύναμη, ξεπερνώντας τὶς ὅποιες κρίσεις καὶ τὰ ὅποια μνημόνια τοῦ ἔχουν ἐπιβληθεῖ.

Στὸν κ. Πρόεδρο τῆς Βουλῆς, ἐπειδὴ φαίνεται ὅτι εἶναι ἐπιλήσμων τῆς ἱστορίας καὶ τῆς διαχρονικότητος αὐτοῦ τοῦ τόπου, ὑπενθυμίζομε ὅτι, ἂν εἶναι σ’ αὐτὴν τὴν θέση, τοῦ Προέδρου δηλ, τῆς Βουλῆς, ἂν συγκροτοῦν τὸ Κοινοβούλιο τῶν Ἑλλήνων οἱ συνάδελφοί του καὶ ἂν εἴμαστε ὅλοι μας αὐτὸ ποὺ εἴμαστε, τὸ ὀφείλομε σ’ αὐτὴν τὴν Πατρίδα, ποὺ μέσα ἀπὸ ἀγῶνες καὶ θυσίες ἐξασφάλισε τὴν ἐλευθερία μας. Ἂν ἒχωμε ἐλευθερία σκέψεως καί λόγου τό ὀφείλομε στήν Ὀρθοδοξία μας, ἀλλά καὶ στὴν οἰκογένειά μας ἡ ὁποία ἐμφορούμενη ἀπὸ τὶς παραπάνω ἀξίες, ἀπεδείχθη κύτταρο τῆς κοινωνίας μας.

Φαίνεται ὅτι ὁ κ. Πρόεδρος, ἀγνοεῖ ὅτι ἡ Ὀρθοδοξία δὲν συνιστᾶ ἰδεοληψία ἢ ταλιμπανισμό. Ὁποιαδήποτε τέτοια κατάσταση ἀπορρίπτεται κατηγορηματικῶς ἀπό τήν Ὀρθόδοξη πίστη. Ἡ Ὀρθοδοξία εἶναι ἐλευθερία, πολιτισμός, καταξίωση τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου. Διαλέγεται, ἀγκαλιάζει καὶ ἀγαπάει τὸν κάθε ἄνθρωπο, ἀδιακρίτως φυλῆς, γλώσσης καὶ θρησκείας, ἡλικίας καὶ κοινωνικῆς καταστάσεως.

Γι’ αὐτὸ ὡς Ἕλληνες ἔχομε τὸ μεγάλο προνόμιο τῆς φιλοξενίας στὸν τόπο μας πληγωμένων ἀπὸ τὴ ζωὴ ἀδελφῶν μας, ἀπὸ ὅπου καὶ ἂν προέρχονται. Γινόμαστε κυρηναῖοι, ξενίζομε καί συμμεριζόμεθα τόν πόνο τῶν ἂλλων, γιατί εἲμαστε Ὀρθόδοξοι.

Μέχρι τώρα, δὲν ἔχει βρεθεῖ ποτὲ καὶ κανείς, νὰ ἀμφισβητήσῃ, γυμνῇ τῇ κεφαλῇ, αὐτὰ τὰ ζώπυρα τῆς ζωῆς καὶ τῆς πορείας τοῦ Γένους μας.

Οἱ δηλώσεις τοῦ κ. Προέδρου ἀποτελοῦν θλιβερὴ παραφωνία παγκοσμίως, ἀφοῦ σὲ κανένα μέρος τοῦ κόσμου δὲν ἀμφισβητοῦνται ἡ ἰδιοπροσωπία καὶ ἡ ταυτότητά ἑνός Λαοῦ καί δή ἀπό τόν Πρόεδρο τῆς Βουλῆς.

Αὐτὲς οἱ δηλώσεις, ἤδη προκάλεσαν τὸ αἴσθημα τῶν Ἑλλήνων καὶ μάλιστα πρὶν ἀπὸ μιά τόσο μεγάλη θρησκευτικὴ ἑορτή, ὅπως εἶναι ἡ ἑορτὴ τῆς Παναγίας μας.

Στὴν προσπάθεια τῆς ἀπομειώσεως τῶν ἀξιῶν, ποὺ ἀποτολμᾶται δυστυχῶς, τὰ τελευταῖα χρόνια στόν τόπο μας, ἔρχεται ὁ κ. Βούτσης νὰ προσθέσῃ τὸ δικό του «λιθαράκι».

