Σάββατο, 24 Ιουνίου 2017

ΠΟΣΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΜΑΡΤΥΡΕΣ;


Οι νεοειδωλολάτρες προσπερνούν το θέμα τών εκ μέρους τους διωγμών των Χριστιανών ή το ελαχιστοποιούν τόσο, ώστε να θεωρείται ως θέμα ανάξιο λόγου. Όμως οι διωγμοί αυτοί δεν είναι μόνο ένα πελώριο στίγμα, αλλά και ένα έγκλημα ολκής, που βαρύνει ανεξίτηλα και μόνιμα τον εθνικό κόσμο.

Οι Χριστιανοί μάρτυρες των τριών πρώτων αιώνων του Χριστιανισμού είναι αναρίθμητοι. Ο ιστορικός Ευσέβιος γράφει ότι είναι αδύνατο να διηγηθούμε με λόγια πόσους και ποιους Μάρτυρες αίματος έβλεπε κανείς με τα μάτια του μεταξύ εκείνων που κατοικούν σ’ όλες τις πόλεις και τις χώρες. Κατά τον Ιταλό αρχαιολόγο de Rossi,  αυθεντία στη μελέτη της ιστορίας των κατακομβών, «ο αριθμός των Μαρτύρων των οποίων τα ονόματα δεν διεσώθησαν, είναι πολύ μεγάλος». Κατά τον όσιο Νικόδημο τον Αγιορείτη ιστορικοί που ερεύνησαν με προσοχή τα Μηνολόγια και Συναξάρια της Εκκλησίας, υπολόγισαν τον αριθμό των Μαρτύρων σε «δέκα εκατομμύρια και εννιακόσιες πενήντα χιλιάδες (10.950.000)». Και συνεχίζει: «Εάν αυτοί διανεμηθώσι ισόμετρα εις τας 365 ημέρας του έτους, αναλογούν να εορτάζονται καθ’ εκάστην 30.000 Μάρτυρες»!

Προκειμένου δε ο ίδιος όσιος να δώσει ολοκληρωμένη ιδέα για το πότε και πως και από ποιους θανατώθηκαν τόσα πλήθη μαρτύρων, παρατηρεί ότι κατά των Χριστιανών έλαβαν χώρα «δέκα μεγάλοι και πικρότατοι διωγμοί: α) Επί Νέρωνος το 64 μ.Χ β) Επί Δομετιανού το 95 μ.Χ γ) Επί Τραϊανού το 111 μ.Χ. δ) Επί Αδριανού το 126 μ.Χ ε) Επί Αντωνίνου του Ευσεβούς και επί Αντωνίνου του Φιλοσόφου το 162 μ.Χ στ) Επί Σεπτιμίου Σεβήρου το 202 μ.Χ. ζ) Επί Μαξιμίνου 233 μ.Χ. η ) Επί Δεκίου το 250 μ.Χ  θ) Επί Ουαλλεριανού το 258 μ.Χ και ι) Επί Διοκλητιανού  και Μαξιμιλιανού το 302 μ.Χ.».

Η κατά των Χριστιανών μανία των εθνικών διωκτών ήταν, παρατηρεί ο όσιος Νικόδημος, τόση, ώστε οι διώκτες επιθυμούσαν «να έχουν μόνον ένα λαιμόν όλα τα πλήθη των Χριστιανών, ώστε με ένα μόνον κατέβασμα του ξίφους και της μαχαίρας να κόψουν αυτόν, και ούτως αφανίσουν αυτούς καθάπαξ (μια φορά για πάντα, ολωσδιόλου) εις μίαν στιγμήν»! Είναι χαρακτηριστικό ότι επί Τραϊανού οι ειδωλολάτρες στρατιώτες και οι δήμιοι είχαν τόσο πολύ αποκάμει στο να θανατώνουν τους Χριστιανούς, ώστε άναψαν δύο πολύ ευρύχωρα καμίνια. Και όταν αυτά είχαν πυρωθεί στον υπέρτατο βαθμό, εκδόθηκε βασιλική διαταγή που έλεγε: Όποιος Χριστιανός θέλει να δείξει ότι πιστεύει στον Χριστό και δεν προσκυνεί τα είδωλα, να ρίχνεται μόνος του στα πυρίφλεκτα καμίνια. Σ’ αυτά τα καμίνια έριξαν τους εαυτούς τους αναρρίθμητα πλήθη μαρτύρων.

Εξάλλου ο τελευταίος διώκτης, ο Διοκλητιανός, σε ένα μήνα θανάτωσε 17.000 Χριστιανούς. Και σε δέκα χρόνια θανάτωσε, μόνο στην Αίγυπτο, 144.000 και εξόρισε σε διάφορους τόπους 700.000. Ο ίδιος ειδωλολάτρης αυτοκράτορας εξέδωσε γενική διαταγή σ’ όλη την αυτοκρατορία του που έδινε απόλυτο δικαίωμα σε κάθε ειδωλολάτρη να θανατώνει κάθε Χριστιανό, όπου τον συναντήσει και με όποιον τρόπο θελήσει. Έγιναν δε τότε τόσοι πολλοί φόνοι, ώστε οι εθνικοί, νομίζοντας ότι έσβησαν πια εντελώς την πίστη του Χριστού, χάρασσαν πάνω σε μάρμαρα την επινίκια γραφή: «Η θρησκεία του Χριστού πανταχού εξηλείφθη»!...

Επί Μαξιμιανού (250-310 μ.Χ), επί της εποχής του οποίου γίνονταν και ανθρωποθυσίες, μαρτύρησαν εκτός των άλλων σε μια μέρα, δισμύριοι μάρτυρες  (20.000) στη Νικομήδεια το 304 μ.Χ. Κατακλείοντας το περί διωγμών κατά των Χριστιανών κεφάλαιο σημειώνουμε ότι σ’ όλη αυτή την περίοδο της σατανικής μανίας των ειδωλολατρών έλαμψε η αγάπη των Χριστιανών προς τους διώκτες τους και η θαυμαστή γενναιότητα τους. Γράφει ο ιστορικός Ευσέβιος: Οι Χριστιανοί μάρτυρες υπέμεναν γενναία τις κακοπάθειες που τους προκαλούσε σωρηδόν ο όχλος των ειδωλολατρών: τις ύβρεις, τις πληγές, τους συρμούς στο έδαφος, τους λιθοβολισμούς, τις ομαδικές φυλακίσεις και όλα όσα συνήθιζε να κάνει το εξαγριωμένο πλήθος σε εχθρούς και πολεμίους.

Ταυτόχρονα οι Χριστιανοί ενισχύονταν κατά την ώρα μεν του μαρτυρίου από την πανίσχυρη θεία Χάρη, ώστε να αφήνουν κατάπληκτους τους διώκτες και τους δημίους τους, αρκετοί από τους οποίους πίστευαν στον Χριστό και μαρτυρούσαν μαζί με τα ήδη πιστά μέλη της Εκκλησίας. Ενισχύονταν όμως και από τα θαύματα που ενεργούσε ο Κύριος Ιησούς, και ιδιαιτέρως μετά από τους άθλους των μαρτύρων, και ακόμα από τον τρόπο που τιμωρούσε ο Θεός τους διώκτες της Εκκλησίας Του. Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος κατηγορώντας τον Ιουλιανό τον Παραβάτη του έλεγε ότι έπρεπε να διδαχθεί από τα παθήματα τών προ αυτού διωκτών. Όσοι τόλμησαν να διώξουν τους Χριστιανούς, του έλεγε, μετά από πολλές και αφόρητες συμφορές πέθαναν με τρόπο αισχρό και ελεεινό, ώστε του ενός μέν, ενώ ακόμη ζούσε, πετάχτηκαν οι κόρες των οφθαλμών προς τα έξω (αυτός ήταν ο Μαξιμίνος), άλλος παρεφρόνησε και άλλος έπαθε ανάλογη συμπεριφορά. Απ’ τους άρχοντες δε που ήσαν τότε μαζί με τον Ιουλιανό, ο μέν θείος από τον πατέρα του (ο ύπαρχος Ιουλιανός), που βεβήλωσε την Αγία Τράπεζα του ναού, τα δε ιερά σκεύη τα άπλωσε καταγής και κάθισε πάνω τους, τιμωρήθηκε αμέσως. Σάπισε και σκουλήκιασε, μέχρις ότου τα σκουλήκια τον οδήγησαν σε φρικτό θάνατο… Ένας άλλος, ο Φίλικας, που ενώ ήταν Χριστιανός, για ν’ αρέσει στον Ιουλιανό έγινε ειδωλολάτρης και υπηρετούσε στα βασιλικά θησαυροφυλάκια, πριν προλάβει να περάσει το κατώφλι των βασιλικών ανακτόρων, υπέστη ασταμάτητη γαστρορραγία και πέθανε.

Με όλα αυτά οι Χριστιανοί, δεν στερεώνονταν μόνο στην πίστη και στην αγάπη τους προς τον Χριστό παράλληλα βεβαιώνονταν ότι η ειδωλολατρία είναι, όπως έλεγε ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, το πρώτο και μεγαλύτερο από όλα τα κακά ή το χειρότερο και μεγαλύτερο από όλα τα κακά, αφού είναι η μετατόπιση της προσκυνήσεως από τον Δημιουργό στα δημιουργήματα. ΄Η όπως επαναλάμβανε ο όσιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, η «πλέον εσχάτη και μεγαλυτέρα αμαρτία και ανομία».

Για όλα αυτά οι σημερινοί αρχαιόθρησκοι και νεοειδωλολάτρες έπρεπε να γεμίζουν από ντροπή και να σιωπούν. Και όχι να υβρίζουν την Εκκλησία του Χριστού.

Από το βιβλίο: «Νεοειδωλολατρία» του Νικ.Π.Βασιλειάδη».

Ἡ βδέλλα καὶ οἱ τέσσερις θυγατέρες της


Ἡ βδέλλα εἶναι εἶδος σκουληκιοῦ ποὺ ζεῖ στὰ γλυκὰ νερά, σὲ ἕλη καὶ λίμνες. Ἔχει λεῖο σῶμα, πλατὺ καὶ εὐέλικτο. Στὸ στόμα της ἔχει τρεῖς σειρὲς ἀπὸ δόντια μὲ τὰ ὁποῖα κολλάει πάνω στὸ δέρμα τοῦ ἀνθρώπου ἢ τοῦ ζώου καὶ ρουφᾶ τὸ αἷμα του. Ἔτσι τρέφεται καὶ αὐξάνεται. Τὸ αἷμα ποὺ ρουφάει μπορεῖ νὰ εἶναι καὶ πέντε φορὲς περισσότερο ἀπὸ τὸν ὄγκο τοῦ σώματός της.

Τὸ παράδειγμα τῆς βδέλλας χρησιμοποιεῖ ὁ σοφὸς Σολομὼν στὶς «Παροιμίες» του γιὰ νὰ μᾶς διδάξει: «Τῇ βδέλλῃ τρεῖς θυγατέρες ἦσαν ἀγαπήσει ἀγαπώμεναι καὶ αἱ τρεῖς οὐκ ἐνεπίμπλασαν αὐτήν, καὶ ἡ τετάρτη οὐκ ἠρκέσθη εἰπεῖν ἱκανόν» (Παρ. λ΄ [30] 15). Ἡ βδέλλα, λέει, εἶχε τρεῖς κόρες, ποὺ τὶς ἀγαποῦσε ὑπερβολικά. Καὶ οἱ τρεῖς τους δὲν χόρταιναν τὴν ἄπληστη μητέρα τους μὲ τὸ νὰ ρουφοῦν αἷμα. Καὶ ἡ τέταρτη δὲν μπόρεσε νὰ χορτάσει καὶ νὰ πεῖ: φθάνει, ἀρκετὸ εἶναι τὸ αἷμα ποὺ ρούφηξα.

Παρομοιάζεται ἐδῶ μὲ βδέλλα ἡ ἁ­μαρτία. Ἡ παρομοίωση αὐτὴ θέλει νὰ δείξει πόσο ἄπληστη εἶναι ἡ ἁμαρτία, καθὼς ἐκδηλώνεται μὲ τὰ διάφορα πάθη, μάλιστα μὲ τὴ φιλαργυρία, τὴ γαστριμαργία, τὴ φιλοδοξία καὶ τὴ φιληδονία. Ὅπως οἱ θυγατέρες τῆς βδέλλας, ὅσο ρουφοῦν τὸ αἷμα, τόσο περισσότερο ζητοῦν νὰ πιοῦν καὶ δὲν φαίνεται ποτὲ νὰ χορταίνουν, ποτὲ δὲν λένε στὴ μητέρα τους «ἱκανόν», δηλαδή· φθάνει, δὲν μπορῶ ἄλλο νὰ πιῶ, ἔτσι καὶ τὰ πάθη τῆς ἁμαρτίας. Ὅσο περισσότερο κάποιος τὰ ἱκανοποιεῖ, τόσο ἀπαιτητικότερα γίνονται αὐτά.

Δίνει καὶ ἄλλα χαρακτηριστικὰ παραδείγματα τὸ ἱερὸ κείμενο στὴ συνέχεια, γιὰ νὰ καταδείξει τὴν ἄπληστη μανία μὲ τὴν ὁποία ὁ ἁμαρτωλὸς δουλεύει στὰ πάθη του. Μοιάζει, λέει, μὲ τὸν Ἅδη ποὺ ποτὲ δὲν χορταίνει. Ἀπὸ καταβολῆς κόσμου ὁ Ἅδης, ὁ θάνατος, πόσα ἑκατομμύρια, πόσα δισεκατομμύρια ἀνθρώπων ἔχει καταπιεῖ! Δὲν χορταίνει ὅμως. Δὲν σταματᾶ. Συνεχίζει ἄπληστα νὰ καταβροχθίζει τοὺς ἀνθρώπους, ποὺ ὅλοι εἴμαστε θνητοί. Εἶναι ἀκόμη τὰ πάθη τῆς σάρκας, ποὺ ἐξάπτουν τὴ φαντασία, ζαλίζουν τὸ νοῦ καὶ ὁδηγοῦν σὲ πράξεις αἰσχρὲς καὶ ἀνήθικες. Εἶναι ἡ γῆ, ποὺ δὲν χορταίνει ποτὲ ἀπὸ τὸ νερὸ τῆς βροχῆς καὶ πάντοτε λαίμαργα τὸ πίνει, μάλιστα στοὺς καιροὺς τῆς ἀνομβρίας. Εἶναι ἡ θάλασσα, ποὺ διαρκῶς δέχεται τὴ βροχὴ καὶ τὰ νερὰ τῶν ποταμῶν καὶ ποτὲ δὲν γεμίζει. Εἶναι ἡ φωτιά, ποὺ καθὼς ρίχνουμε εὔφλεκτα ὑλικά, δυνα­μώνουν οἱ φλόγες της, φουντώνουν, καὶ ὅσα κι ἂν ρίξουμε, ὅλα θὰ τὰ κατακαύσει. Ἡ θάλασσα καὶ ἡ φωτιὰ «οὐ μὴ εἴπωσιν· ἀρκεῖ», ποτὲ δὲν θὰ ποῦν ὅτι τὸ νερὸ ἢ τὰ εὔφλεκτα ὑλικὰ ποὺ δέχθηκαν εἶναι ἀρκετά (βλ. Παρ. λ΄ [30] 16).

Ὅλα αὐτὰ μοιάζουν μὲ ἀχόρταγες βδέλλες. Ὅλα φανερώνουν τὴν ἀνικανοποίητη μανία, μὲ τὴν ὁποία μᾶς πολεμοῦν τὰ διάφορα πάθη τῆς ψυχῆς. Ποτὲ δὲν χορταίνουν, ποτὲ δὲν ἠρεμοῦν. Πάν­τοτε ἀπαιτοῦν, ὁλοένα καὶ περισσότερα ἀπαιτοῦν.