Ὃλους μᾶς κρίνει ἡ ἱστορία. Δυστυχῶς γιὰ τόν κ. Πρόεδρο, ἐμετρήθη, ἐζυγίσθη καὶ εὑρέθη ἱστορικῶς καί πολιτικῶς, ἐλλιπής.

Ὃσο γιά τά θέματα τῆς ἀριστείας καί τῶν Παρελάσεων, ὃντως χρειάζεται πολύ μεγάλη συζήτηση, ὣστε νά κατανοήσωμε ὃτι ἡ ἀριστεία εἶναι ἡ ἒκφρασις τῆς εὐγενοῦς ἀμίλλης καί συνιστᾶ πρόοδο καί ὂχι «στάμπα» ἢ «ρετσινιά». Καί ὃτι ἡ Παρέλαση ἒχει σχέση μέ τήν ἱστορία καί τοῦς ἁγῶνες τοῦ Λαοῦ μας, μέ τήν συνέχεια αὐτῆς τῆς σκυτάλης ἀπό τούς νεώτερους καί μέ τήν ἀπόφαση νά συνεχισθοῦν αὐτοί οἱ ἁγῶνες, μέσα ἀπό τήν λεβεντιά τῶν νεωτέρων Ἑλλήνων καί τίς θυσίες τους, ἐάν καί ὃποτε αὐτό χρειασθῇ. Αὐτό εἶναι τό ἦθος τοῦ Λαοῦ μας καί συνιστᾶ ἰδιαίτερο προνόμιό του, ἐν μέσῳ, τῶν Λαῶν τῆς γῆς. (Γνωρίζω ὅτι ἴσως  κάποιοι θεωρήσουν ὃτι τά παραπάνω συνιστοῦν ἐθνικισμό. Εἶναι βλέπετε τῆς μόδας, τελευταῖα, ἡ ἀγάπη στήν Πατρίδα μας, νά θεωρῆται ἐθνικισμός. Ὃμως ἀξίζει τόν κόπο νά ἀγαπᾶμε μέ ὃλη τήν δύναμη τῆς ψυχῆς μας τήν Πατρίδα, ὥστε νὰ ἀγαπᾶμε καί ὅλους τούς Λαοὺς  τῆς γῆς, παρά νά χαρακτηρισθοῦμε ἀπὸ τὴν ἀδέκαστη ἱστορία ὡς μητραλοῖες).

Ὡς Ἕλληνας πολίτης, ἐκφράζω τὴν ἀγανάκτησή μου γιὰ ὅσα ἐξεστόμησε ὁ  κ. Πρόεδρος. Ὡς ἄνθρωπος τὴν βαθυτάτη λύπη μου γιὰ τὶς ἄστοχες δηλώσεις του καὶ ὡς Ἓλληνας Ὀρθόδοξος Ἱεράρχης ἐκφράζω τὴν ἔντονη διαμαρτυρία μου, διότι εὑρέθη ἂνθρωπος ἀπὸ μιά τόσο ὑψηλὴ θέση, νὰ προκαλέσῃ τὸ αἴσθημα τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ καὶ νὰ ἐκφέρῃ ἀνερυθριάστως «ὕβριν» ἐναντίον αὐτῆς ταύτης τῆς ὑποστάσεώς του.

Τέλος, εἶναι ὥρα ὣστε, ὅλος ὁ Πολιτικὸς κόσμος, ἀνεξαρτήτως πολιτικῶν ἀποχρώσεων, νὰ ἀναλάβῃ τὶς εὐθύνες του, ἔναντι ὅλων αὐτῶν τῶν προκλήσεων ποὺ τελευταῖα παρουσιάζονται ἔναντι τῆς πνευματικῆς ὑποστάσεως τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ.

Καί κάτι ἀκόμα: Ἐάν ἐπιθυμῇ ὁ κ. Βούτσης, νά καταλάβῃ ὃτι ὃλα αὐτά εἶναι ἀνεδαφικά καί ἐκτός πραγματικότητος δέν ἒχει παρά νά ἐπισκεφθῇ κάποιο Ναό ἢ Προσκύνημα τῆς Παναγίας μας, ἢ νά πληροφορηθῇ ἀπό τά ΜΜΕ, κατ’ αὐτάς τάς ἡμέρας καί κυρίως κατά τήν ἑορτή τῆς Κοιμήσεώς Της, τήν ἀθρόα συμμετοχή τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ, ὁ ὁποῖος ἐκφράζει Ὀρθοδόξως τά αἰσθήματά του πρός τήν Θεομήτορα καί διατρανώνει, πανηγυρικῷ τῷ τρόπῳ, τήν’ Ὀρθόδοξη  πίστη του καί τό Ὀρθόδοξο ἦθος τῆς Ἑλλάδος.

Τό μόνο, λοιπόν, πού ἀπομένει στόν κ. Βούτση, εἶναι νά ζητήσῃ συγγνώμη ἀπό τόν Ἑλληνικό Λαό

«ΑΠΑΝΤΗΣΑΝ» ΣΕ ΒΟΥΤΣΗ ΤΣΙΠΡΑΣ - ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ!


Εκτός τόπου και χρόνου είναι όσοι ερμηνεύουν με μικροπολιτικό τρόπο τη δημόσια συζήτηση που άνοιξε με αφορμή τις παντελώς άστοχες δηλώσεις Βούτση για την Ορθοδοξία και τις παρελάσεις.Διαβάζω από χθες ορισμένους «αναλυτές», που προφανώς ζουν σε άλλη χώρα, να υποστηρίζουν ότι πήρε διαστάσεις η κόντρα Ν.Δ. - ΑΝ.ΕΛ. γιατί και τα δύο κόμματα στοχεύουν στις ψήφους των πιστών, λες και μιλάμε για καμιά μειοψηφία ή για επιμέρους κοινωνική υποομάδα, όπως οι οικολόγοι ή οι φιλόζωοι.Ορθόδοξο είναι το 90% και πλέον των Ελλήνων, δηλαδή σχεδόν το σύνολο του εκλογικού σώματος. Ενα μέρος αυτών έδωσε την εξουσία στον ΣΥΡΙΖΑ δύο φορές τα τελευταία δυόμισι χρόνια. Χωρίς αυτές τις ψήφους, το κυβερνών κόμμα θα παρέμενε στα ποσοστά του 2% και του 3%, που είχε σε όλη τη διάρκεια της ιστορίας του. Αυτό το γεγονός υποτιμούν όσοι θεωρούν ότι η κόντρα για τα «ιερά και τα όσια» του λαού μας αφορά μόνο τη Δεξιά. Το ίδιο λάθος έκανε και ο πρόεδρος της Βουλής, που θεώρησε ότι πρέπει να ικανοποιήσει την εκλογική «πελατεία» του παλιού ΣΥΡΙΖΑ, αποξενώνοντας με αυτόν τον τρόπο όλους τους υπόλοιπους ψηφοφόρους, που προστέθηκαν τα τελευταία χρόνια κυρίως εξαιτίας του οικονομικού αδιεξόδου της χώρας και της παταγώδους αποτυχίας των κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. Οι απόψεις που εξέφρασε ο κ. Βούτσης θύμισαν τις γραφικότητες που έλεγαν οι συριζαίοι όταν ήταν μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας και έψαχναν τρόπους για να ακούγονται στα media. Δεν μπορεί, όμως, σήμερα πρόσωπα με σοβαρό θεσμικό ρόλο να υποστηρίζουν ιστορικά απαράδεκτες και προκλητικές απόψεις, που διχάζουν άσκοπα.