Ὑπῆρξε ποτὲ κάποιος φιλάργυρος ποὺ ἔκανε περιουσία μεγάλη, ποὺ συγ­κέντρωσε πλούτη πολλὰ καὶ εἶπε «ἱκανόν», φθάνει, μέχρις ἐδῶ καὶ ἀπὸ ἐδῶ καὶ πέρα ἀρχίζω τὶς ἐλεημοσύνες; Ὅσο παραμένει φιλάργυρος, τόσο περισσότερα ζητᾶ καὶ ποτὲ δὲν ἱκανοποιεῖται.

Ὑπῆρξε ποτὲ κάποιος γαστρίμαργος ποὺ ἔφθασε νὰ πεῖ «ἀρκεῖ», ἀπὸ ἐδῶ καὶ μπρὸς ἀρχίζω δίαιτα; Ὅσο δουλεύει στὸ πάθος, ὅσο τὸ ἱκανοποιεῖ, τόσο περισσότερο αὐτὸ τὸν δένει μὲ τὶς ἁλυσίδες του καὶ δὲν τὸν ἀφήνει νὰ ἐλευθερωθεῖ.

Ὑπῆρξε φιλόδοξος ἄνθρωπος ποὺ εἶ­πε νὰ παραδώσει τὴν ἐξουσία, νὰ παραχωρήσει τὶς ὑψηλὲς θέσεις σὲ ἄλλους καὶ αὐτὸς νὰ ζήσει πλέον ταπεινὰ στὴν ἀφάνεια; Ὅσο ἡ φιλοδοξία κυριαρχεῖ στὴν ψυχή του, θὰ ἀρρωσταίνει, θὰ πεθαίνει καὶ θὰ θέλει νὰ πάει μὲ τὰ σκῆπτρα στὸν τάφο του.

Ὑπῆρξε ἄνθρωπος φιλήδονος, σαρκικός, ποὺ ἀποφάσισε νὰ ζήσει μὲ ἁγνότητα; Γερνάει, εἶναι ἕτοιμος νὰ φύγει ἀπὸ τὴ ζωή, καὶ ὅμως σκέπτεται ὅπως οἱ ἐπιπόλαιοι νέοι ποὺ κυριαρχοῦνται ἀπὸ τὰ πάθη αὐτά. Διότι ὅταν τὰ πάθη δὲν πολεμοῦνται, συγγηράσκουν μὲ τὸν ἄνθρωπο, ριζώνουν καὶ τὸν ταλαιπωροῦν μέχρι νὰ βγεῖ ἡ ψυχή του.

Ἀχόρταγα, λαίμαργα τὰ πάθη ποὺ πολεμοῦν τὸν ἁμαρτωλὸ ἄνθρωπο. Μπορεῖ νὰ προσφέρουν μιὰ ἐλάχιστη πρόσ­καιρη ἱκανοποίηση, ἀλλὰ τὴν ψυχὴ δὲν τὴν ἱκανοποιοῦν βαθύτερα, δὲν τὴν χορ­­ταίνουν. Ἡ ψυχὴ δὲν χορταίνει, ὅταν χορταίνει ἡ κοιλιά. Ἡ ψυχὴ δὲν μπορεῖ νὰ χαρεῖ, ὅταν ἁμαρτωλὰ ἱκανοποιεῖται ἡ σάρκα. Ἡ ψυχὴ δὲν μπορεῖ νὰ ἀναπαυθεῖ στὴ μάταιη δόξα τοῦ κόσμου καὶ νὰ αἰσθανθεῖ ἀσφαλὴς μέσα στὰ πρόσκαιρα ὑλικὰ πλούτη, ποὺ σήμερα ὑπάρχουν καὶ αὔριο χάνονται σὰν τὸν καπνό.

Ὅσο δὲν τὸ καταλαβαίνουμε αὐτό, τόσο νιώθουμε ὅτι εἴμαστε ἀνικανοποίητοι γιατὶ δὲν ἀποκτήσαμε, δὲν ἀπολαύσαμε, δὲν κερδίσαμε τὰ περισσότερα. Καὶ γι’ αὐτὸ νέοι ἀγῶνες, νέες προσπάθειες γιὰ τὸ πιὸ πολύ, ποὺ ὅμως εἶναι τὸ ὑλικό, τὸ σαρκικό, τὸ ἁμαρτωλό, τὸ παροδικὸ καὶ μάταιο. Καὶ νέα ἀπογοήτευση τῆς ψυχῆς, ποὺ οἱ βδέλλες τῶν παθῶν τῆς ρουφοῦν ὅλο καὶ περισσότερο τὸ αἷμα, τῆς στεροῦν τὴ δροσιά, τὴν στεγνώνουν ἀπὸ κάθε ἰκμάδα ζωῆς καὶ δὲν τὴν ἀφήνουν νὰ ἀναπνεύσει καὶ νὰ ἀπολαύσει τὴ χαρὰ γιὰ τὴν ὁποία εἶναι πλασμένη.

Μόνο ὁ Θεὸς μπορεῖ νὰ δώσει στὴν ψυχὴ αὐτὸ ποὺ βαθύτερα ἀναζητεῖ. Μόνο Αὐτὸς μπορεῖ νὰ ἱκανοποιήσει τοὺς ἀσίγαστους πόθους καὶ τὶς βαθιὲς ἐπιθυμίες της γιὰ ἀληθινὴ χαρὰ καὶ ἐλευθερία, γιὰ αἰώνια ζωὴ καὶ εὐτυχία. Μόνο Αὐτὸς μπορεῖ νὰ τὴν λυτρώσει ἀπὸ τὰ πάθη της καὶ νὰ τὴν ὁδηγήσει στὴν ἐλευθερία τοῦ Πνεύματος τῆς ζωῆς.

Παρασκευή, 23 Ιουνίου 2017

Οι τρεις τάσεις που μπορούν να καταστρέψουν το διαδίκτυο


Τιμ Μπέρνερς Λι
Ο άνθρωπος που δημιούργησε το διαδίκτυο, το world wide web (www), προειδοποιεί για τις τρεις τάσεις που θα μπορούσαν να οδηγήσουν στην καταστροφή του internet. 

"Φαντάστηκα το διαδίκτυο ως μια ανοιχτή πλατφόρμα που θα επέτρεπε σε όλους, παντού, να μοιράζονται πληροφορίες, ευκαιρίες πρόσβασης και να συνεργάζονται πέρα από γεωγραφικά και πολιτιστικά σύνορα. Με πολλούς τρόπους, το διαδίκτυο έχει ζήσει μέχρι σήμερα αυτό το όραμα, αν και υπήρξε μια  επαναλαμβανόμενη μάχη για να κρατηθεί ανοικτό. Αλλά κατά τη διάρκεια των τελευταίων 12 μηνών, ανησυχώ όλο και περισσότερο για τρεις νέες τάσεις, οι οποίες πιστεύω ότι πρέπει να αντιμετωπιστούν προκειμένου το διαδίκτυο να εκπληρώσει τις πραγματικές δυνατότητές του ως ένα εργαλείο που εξυπηρετεί όλη την ανθρωπότητα.