Η Ελλάδα ασφαλώς και δεν είναι χώρα Ταλιμπάν, όμως είναι αδιαμφισβήτητο ότι είναι ορθόδοξη. Οποιος προσπαθεί να αποβάλει από το DNA του λαού μας την πίστη είναι σαν να επιχειρεί να αλλοιώσει τα χαρακτηριστικά του. Ακόμα και οι σοβαροί ιστορικοί της Αριστεράς αποδέχονται τη συμβολή της Ορθοδοξίας στην ιδιοσυστασία του ελληνικού έθνους, όχι μόνο ως προς τη θρησκευτική πίστη, αλλά και ως προς τον τρόπο ζωής. Ο Νίκος Ζαχαριάδης είχε παραδεχθεί το 1945, γράφοντας στον «Ριζοσπάστη», ότι η Ορθοδοξία υπήρξε παράγοντας «λαϊκής ενότητας». Αλλά και ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας, στις 28 Οκτωβρίου 2016, στον Αη Στράτη, στην ομιλία του ανέφερε ότι «η Ορθοδοξία είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τον ελληνικό λαό και την κουλτούρα του, και μάλιστα έχει κοινά στοιχεία με την αριστερή φιλοσοφία». Ο κ. Βούτσης επίσης ανέφερε άστοχα ότι η μεταμνημονιακή Ελλάδα δεν μπορεί να έχει ως κεντρικές αξίες το τρίπτυχο «πατρίς, θρησκεία, οικογένεια». Ασχέτως με τον τρόπο που το καθεστώς της επταετίας εκμεταλλεύτηκε αυτό το σύνθημα (που ασφαλώς δεν του ανήκει), αναρωτιέμαι: Γιατί ένας ανώτατος πολιτειακός παράγων να εχθρεύεται αυτές τις αρχές; Η οικογένεια δεν μας έσωσε και πάλι τώρα, στα χρόνια της κρίσης; Για την πατρίδα μας δεν πρέπει να είμαστε περήφανοι και να κάνουμε τα πάντα για να διατηρούμε τα κυριαρχικά δικαιώματά της; Και, τέλος, η πίστη μας δεν μας συνόδευσε και μας ενίσχυσε σε όλους τους μεγάλους αγώνες, προσωπικούς και εθνικούς; Πόσο ιδεοληπτικό είναι, λοιπόν, να υποστηρίζει κάποιος ότι αυτές οι αρχές είναι... απόβλητες!

Υπάρχει, όμως, και η «καραμέλα» της εποχής! Οσοι συμφωνούν ότι όντως η οικογένεια, η πατρίδα και η θρησκεία είναι οι κρίσιμες αξίες, που πρέπει να διατηρήσουμε ειδικά αυτή την εποχή της ισοπέδωσης, είναι ακροδεξιοί!

Αυτοί οι αφορισμοί των δήθεν... δημοκρατών είναι άκρως φασιστικοί. Στην ουσία, πρόκειται για ξεπερασμένα κομπλεξικά κατάλοιπα της Μεταπολίτευσης, που σερβιρίστηκαν ως πολιτικά «ορθές» απόψεις.Ο πρώην πρόεδρος των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα, όταν ήρθε στην Αθήνα λίγο πριν από το τέλος της θητείας του, μίλησε για την Ορθοδοξία και την παγκόσμια συμβολή των χριστιανικών αξιών. Εκλεισε δε την ομιλία του με τη φράση «Ο Θεός να ευλογεί την Αμερική και την Ελλάδα». Μήπως είναι κι αυτός ακροδεξιός;

Δημήτρης Ριζούλης
πηγή:δημοκρατια

Σάββατο, 12 Αυγούστου 2017

“Τον υπόλοιπο χρόνο της ζωής ημών”


Κυνηγημένος από μια ομάδα ανταρτών, Κυριακή πρωί, στις 20 Οκτωβρίου 1945, ο παπά-Δημήτρης Γκαγκαστάθης, μόλις χτύπησε την καμπάνα, αναγκάσθηκε να φύγει από την Εκκλησία για να γλυτώσει. Έπιασε μια ρεματιά και τους ξέφυγε, μα σε λίγο τον πρόλαβαν πάλι, γιατί ήταν έφιπποι. Τον πυροβολούσαν, όμως καμιά σφαίρα δεν τον κτυπούσε. Του έριχναν με τα στεν, φορητά αυτόματα, χωρίς να μπορούν να τον σκοτώσουν. Οι σφαίρες τρυπούσαν τα ράσα του, τις καταλάβαινε πάνω του, αλλά κυλούσαν στο χώμα χωρίς να τον πληγώνουν. Τον κύκλωσαν βρίζοντάς τον χυδαία και φωνάζοντας . Βλέποντας τον θανάσιμο κίνδυνο σήκωσε τα χέρια του προς τον ουρανό και φώναξε “εκ βαθέων”:

          -Μιχαήλ, αρχιστράτηγε των Αγγέλων, σώσε με, κινδυνεύω!

          Σαν αστραπή ο Αρχάγγελος Μιχαήλ παρουσιάστηκε με τη μορφή  ενός νέου, κρατώντας στο χέρι γυμνό το σπαθί του. Έκοψε με μια σπαθιά τα σχοινιά απ’ τη σέλλα και έριξε τον αρχηγό κάτω απ’ το άλογο, σπάζοντας τη σπονδυλική του  στήλη. Οι σύντροφοι του έμειναν ακίνητοι σαν κεραυνόπληκτοι.

          -Συγχώρεσέ μας, παπά μου, είπε ο αρχηγός, και να πας στο καλό. Έχεις όριο ζωής ακόμα και υψηλούς προστάτες.

          -Ευχαριστώ! Απάντησε ο παπάς και τους συγχώρεσε.

          Τους ευχήθηκε να τους φωτίσει ο Θεός και να γίνουν καλοί άνθρωποι. Οι ένοπλοι σήκωσαν τον τραυματισμένο αρχηγό τους και έφυγαν μουδιασμένοι. Οι χωριανοί περίμεναν τον παπά τους συγκεντρωμένοι στην Εκκλησία και του έκαναν μεγάλη υποδοχή.

          -Η θρησκεία μας είναι ζωντανή! Τους είπε εκείνος, όπως συνήθιζε να λέει πάντοτε.

          Πολλοί άνθρωποι καθημερινά στην προσευχή τους και ιδιαίτερα, όταν ευρίσκονται εν κινδύνω, επικαλούνται τον Θεό. Όμως δεν παρατείνεται σε όλους ο χρόνος της ζωή τους, όπως συνέβη με τον άγιο ιερέα Δημήτριο Γκαγκαστάθη. Γιατί συμβαίνει αυτό; Ασφαλώς και δεν μπορούμε να εισδύσουμε στη σκέψη του Θεού. Αυτός είναι ο υπέρτατος Νους. Είναι “ο βάθει σοφίας φιλανθρώπως πάντα οικονομών”. Με βαθιά σοφία και ανείπωτη φιλανθρωπία σχεδιάζει τα πάντα. Και απονέμει στον καθένα το αληθινό συμφέρον του. Αυτό που πράγματι τον ωφελεί, έστω κι αν δε είναι πάντοτε αυτό που του αρέσει. Ο Θεός δεν αποβλέπει απλώς στην ευχαρίστηση μας, αλλά στο πραγματικό καλό μας. Αυτό λέγεται αληθινή αγάπη.

          Έτσι μας χαρίζει επί πλέον χρόνο ζωής, όταν γνωρίζει ότι θα τον χρησιμοποιήσουμε για μετάνοια και πνευματική μας προκοπή. Ή όταν η ζωή μας έχει κάποιο όφελος για άλλους. Μπορεί όμως κάποιος να θέλει περισσότερο χρόνο για να συνεχίσει να ζει στην αμαρτία. Γιατί να του τον δώσει ο Θεός;Του τον αφαιρεί από αγάπη, για να είναι λίγος ο χρόνος που αμαρτάνει. Όσο λιγότερος ζει κανείς, τόσο λιγότερο αμαρτάνει. Τόσο λιγότερο φορτίο κακίας έχει πάνω του, όταν κρίνεται. Ο θάνατος εδώ συντελεί στο “ίνα μη κακόν αθάνατον ην”. Στο να μην αμαρτάνει αιώνια ο άνθρωπος.

          Λοιπόν: Ο Θεός μας έχει ήδη ευλογήσει, αφού μας φέρνει κάθε πρωτοχρονιά σε έναν ακόμη χρόνο. Δηλαδή παρατείνει κι άλλο το υπόλοιπο της ζωής μας, όπως ασφαλώς θα του το ζητούσαμε πολλές φορές. Σκεφθήκαμε όμως για ποιο λόγο το θελήσαμε αυτό; Για να ξεκόψουμε από τα έργα του σκότους και να ζήσουμε στο εξής κατά Θεόν; Τότε έχει καλώς. Μήπως όμως για να προκόψουμε “επί τα χείρω”;  Ή μήπως μας σπρώχνει το παράπονο ότι είναι λίγος ο χρόνος  μας, ενώ ίσως το μόνο που κάνουμε είναι να σκοτώνουμε αυτόν τον χρόνο μας;

          Όπως κι αν έχει, πριν να είναι πολύ αργά, ας φροντίσουμε όλοι μας “τον υπόλοιπον χρόνο της ζωής ημών εν ειρήνη και μετανοία εκτελέσαι”.