1) Χάσαμε τον έλεγχο των προσωπικών μας δεδομένων

Το σημερινό επιχειρηματικό μοντέλο για πολλές ιστοσελίδες προσφέρει δωρεάν το περιεχόμενο τους με αντάλλαγμα τα προσωπικά μας δεδομένα. Πολλοί συμφωνούμε σε αυτό –συχνά με την αποδοχή μακροσκελών και μπερδεμένων εγγράφων με όρους και προϋποθέσεις- αλλά ουσιαστικά δεν μας πειράζει να συλλέγονται κάποιες πληροφορίες μας σε αντάλλαγμα των δωρεάν υπηρεσιών. Όμως, ξεχνάμε ένα κόλπο. Καθώς τα δεδομένα μας στη συνέχεια αποθηκεύονται σε ιδιόκτητα σιλό, χωρίς την επίβλεψή μας, συνειδητοποιούμε ότι χάνουμε τα οφέλη που θα απολαμβάναμε θα αν είχαμε άμεσο έλεγχο σε αυτά τα δεδομένα, και επιλέγαμε πότε και με ποιον θα τα μοιραζόμαστε. Επιπλέον, συχνά δεν υπάρχει κανένας τρόπος να πάρουμε πίσω από τις εταιρίες τα δεδομένα που μάλλον δεν θα μοιραζόμασταν- ειδικά με τρίτους- οι «Όροι και Προϋποθέσεις» τα ζητούν όλα και δεν δίνουν τίποτα με λίγα λόγια.

Αυτή η εκτεταμένη συλλογή δεδομένων από τις εταιρείες έχει και άλλες επιπτώσεις. Μέσω της συνεργασίας - ή του εξαναγκασμού- οι εταιρείες ή οι κυβερνήσεις παρακολουθούν όλο και περισσότερο κάθε κίνησή μας σε απευθείας σύνδεση, περνώντας ακραίους, πολλές φορές, νόμους που ποδοπατούν τα δικαιώματά μας στην ιδιωτικότητα. Σε καταπιεστικά καθεστώτα, είναι εύκολο να δει κανείς τον ισχυρό αντίκτυπο όλων αυτών, όπως bloggers που μπορεί να συλληφθούν ή να σκοτωθούν και πολιτικοί αντίπαλοι που μπορεί να παρακολουθούνται. Αλλά ακόμη και σε χώρες όπου πιστεύουμε ότι οι κυβερνήσεις θέτουν στο επίκεντρο το συμφέρον των πολιτών, βλέποντας το συνολικά, πάντα η κατάσταση πηγαίνει όλο και πιο μακριά. Αυτό δημιουργεί δυσάρεστες επιπτώσεις στην ελευθερία του λόγου και το διαδίκτυο σταματά να χρησιμοποιείται ως χώρος εξερεύνησης σημαντικών θεμάτων, όπως ευαίσθητα θέματα υγείας, σεξουαλικότητας ή θρησκείας.

2) Η διάδοση της παραπληροφόρησης είναι πολύ εύκολη στο διαδίκτυο

Σήμερα, οι περισσότεροι άνθρωποι βρίσκουν ειδήσεις και πληροφορίες στο διαδίκτυο μέσω μόνο ενός περιορισμένου αριθμού ιστοσελίδων μέσων ενημέρωσης, κοινωνικών δικτύων και μηχανών αναζήτησης. Οι ιστότοποι αυτοί κερδίζουν περισσότερα χρήματα όταν κάνουμε κλικ στους συνδέσμους που μας προβάλλουν. Και επιλέγουν τι ακριβώς θα μας προβάλλουν βάσει αλγόριθμων που μαθαίνουν για εμάς από τα προσωπικά μας δεδομένα που συνεχώς συλλέγουν. Το καθαρό αποτέλεσμα είναι ότι αυτές οι σελίδες μας δείχνουν το περιεχόμενο που πιστεύουν ό,τι είναι περισσότερο πιθανό να κάνουμε κλικ- πράγμα που σημαίνει ότι η παραπληροφόρηση, ή οι «ψεύτικες ειδήσεις», που συνήθως είναι εκπληκτικές, συγκλονιστικές, ή που έχουν σχεδιαστεί για να ανταποκρίνονται στις προκαταλήψεις μας, μπορούν να εξαπλωθούν σαν πυρκαγιά. Και μέσω της χρήσης της επιστήμης των δεδομένων και στρατών από bots, όσοι έχουν κακές προθέσεις μπορούν να ξεγελάσουν το σύστημα και να διασπείρουν παραπληροφόρηση για οικονομικό ή πολιτικό κέρδος.

3) Η διαδικτυακή πολιτική διαφήμιση χρειάζεται διαφάνεια και κατανόηση

Η πολιτική διαφήμιση μέσω διαδικτύου έγινε γρήγορα μια εξεζητημένη βιομηχανία. Το γεγονός ότι οι περισσότεροι άνθρωποι παίρνουν τις πληροφορίες τους από λίγες μόνο πλατφόρμες ενημέρωσης και η πολυπλοκότητα των αλγορίθμων συνεχώς αυξάνεται αντλώντας στοιχεία προσωπικών δεδομένων, σημαίνει ότι οι πολιτικές εκστρατείες πλέον οικοδομούνται βάσει ατομικών διαφημίσεων στοχεύοντας άμεσα στους χρήστες. Βάσει μιας πηγής, στις αμερικανικές εκλογές του 2016, πάνω από 50.000 παραλλαγές διαφημίσεων προβάλλονταν κάθε μέρα στο Facebook, μια κατάσταση σχεδόν αδύνατον να ελεγχθεί.

Υπάρχουν επίσης στοιχεία τα οποία δείχνουν ότι κάποιες πολιτικές καμπάνιες–τόσο στις ΗΠΑ όσο και αλλού ανά τον κόσμο- χρησιμοποιούνται με ανήθικους τρόπους, για παράδειγμα  εκθέτοντας τους ψηφοφόρους σε ψεύτικες ειδήσεις ή κρατώντας τους μακριά από συγκεκριμένες δημοσκοπήσεις. Η στοχευμένη διαφήμιση επιτρέπει σε μια προεκλογική εκστρατεία να διακηρύσσει εντελώς διαφορετικά πράγματα, ίσως και συγκρουόμενα μεταξύ τους, ανάλογα με το κοινό ή την ομάδα όπου απευθύνεται. Είναι άραγε αυτό δημοκρατικό;

Πρόκειται για σύνθετα προβλήματα, οι λύσεις των οποίων προβλέπονται εξίσου σύνθετες. Ωστόσο, μερικά μονοπάτια που οδηγούν στην πρόοδο είναι ήδη ξεκάθαρα. Θα πρέπει να εργαστούμε από κοινού με τις εταιρίες που ασχολούνται με το διαδίκτυο ώστε να επιτύχουμε μια ισορροπία με την οποία ένα σεβαστό μέρος του ελέγχου επί των προσωπικών δεδομένων θα επιστρέψει στα χέρια του κοινού, συμπεριλαμβάνοντας παράλληλα νέες τεχνολογίες όπως  προσωπικά «data pods» και εξερευνώντας εναλλακτικά μοντέλα εσόδων όπως εγγραφές και συμβολικές πληρωμές.Θα πρέπει να παλέψουμε ενάντια στους ακραίους νόμους των κυβερνήσεων που επιδιώκουν να επιτηρούν τους πολίτες, ακόμη και προσφεύγοντας στα δικαστήρια αν είναι απαραίτητο. Πρέπει να καταπολεμήσουμε την παραπληροφόρηση ενθαρρύνοντας τις εταιρίες με καίριο ρόλο, όπως για παράδειγμα η Google και η Facebook, να συνεχίσουν τις προσπάθειές τους για την εξάλειψη του προβλήματος, αποφεύγοντας τη δημιουργία οποιωνδήποτε κεντρικών οργάνων που θα αποφασίζουν τι είναι «αλήθεια» ή όχι. Χρειαζόμαστε περισσότερη διαφάνεια στη λειτουργία των αλγόριθμων ώστε να καταλάβουμε πώς λαμβάνονται οι σημαντικές αποφάσεις που επηρεάζουν τις ζωές μας και ένα σύνολο κοινών αρχών που πρέπει να ακολουθούνται από όλους. Πρέπει επειγόντως να καλύψουμε το νομικό κενό σχετικά με τη ρύθμιση ζητημάτων πολιτικής εκστρατείας.