          Πρωτ. Δ. Μπόκος, “Εφημέριος” τ. Ιανουάριος- Φεβρουάριος 2017

Ἀπάντηση τοῦ Μητροπολίτου Πατρῶν Χρυσοστόμου, στούς τρεῖς Βουλευτές τοῦ Σύριζα, Ἀχαΐας .


Μὲ ἐνδιαφέρον ἀνέγνωσα τὸ κείμενο τῶν τριῶν, ἀγαπητῶν κατά πάντα εἰς ἐμὲ, Βουλευτῶν Ἀχαΐας τοῦ Σύριζα κυρίων Σίας Ἀναγνωστοπούλου, Κώστα Σπαρτινοῦ καὶ Ἀνδρέα Ριζούλη, μετά τῶν ὁποίων μᾶς συνδέει μεγάλη φιλία καὶ ὑπάρχει εἰλικρινὴς ἀγάπη καὶ ἐκτίμηση.

    Εἶμαι βέβαιος ὅτι οἱ τρεῖς Βουλευτές, ξέχωρα ἀπό τά ὃσα γράφουν, κατενόησαν πλήρως τὴν τοποθέτησή μου ἀπέναντι στὶς δηλώσεις οἱ ὁποῖες ἔγιναν ἀπὸ συγκεκριμένο πρόσωπο, τὸν κ. Νικόλαο Βούτση δηλαδή,  ὁ ὁποῖος κατέχει αὐτὴ τὴν ὥρα τὴν θεσμικὴ θέση τοῦ Προέδρου τῆς Βουλῆς.

    Στὴν, μὲ σεβασμὸ, διατυπωμένη δήλωση τῶν τριῶν Βουλευτῶν, ἒχω νά σημειώσω ὅτι ὡς Ἕλληνας πολίτης καὶ ὡς Ἀρχιερεὺς τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος καὶ δή ὡς Μητροπολίτης τῆς Ἀποστολικῆς Μητροπόλεως τῶν Πατρῶν, ἔχω τὸ δημοκρατικὸ δικαίωμα, ὅπως κάθε Ἕλληνας Πολίτης ὁποιοδήποτε λειτούργημα καὶ ἂν ἐπιτελῆ, νὰ ἐκφέρω ἄποψη καὶ γνώμη, ἔναντι ὅσων τεκταίνονται στὸν χῶρο μας καὶ ὅσων ἐκφράζονται ἀπὸ ἀνθρώπους πού ἐξέλεξε ὁ Ἑλληνικὸς Λαὸς γιὰ νὰ τὸν ἐκπροσωποῦν στὸ Κοινοβούλιο.

   Ἔτσι λοιπὸν αἰσθάνθηκα ἐπιτακτικὸ τὸ χρέος νὰ κάνω, αὐτή τήν φορά, προσωπικὴ ἀπάντηση πρὸς τὸν κ. Βούτση γιὰ τά ὅσα εἶπε, εἰς βάρος τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως καὶ τοῦ Ὀρθοδόξου φρονήματος τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ.

    Ἐπ’ οὐδενί, μπορῶ νὰ σιωπήσω, ὅταν χαρακτηρίζεται ἡ Ὀρθόδοξη πίστη μας, ὡς ταλιμπανισμός.

    Γι’ αὐτὸ μέσα ἀπὸ τὴν τοποθέτησή μου, στὰ ὅσα εἶπε ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Βουλῆς, διαμαρτύρομαι ἐπειδὴ θίγονται πιστεύματα γιά τά ὁποῖα ἀφιέρωσα τὴ ζωή μου, προσβάλλονται ἀξίες γιά τίς ὁποῖες ἀγωνίσθηκαν καί ἒδωσαν τό αἷμα τους τόσες γενεές προγόνων μας καί οἱ ὁποῖες ἀξίες ἐκφράζουν τόν Λαό ποὺ ὑπηρετῶ  καὶ ἐπειδή καθυβρίζεται αὐτό γιὰ τὸ ὁποῖο ὑποσχέθηκα, ἐνώπιον Θεοῦ καὶ ἀνθρώπων, ὃτι θά προσφέρω καί τὸ αἷμα μου ἐάν χρειαστῆ.

    Ὡς Μητροπολίτης Πατρῶν, ἐπὶ 13 περίπου ἔτη, γνωρίζουν οἱ πάντες καὶ βεβαίως οἱ τρεῖς Βουλευτές μας, ὅτι ὑπηρετῶ τὸν Πατραϊκὸ Λαό μὲ αὐταπάρνηση καὶ ἐργάζομαι ἑνωτικά, ἀγκαλιάζοντας καὶ ἀγαπώντας τοὺς πάντας, πρὸς ὄφελος τῆς Ἀποστολικῆς πόλεως τῶν Πατρῶν καὶ τοῦ Λαοῦ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεώς μας καί ὂχι μόνο.

    Θὰ ἤθελα νὰ παρακαλέσω ἐκ βάθους ψυχῆς τοὺς τρεῖς Βουλευτάς μας, νὰ μεταφέρουν στὸν κ. Πρωθυπουργὸ τὴν παράκλησή μου, ἀλλὰ καὶ τοῦ Λαοῦ τόν ὁποῖον διαποιμαίνω, ὣστε νὰ συστήσῃ στὸν κ. Βούτση (καὶ σὲ ὅποιον ἄλλον, τυχόν, ἤθελε ἐκφράσει τέτοιες ἀπόψεις), νὰ εἶναι προσεκτικὸς καὶ νὰ μὴ προσβάλῃ τὸ φιλότιμο καὶ τὴν πίστη, ἑνὸς Λαοῦ, ὁ ὁποῖος παρὰ τὴν βαρειά θηλειὰ τῶν μνημονίων καὶ τὶς τόσες δυσκολίες ποὺ ὑφίσταται, ὡς μή ὢφελεν, παραμένει ὑπερήφανος γιατί πιστεύει στὸν Θεό, ἀγαπᾶ τὴν Πατρίδα του καὶ ἔχει βαθειὲς ρίζες ποὺ ἀκουμπᾶνε σ’ αὐτὸ ποὺ λέγεται Ἑλληνικὴ οἰκογένεια.

    Δὲν θὰ ἤθελα ποτὲ νὰ πιστέψω ὅτι τὰ ὅσα ἐξέφρασε ὁ κ. Βούτσης, ἐκφράζουν τόν κ. Πρωθυπουργό καί τήν Κυβέρνηση.

    Ὃσο γιά τήν σύνδεση, πού κάνουν οἱ κύριοι Βουλευτές, τῶν λεγομένων μου μέ τά λεχθέντα ὑπό ἂλλων ἀδελφῶν, ἒχω νά ἐπισημάνω ὃτι ὁ καθένας ἐκφράζεται δημοκρατικῷ τῶ τρόπῳ ὑπεύθυνα καί ἀναλαμβάνει τήν εὐθύνη γιά τά λεγόμενά του.

    Χαίρομαι διότι ἀναφέρουν σέ κάποιο σημεῖο τοῦ κειμένου τους, ὃτι ὁ Μητροπολίτης, ἡ ἐλαχιστότητά μου δηλ, γνωρίζει τά τεκταινόμενα ἐκείνης τῆς ἐποχῆς, δηλ. τῆς Χούντας. Βεβαίως καί τά γνωρίζει ὁ Μητροπολίτης, ὃπως γνωρίζει ἐπακριβῶς τό τί ἒχει ὑποστεῖ ἢ πόσο  ἒχει εὐεργετηθεῖ ὁ Λαός ἀπό τά συστήματα καί τούς πολιτικούς σχηματισμούς πού κατά καιρούς ἠθέλησαν νά τόν κυβερνήσουν. Συμφωνοῦμε μόνο μέ τήν ἐλευθερία, μέ τήν δημοκρατία καί τά ἀναφαίρετα δικαιώματα τοῦ Λαοῦ και αὐτά ὑπερασπιζόμαστε μέχρι θυσίας. Γι’ αὐτό καί μιλᾶμε. Εἰδ’ ἂλλως θά ἒπρεπε νά ἒχωμε κλήσει τό στόμα μας καί νά δεχώμαστε ἀβασάνιστα ὁ,τιδήποτε. Γι’αὐτό ὁ Λαός, μέσα ἀπό τήν ψῆφο του, ἐκφράζεται κατά καιρούς γιά τό ποιός θά τόν κυβερνήσῃ, λαμβάνοντας ὑπ’ ὂψιν τήν «διαγωγή» τῶν πολιτικῶν συστημάτων.