 Η ομάδα μας στο Web Foundation εργάζεται για πολλά από αυτά τα θέματα, ως μέρος της νέας στρατηγικής μας για τα επόμενα πέντε χρόνια - ερευνώντας τα προβλήματα ενδελεχώς, προτείνοντας δραστικές λύσεις προληπτικής πολιτικής και προωθώντας συνεργασίες ώστε να οδηγήσουν στην πρόοδο για ένα διαδίκτυο που δίνει δύναμη και ίσες ευκαιρίες σε όλους. Σας καλώ να στηρίξετε το έργο μας, ωστόσο μπορείτε απλά και να το διαδώσετε, να συνεχίσετε την πίεση προς τις επιχειρήσεις και τις κυβερνήσεις ή να προσφέρετε μια δωρεά. Έχουμε επίσης συντάξει έναν κατάλογο άλλων οργανώσεων που αγωνίζονται για τα ψηφιακά δικαιώματα παγκοσμίως.

 Μπορεί να έχω εφεύρει το διαδίκτυο, αλλά όλοι σας έχετε συμβάλλει στο να γίνει αυτό που είναι σήμερα. Όλα τα blogs, οι δημοσιεύσεις, τα tweets, οι φωτογραφίες, τα βίντεο, οι εφαρμογές, οι ιστοσελίδες και πολλά άλλα αντιπροσωπεύουν τη συνεισφορά εκατομμυρίων ανθρώπων σε όλο τον κόσμο στην οικοδόμηση της online κοινότητα μας. Όλοι έχουν βοηθήσει, από τους πολιτικούς που αγωνίζονται για να κρατήσουν το διαδίκτυο ανοιχτό, μέχρι οργανισμούς όπως ο W3C για την ενίσχυση της δύναμης, της προσβασιμότητας και της ασφάλειας της τεχνολογίας, και τους ανθρώπους που κατέβηκαν στους δρόμους για να διαμαρτυρηθούν.Τη χρονιά που έφυγε, είδαμε τους πολίτες της Νιγηρίας να αντιστέκονται σε ένα νομοσχέδιο σχετικά με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που θα παρεμπόδιζε την ελεύθερη έκφραση στο διαδίκτυο, προκαλώντας λαϊκή κατακραυγή και διαδηλώσεις στο Καμερούν, οι οποίες βρήκαν μεγάλη υποστήριξη του κοινού για την ουδετερότητα του δικτύου τόσο στην Ινδία όσο και στην Ευρωπαϊκή Ένωση.Συμβάλαμε όλοι στην οικοδόμηση του διαδικτύου που έχουμε, και τώρα είναι στο χέρι όλων μας να οικοδομήσουμε το διαδίκτυο που θέλουμε - για όλους. Αν επιθυμείτε να συμμετέχετε πιο ενεργά, συνταχθείτε μαζί μας ή προσφέρετε μια δωρεά σε κάποια από τις οργανώσεις που εργάζονται για τα θέματα αυτά σε όλο τον κόσμο".
το βρηκα:αντιφωνο

Πέμπτη, 22 Ιουνίου 2017

Περί φόβου Θεού



Μακάριος ο άνθρωπος εκείνος, όστις έχει εν εαυτώ φόβον Θεού. Διότι ούτος προφανώς μακαρίζεται και υπό του Αγίου Πνεύματος: “μακάριος ο ανήρ ο φοβούμενος τον Κύριον”. Διότι τω όντι διαφεύγει πάσαν τέχνην και επιβουλήν του εχθρού. Ο έχων φόβον Θεού ευκόλως απομακρύνει τα διανοήματα του επιβούλου εχθρού. Διότι δεν αιχμαλωτίζει αυτόν πούποτε, και δια τον φόβον, αποβάλλει τας σαρκικάς ηδονάς. Ο φοβούμενος δεν περισπά τον νουν του ένθεν κακείσε, διότι προσμένει τον εαυτού Δεσπότην, μήπως έλθει εξαίφνης και εύρη αυτόν αμελούντα και διχοτομήσει αυτόν. Ο έχων φόβον Θεού δεν μεριμνά, διότι πάντοτε είναι άγρυπνος. Ο φοβούμενος δεν παραδίδεται εις άμετρον ύπνον διότι αγρυπνά και προσμένει την παρουσίαν του Κυρίου αυτού.

          Ο φοβούμενος δεν αδιαφορεί δια να μη παροργίσει τον Δεσπότην αυτού. Ο φοβούμενος δεν αμελεί, διότι πάντοτε επιμελείται το κτήμα της ψυχής, δια να μην καταδικασθεί ως αμελής και νωθρός. Ο φοβούμενος πάντοτε δοκιμάζει όσα αρέσκουσιν εις τον Κύριον αυτού, και ετοιμάζει ταύτα, ίνα επαινέσει αυτόν ο Κύριος του, όταν έλθει. Τέλος πάντων ο φόβος του Κυρίου γίνεται αίτιος πολλών αγαθών εις τους έχοντας αυτόν.

    Εφραίμ του Σύρου “ΑΣΚΗΤΙΚΑ”

Τετάρτη, 21 Ιουνίου 2017

Εθνικισμός, μια στρεβλή παράδοση δύο αιώνων του Ι.Νεονάκη


Αναμφισβήτητα, οι γνωστές προρρήσεις αγίων γερόντων κατά τις τελευταίες δεκαετίες αναφορικά με τα μελλούμενα, διαδραμάτισαν και διαδραματίζουν σημαντικότατο ρόλο στο να διατηρηθεί ακμαίο το ηθικό εμάς των Ρωμηών και να μην μας καταλάβει η πλήρης απελπισία με τα όσα επαίσχυντα και διαλυτικά γίνονται γύρω μας. Βοήθησαν και βοηθούν το ρωμαίικο να αντέξει τις δύσκολες ώρες και να σταθεί στα πόδια του. Και καθώς με την πάροδο των χρόνων τα πράγματα σε διεθνές επίπεδο γίνονται πιο ξεκάθαρα, η ελπίδα δυναμώνει, και η χαρά της βεβαιότητας γίνεται πιο ισχυρή.Όμως κατά τη δική μου θεώρηση των πραγμάτων, στο όλο θέμα υπάρχουν δύο σοβαρά σφάλματα και στρεβλώσεις, που εμένα τουλάχιστον μου προκαλούν πικρία και στενοχώρια. Το πρώτο είναι ότι πολλοί πολιτικοί και πολιτειακοί σχηματισμοί και παράγοντες, οι οποίοι ουσιαστικά δεν έχουν σχεδόν καμία σχέση με την Ορθοδοξία και τη Ρωμαίικη Παράδοση το Γένους μας, εκμεταλλεύονται στο έπακρον την βαθιά επίδραση των προρρήσεων αυτών στο λαό μας για την εξυπηρέτηση των δικών τους σκοπιμοτήτων και πολιτικών επιδιώξεων.Το δεύτερο που με πικραίνει και με ανησυχεί ιδιαίτερα είναι ότι μεγάλο μέρος του λαού δεν κάνει διάκριση, και αντιλαμβάνεται τις προρρήσεις σε ένα πλαίσιο τρόπον τινά εθνικό/εθνικιστικό και με μία τοποθέτηση και νοηματοδότηση καθαρά κοσμική και ενθουσιαστική, αποστερώντας στην προοπτική κάθε πνευματικό, θεοκεντρικό, και εσχατολογικό όρο. Θα αναφερθώ περισσότερο σ' αυτό το ζήτημα, το οποίο θεωρώ ότι είναι αρκετά σοβαρό, καθώς εδράζεται σε μια στρεβλή, όμως αρκετά ισχυρή εθνική/εθνικιστική παράδοση δύο περίπου αιώνων στο λαό μας. Παράδοση από την οποία έχουμε υποφέρει τα πάνδεινα και την οποία πρέπει συνειδητά να εγκαταλείψουμε και να επανέλθουμε στις γνήσιες ανοιχτές, σωτηριολογικές παραδόσεις του Γένους μας με οικουμενικές προοπτικές.Ο εθνικισμός/εθνοφυλετισμός με βάση τα λεξικά είναι η υπερβολική προσήλωση προς την ιδέα του έθνους και τα εθνικά ιδεώδη συχνά με παράλληλη υποτίμηση άλλων εθνών. Ως ιδεολογία εμφανίστηκε στο πλαίσιο αστικών επαναστάσεων και θέτει ως πολιτικό θεμέλιο του κράτους την έννοια του έθνους (έθνος-κράτος). Ουσιαστικά προέκυψε ως κεντρική θέση του διαφωτισμού και έλαβε μεσσιανικές διαστάσεις κατά τις επόμενες δεκαετίες.

Και εάν για τη Δύση είχε ένα λόγο και μιά βάση να αναπτυχθεί ως αντίδραση σε ένα σκληρό σκοταδιστικό πλαίσιο της Φράγκικης Εκκλησίας και σε ένα μανιχαϊκό τρόπο αντίληψης των πραγμάτων, στην καθ' ημάς ανατολή δεν υπήρχαν τέτοιοι σοβαροί λόγοι να ευδοκιμήσει. Ο Ελληνισμός από την αρχαιότητα και κυρίως η ρωμηοσύνη, η ρωμαίικη παράδοση τουλάχιστον 15 αιώνων δεν είχε καμιά σχέση με εθνικισμούς και καθαρά έθνη-κράτη. Διαφορετικά ήταν τα κριτήρια και τα προτάγματα των προγόνων μας, αυτού του λαού, αυτού του υπερεθνικού, χωρίς γλωσσικές ή άλλες διακρίσεις Γένους. Η όποια καταγωγή ή προέλευση όχι μόνο δεν αποτελούσε σημείο διακρίσεων και διαχωρισμού, αλλά απεναντίας τονίζονταν και αναδεικνύονταν ως ποικιλομορφία, ως πλούτος και ως ένα επιπλέον στολίδι του Γένους των Ρωμηών. Πόσοι και πόσοι άγιοι για να σταθούμε μόνο σ' αυτούς με τόσο διαφορετικές προελεύσεις, Εφραίμ ο Σύρος, Ιάκωβος ο Πέρσης, Μωυσής ο Αιθίοπας.Και όμως ο εθνικισμός ήρθε και επιβλήθηκε συνειδητά στο χειμαζόμενο λαό από τις ελίτ του τόπου, διαστρεβλώνοντας πλήρως την άδολη αγάπη του λαού μας για το Γένος του. Η ιδεολογία αυτή εισήχθη από τις «εγγράμματες» ελίτ, «μεταλαμπαδεύθη» από την «πολιτισμένη» Εσπερία, τροφοδοτήθη από την εντόπια ενεργούμενη κρατική εξουσία και στρέβλωσε την υπερηφάνεια και τη γνήσια αγάπη για το Γένος που είχε ο λαός για πολλούς αιώνες. Γένος που συγκροτείται ενγχρόνως με όρους αιωνιότητας, οικουμενικά και ταπεινά ως Λαός του Θεού, ως Θεανθρώπινο σώμα προαπελθόντων συγκαιρινών και μελλόντων ελθείν, ως ελευθερία, μετοχή και αναφορικότητα, ως κατάφαση και ολοκλήρωση του κόσμου, ως σωτηριολογική πρόταση για όλο το ανθρώπινο, ως εσχατολογική προοπτική και τελείωση.

Υπό το πρίσμα της ιδεολογίας του εθνικισμού, με την ίδρυση του Ελληνικού κράτους, τα ονόματα της συλλογικότητάς μας παραχαράχθηκαν ή και αλλάχθηκαν πλήρως, η Εκκλησία μετατράπηκε σε δευτερευούσης σημασίας απλό σύλλογο και απεκόπη βιαίως από τη Μητέρα Εκκλησία, οι εθνικοί όροι και παράμετροι ενισχύθηκαν πολύ σε σχέση με τους εκκλησιαστικούς, αγνοήθηκαν πλήρως το σύνολο σχεδόν των εκτός των συνόρων του κρατιδίου Ρωμηών και όλοι αυτοί οι Ρωμηοί αντιμετωπίστηκαν σαν ξένοι. Και το καινοφανές, στήθηκε μια ανιστόρητη αερογέφυρα από το 19ο αιώνα κατευθείαν στην αρχαιότητα με πλήρη αγνόηση του ενδιάμεσου ιστορικού χρόνου και των εξελίξεων που έλαβαν χώρα κατά την περίοδο αυτή.Τον ελληνικό εθνικισμό θα ακολουθήσουν δυστυχώς και οι εθνικισμοί των άλλων βαλκανικών λαών με πιο χαρακτηριστικό σταθμό την υπόθεση της Βουλγαρικής Εξαρχίας το 1870. Ασυγκράτητος βουλγαρικός εθνικισμός που πυροδοτήθηκε κατά κύριο λόγο από τη Ρωσία. Η Ρωσία ήταν επίσης αυτή που τροφοδότησε και τον αραβικό εθνικισμό με αποτέλεσμα τα θλιβερά γεγονότα του Πατριαρχείου Αντιοχείας.Οι Μεγάλες Δυνάμεις της εποχής και κυρίως η Ρωσία και η Αγγλία ενίσχυσαν όσο μπορούσαν τον εθνικισμό και την πολυδιάσπαση των Ρωμηών για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων τους και κυρίως την αποτροπή ανασύστασης της Ρωμανίας, της κακώς ονομαζόμενης Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Το μόνο που ήθελαν ήταν ο σχηματισμός μικρών κρατικών μορφωμάτων, μικρών προτεκτοράτων πλήρως διαχειρήσιμων και ελεγχόμενων από αυτές. Έτσι φούντωσαν τα μίση και οι διχασμοί και έφτασαν Ρωμηοί να σκοτώνουν Ρωμηούς, να απαρνιούνται την κοινή ρίζα και παράδοσή τους, και να ιδρύουν εθνικά κράτη απομακρυνόμενοι και μισούμενοι μεταξύ τους.

Το Οικουμενικό Πατριαρχείο και η όλη Εκκλησία με την απόφαση της Μεγάλης Συνόδου της Κωνσταντινουπόλεως του 1872 κατεδίκασε τον εθνοφυλετισμό, όμως δεν μπόρεσε να ανασχέσει το πανταχόθεν ενισχυόμενο ρεύμα. Σαν ποτάμι παρέσυρε λογικές και παραδόσεις φουσκώνοντας το νου με ενθουσιαστικά εθνικιστικά παραληρήματα. Το Γένος των Ρωμηών και οι προοπτικές του αγνοήθηκαν πλήρως και εντέλει διαμορφώθηκε μια Μεγάλη Ιδέα με καθαρά εθνικιστικά προτάγματα και προτεραιότητες.Οι σκληρές συνθήκες που διαμόρφωναν πλέον οι αντιπαλότητες, αλλά και το ρεύμα των εθνικιστικών οραμάτων που ήταν γλυκό και ισχυρό σύντομα δυστυχώς θα παρασύρουν και πολλά εκλεκτά μέλη της Εκκλησίας. Πολλοί Μητροπολίτες σε καίριες θέσεις θα ενταχθούν σ΄ αυτό το κλίμα και θα ενισχύσουν τον εθνικό παροξυσμό στο τέλος του 19ου και στις αρχές του 20ού αιώνα οδηγώντας το Λαό του Θεού στην πολυδιάσπαση και στον αλληλοσπαραγμό. Ακόμα και ο Πατριάρχης κατά το μάλλον ή ήττον χειραγωγήθηκε από τις τεράστιες πολιτικές πιέσεις. Εντέλει, όχι μόνο οι Μητροπόλεις, αλλά και το ίδιο το Οικουμενικό Πατριαρχείο κατήντησαν τρόπον τινά παραρτήματα του Υπουργείου Εξωτερικών του εθνικού κέντρου.