   Ἀκόμη ὀφείλω νά τονίσω ὃτι ἡ ἀγάπη πρός τήν Πατρίδα, ἡ ἀφοσίωση στήν Πίστη μας καί ὁ σεβασμός στήν οἰκογένεια, δέν συνιστοῦν «χουντική» ἒκφραση.

   Σημειώνω ἀκόμα ὅτι πιστεύω, πώς οὐδέποτε οἱ τρεῖς Βουλευτές μας θὰ ἔκαναν τέτοιες δηλώσεις, ὃπως ὁ κ. Βούτσης  καὶ τὸ ἔχουν ἀποδείξει, τοὐλάχιστον μέχρι σήμερα. Γι’ αὐτὸ καὶ τυγχάνουν τῆς ἐκτιμήσεως καὶ ἐμοῦ προσωπικῶς καὶ τοῦ Πατραϊκοῦ Λαοῦ.

   Θὰ ἤθελα νὰ τοὺς εὐχαριστήσω καὶ πάλι γιὰ τὴν εὐκαιρία πού μου ἔδωσαν νὰ γράψω τὶς παραπάνω γραμμές, ὥστε νὰ τεκμηριώσω γιά μιά ἀκόμη φορά, τὶς θέσεις τὶς ὁποῖες ἐξέφρασα μὲ τὴν ἀπάντησή μου πρὸς τὸν κ. Βούτση, νὰ ἐκφράσω τὴν ἀγάπη πρὸς τοὺς τρεῖς συγκεκριμένους Βουλευτάς καὶ νὰ δηλώσω, ὅτι ἐκ τῆς ἰδιότητός μου, τοῦ χαρακτῆρος μου καὶ τῆς βαθειᾶς ἀγάπης μου πρὸς τὴν Ὀρθοδοξία καὶ τὴν Πατρίδα μας, ἀλλά καί τοῦ χρέους μου ἒναντι τοῦ παρελθόντος, τοῦ παρόντος καί τοῦ μέλλοντος, οὐδέποτε θὰ σταματήσω καὶ μέ ὁποιοδήποτε κόστος, νὰ ὑπερασπίζωμαι  τὰ ἱερὰ καὶ τὰ ὅσια τοῦ Λαοῦ, τόν ὁποῖο ὑπηρετῶ.

     Τέλος, εὔχομαι ἀπὸ τὴν καρδιά μου, στοὺς τρεῖς ἀγαπητούς μου Βουλευτάς, στὴν Σία Ἀναγνωστοπούλου, στὸν Κώστα Σπαρτινό καὶ στὸν Ἀνδρέα Ριζούλη νὰ ἔχουν ὑγεία καὶ κάθε εὐλογία ἀπὸ τὸν Θεό, διὰ πρεσβειῶν τῆς Παναγίας μας, τὴν ὁποία, γνωρίζω, ὅτι ἰδιαιτέρως εὐλαβοῦνται καὶ νά τούς προσκαλέσω στὸν Μοναστήρι Της στὸ Γηροκομειὸ τῶν Πατρῶν, κατὰ τοὺς λαμπροὺς ἑορτασμούς, τόσο τὴν Κυριακὴ 13 τοῦ μηνός Αὐγούστου ποὺ θὰ ψάλωμε τὰ ἐγκώμιά Της, ὅσο καὶ κατὰ τὴν ἡμέρα τῆς Κοιμήσεώς Της, ὅπου κατὰ χιλιάδες οἱ Πατρινοὶ, καὶ ὄχι μόνο, θὰ σπεύσουν νὰ Τὴν προσκυνήσουν.

+ Ὁ Πατρῶν Χρυσόστομος

Οι Δύο Όψεις του Πόνου

Πονάμε πολύ. Υποφέρουμε. Μα κάπου εκεί βαθιά μέσα μας, μια φωνή μας λέει, «κράτα, μην φοβάσαι, πρέπει να το περάσεις, σου χρειάζεται για...