Πολλές φορές με πόνο αναρωτήθηκα γιατί δεν πέτυχαν τα εγχειρήματα στην Μικρά Ασία. Γιατί ήρθε η καταστροφή, ενώ ίσως τα πράγματα φαίνονταν να εξελίσσονταν διαφορετικά. Γιατί δεν έστερξε η Παναγία και ο Θεός; Καταλήγω να θεωρώ ότι ο Θεός δεν γινόταν να επιτρέψει, ή ακόμα περισσότερο να στέρξει, να ευλογήσει και να επικυρώσει κινήσεις που γίνονταν με εθνικιστικές, κοσμικές σκοπιμότητες, με καθαρά κοσμικά προτάγματα και εν τέλει δόξες και φληναφήματα κοσμικά. Νομίζω ότι ο εθνικισμός και ειδικά από Ορθόδοξο Λαό δεν ήταν και δεν είναι δυνατόν να ευλογηθεί από το Θεό.Δυστυχώς ο εθνικισμός βρήκε βάση και έδαφος στη μεγάλη αγάπη του λαού μας για τα κοινά του, το δήμο του, το Γένος του και αυτήν την αγάπη τη μετέστρεψε, τη μεταμόρφωσε, τη διαστρέβλωσε πλήρως. Δυστυχώς επίσης μετά από δύο αιώνες το ρεύμα αυτό απέκτησε ρίζες και διαμόρφωσε παράδοση. Στρεβλή παράδοση που όμως διατηρείται μέχρι τις μέρες μας και στα χρόνια της κρίσης ίσως ενισχύεται και πάλι. Θεωρώ ότι το γεγονός είναι πρόσκαιρο, ως αντίδραση αυτοσυντήρησης στην κρίση και στο γενικότερο τρόπο που κατευθύνεται από κάποιες διεθνείς ελίτ η παγκοσμιοποίηση, και ότι ουσιαστικά είναι τα τελευταία σπαράγματα μιας πορείας ολοκλήρωσής του.Ο ιστορικός κύκλος του εθνικισμού στην πατρίδα μας, κύκλος που άνοιξε εν πολλοίς με τη σύσταση του Ελληνικού κρατιδίου μετά από μιά πορεία δύο αιώνων με πολλές πτώσεις και πόνο στο λαό μας τελικά μπροστά στα αδιέξοδα που προκάλεσε και στα οξυμένα και δυσεπίλυτα οικουμενικά προβλήματα υποστρέφει και ολοκληρώνεται. Και αυτή η ολοκλήρωση θα γίνει τόσο πιο ανώδυνα και πιο σύντομα, όσο το γρηγορότερο εγκαταλείψουμε τις όποιες εθνικιστικές και κοσμικές αγκυλώσεις μας. Το κλειστό, τοπικό, κοσμικό, διαχειρίσιμο, θνησιγενές ψευτο-ρωμαίικο που γνωρίσαμε κλείνει τον κύκλο του. Οι συνθήκες για την ανατολή του πραγματικού υπερεθνικού, θεοκεντρικού, σωτηριολογικού και εσχατολογικού νέου Ρωμαίικου με οικουμενικές προοπτικές ωριμάζουν και θα μάς οδηγήσουν σε ένα νέο ιστορικό κύκλο.
το βρηκα:http://www.huffingtonpost.gr/ioannis-neonakis/-_11147_b_16006138.html

Τρίτη, 20 Ιουνίου 2017

Γάμος και ομοφυλόφιλοι Μητροπολίτης κ.Χατζηνικολάου


Μέσα σε 5 λεπτά εξηγείται γιατί η Ορθοδοξία δεν συμφωνεί και δεν συμβαδίζει με την ομοφυλοφιλία ως αγαπητική σχέση μεταξύ 2 ανθρώπων του ιδίου φύλου που θα μπορούσε να οδηγήσει και στο γάμο. Μία πολύ ενδιαφέρουσα προσέγγιση για να λυθούν οι απορίες μας και επιστημονικά.

Δευτέρα, 19 Ιουνίου 2017

Να μη θεωρεί κανείς τον εαυτό του σπουδαίο


Η απλότητα και το να μη θεωρεί κανείς τον εαυτό του σπουδαίο, αγιάζουν την καρδιά (και την καθιστούν α­πρόσβλητη) από τον πονηρό. Απεναντίας, όποιος βρίσκεται μαζί με τον αδελφό του έχοντας μέσα του πονηρία, δεν θ’ α­παλλαγεί από την καρδιακή λύπη. Μάταια είναι όλα τα έρ­γα εκείνου που, με πονηρή διάθεση, άλλα λέει και άλλα έ­χει μέσα στην καρδιά του.

Μη συνδεθείς με κανένα τέτοιον άνθρωπο, για να μη μολυνθείς από το δηλητήριό του. Κάνε συντροφιά με τους άκακους, για να πάρεις κάτι από τη δόξα τους και την αγνό­τητά τους. Μην αντιμετωπίσεις με πονηρία κανέναν άνθρω­πο, για να μην αχρηστέψεις τους (πνευματικούς) κόπους σου. Με όλους τους ανθρώπους να κρατάς την καρδιά σου καθαρή, και θα δεις την ειρήνη του Θεού (να βασιλεύει) μέ­σα σου. Γιατί όπως ακριβώς, όταν ο σκορπιός χτυπήσει κά­ποιον, το δηλητήριό του διατρέχει ολόκληρο το σώμα και προσβάλλει την καρδιά του ανθρώπου, έτσι προσβάλλει την καρδιά και η κακία εναντίον του πλησίον. Γιατί το δηλητή­ριό της μολύνει την ψυχή, που κινδυνεύει έτσι (να χαθεί) α­πό την πονηρία. Όποιος λοιπόν λυπάται τους κόπους του και δεν θέλει να χαθούν, πετάει γρήγορα από πάνω του αυ­τόν το σκορπιό, δηλαδή την πονηρία και την κακία. Του Αββά Ησαΐα.

ΕΚΔΟΣΕΙΣ «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ
το βρηκα:Δόγμα

Κυριακή, 18 Ιουνίου 2017

Λόγοι περί προσευχῆς - Πατερικές διδαχές


Ὁ γέροντας Πορφύριος μιλώντας γιὰ τὴν προσευχὴ ἔλεγε: «Ὁ ἄνθρωπος ζητάει στὸν οὐρανὸ τὴ χαρὰ καὶ τὴν εὐτυχία. Ζητάει τὸ αἰώνιο μακριὰ ἀπὸ ὅλους κι ἀπὸ ὅλα, ζητάει νὰ βρεῖ τὴ χαρὰ στὸν Θεό.

Ὁ Θεὸς εἶναι μυστήριο.

Εἶναι σιωπή, εἶναι ἄπειρο, εἶναι τὸ πᾶν. Τὴν τάση τῆς ψυχῆς γιὰ τὸν οὐρανὸ τὴν ἔχει ὅλος ὁ κόσμος, ὅλοι ζητᾶνε κάτι τὸ οὐράνιο.

Σὲ Αὐτὸν στρέφονται ὅλα τὰ ὄντα, ἔστω καὶ ἀσυνειδήτως.

Σὲ Αὐτὸν νὰ στρέφετε διαρκῶς τὸ νοῦ σας. Τὸ πᾶν εἶναι ἡ ἀγάπη, ὁ ἔρωτας μὲ τὸν Κύριο, τὸν Νυμφίο Χριστό. Γίνετε ἄξιοι τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ.

Γιὰ νὰ μὴ ζεῖτε τὸ σκοτάδι, γυρίστε τὸ διακόπτη τῆς προσευχῆς, ὥστε νὰ ἔλθει τὸ θεῖο φῶς στὴν ψυχή σας. Στὸ βάθος τοῦ εἶναι σας θὰ φανεῖ ὁ Χριστός. Ἐκεῖ, στὸ βάθος, εἶναι ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, “ Ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἐντὸς ἡμῶν ἐστίν”».

Ὁ ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κρονστάνδης ἔγραφε γιὰ τὴν προσευχὴ: «Ὅταν προσεύχεσαι μὴ παραλείπεις νὰ περνᾶς ἀπὸ τὸ νοῦ σου τὴ σημασία κάθε λέξεως, νὰ τὴν τοποθετῆς στὴν καρδιά σου. Μὴ λὲς λοιπὸν μηχανικὰ καὶ ψυχρὰ τὴν προσευχή σου. Ὑπόταξε τὴν καρδιά σου στὴν προσευχὴ καὶ προσέφερε στὸν Θεὸ αὐτὴ τὴν ὑποταγμένη καρδιὰ σὰν θυσία εὐπρόσδεκτο. “Δὸς μοι, υἱέ, σὴν καρδίαν».

Τότε ἡ προσευχὴ θὰ σὲ ἑνώση μὲ τὸν Θεὸ καὶ τὴν Βασιλεία του καὶ θὰ ἀπολαύσης τοὺς καρποὺς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ὅλα τὰ ἅγια αἰσθήματα: δικαιοσύνη, εἰρήνη, χαρά, ἀγάπη, πραότητα, καρτερία, κατάνυξι.

Θέλεις ἡ προσευχή σου νὰ ἔχη ἀναπαυτικὰ ἀποτελέσματα καὶ στὸ ταλαιπωρημένο σῶμα σου; Προσευχήσου θερμὰ καὶ θὰ ἔχης κατόπιν ὕπνο εἰρηνικό, ἀσκανδάλιστο, ποὺ θὰ ἀνανεώση τὶς δυνάμεις τοῦ σώματος.

Νὰ ἀποφεύγης τὸν ἀπεριόριστο ὕπνο. Νὰ προσεύχεσαι μὲ ζέσι κάθε πρωί. Ἔτσι θὰ ἐπιτύχης ἠρεμία, ἐνεργητικότητα καὶ καλὴ ἀνταπόκρισι στὶς ἀνάγκες τῆς ἐργασίας σου καθ᾽ ὅλη τὴν ἡμέρα».

Ὁ ἅγιος Ἰγνάτιος Μπιαντσανίνωφ σημείωνε γιὰ τὴν προσευχὴ: «Γνώρισμα τοῦ φτωχοῦ ζητιάνου εἶναι νὰ ζητιανεύει καὶ γνώρισμα τοῦ ἀνθρώπου, ποὺ ἔγινε φτωχὸς μὲ τὴν πτώση, εἶναι νὰ προσεύχεται. Προσευχὴ εἶναι ἡ ἐπιστροφὴ τοῦ πεσμένου καὶ μετανοημένου ἀνθρώπου στὸν Θεό. Προσευχὴ εἶναι ὁ θρῆνος τοῦ πεσμένου καὶ μετανοημένου ἀνθρώπου μπροστὰ στὸν Θεό.

Προσευχὴ εἶναι τὸ ξεχείλισμα τῶν ἐγκάρδιων ἐπιθυμιῶν, τῶν ἱκεσιῶν καὶ τῶν ἀναστεναγμῶν τοῦ πεσμένου καὶ θανατωμένου ἀπὸ τὴν ἁμαρτία ἀνθρώπου μπροστὰ στὸν Θεό.

Ἡ πρώτη ἐκδήλωση, ἡ πρώτη κίνηση μετανοίας εἶναι ὁ θρῆνος τῆς καρδιᾶς. Αὐτὴ ἡ προσευχητικὴ φωνὴ τῆς καρδιᾶς προηγεῖται τῆς προσευχῆς τοῦ νοῦ. Ἀλλὰ πολὺ σύντομα καὶ ὁ νοῦς, ἐπηρεασμένος ἀπὸ τὴν προσευχὴ τῆς καρδιᾶς, ἀρχίζει νὰ γεννᾶ προσευχητικοὺς λογισμούς.

Ὁ Θεὸς εἶναι ἡ μοναδικὴ πηγὴ ὅλων τῶν ἀληθινῶν ἀγαθῶν. Ἡ προσευχὴ εἶναι ἡ μητέρα καὶ ἡ κεφαλὴ ὅλων τῶν ἀρετῶν ὡς μέσο καὶ κατάσταση ἐπικοινωνίας τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὸν Θεό».

Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος ἑρμηνεύοντας τὸ “ Ἔχοντες δὲ τὸ αὐτὸ πνεῦμα τῆς πίστεως” μᾶς λέει: «Φωτιὰ εἶναι ἡ προσευχὴ καὶ ἰδιαιτέρως ὅταν ἀναπέμπεται ἀπὸ νηφάλια καὶ φλογισμένη ψυχή. Ἀλλὰ ἡ φωτιὰ αὐτή, γιὰ νὰ ἀγγίξη τὶς οὐράνιες ἁψίδες, χρειάζεται λάδι καὶ λάδι τῆς φωτιᾶς αὐτῆς δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο παρὰ ἡ ἐλεημοσύνη.

Χύνε λοιπὸν τὸ λάδι ἄφθονο, γιὰ νὰ αἰσθάνεσαι χαρὰ γιὰ τὸ κατόρθωμά σου καὶ νὰ κάνης τὶς προσευχές σου μὲ περισσότερο θάρρος καὶ μεγαλύτερη προθυμία. Διότι, ὅπως δὲν μποροῦν νὰ προσευχηθοῦν μὲ θάρρος ἐκεῖνοι ποὺ δὲν ἔκαναν κανένα καλό, ἔτσι αὐτοὶ ποὺ κατόρθωσαν κάτι καὶ ἔρχονται ὕστερα ἀπὸ τὴν δίκαιη αὐτὴ πρᾶξι νὰ προσευχηθοῦν, κάνουν τὴν προσευχή τους μὲ μεγαλύτερη προθυμία, γεμᾶτοι χαρὰ ἀπὸ τὴν ἀνάμνησι τοῦ κατορθώματος.

Γιὰ νὰ γίνη λοιπὸν καὶ σὲ αὐτὸ πιὸ δυνατὴ ἡ προσευχή μας, ἐπαγρυπνῶντας ὁ νοῦς μας στὶς προσευχὲς ἀπὸ τὴν ἀνάμνησι τῶν κατορθωμάτων, ἂς θυμώμαστε συνέχεια ἐκείνη τὴν εἰκόνα, ὅτι δηλαδὴ οἱ φτωχοὶ στέκονται μπροστὰ στὶς πόρτες τῶν ναῶν ἀναπληρώνοντας ἐκείνη τὴν ἀνάγκη τῆς ψυχῆς, τὴν ὁποία ἀναπληρώνει ἡ βρύσι στὸ σῶμα».

Σάββατο, 17 Ιουνίου 2017

Συγκλονιστική ιστορία: Τζιχαντιστής έγινε Xριστιανός


Όταν 22 χριστιανοί πρόσφυγες συγκεντρώθηκαν στο υπόγειο ενός διαμερίσματος στην Κωνσταντινούπολη από νωρίς ένα πρόσφατο απόγευμα της Κυριακής, ήταν γρήγορα σαφές ότι δεν επρόκειτο για μια καθιερωμένη συνάντηση προσευχής χριστιανών. Αρκετοί από αυτούς είχαν ισλαμικά ονόματα. Υπήρχε ένας Abdelrahman και ακόμη και δύο Mohammad. Το πιο παράξενο ήταν ότι, χαριτολογώντας κατά την υποδοχή τους – τον έναν από τους δύο Mohammad τον ανέφεραν ως ‘irhabi’. Τρομοκράτης. 

Το ότι τον Bashir Mohammad δεν τον πείραξε αυτό, ήταν επειδή υπήρχε κάποια αλήθεια σε αυτό. Σήμερα, ο 25χρονος Μοχάμεντ, έχει κρεμάσει ένα σταυρό στον τοίχο του και καλεί και άλλους που πρόσφατα ασπάστηκαν τον χριστιανισμό σε εβδομαδιαίες αναγνώσεις της Βίβλου στο σαλόνι του με τους μωβ τοίχους. Πριν από τέσσερα χρόνια, όμως, όπως λέει, πολεμούσε στην πρώτη γραμμή του πολέμου στη Συρία στις δυνάμεις της Al Nusra Front, που είναι ένα παρακλάδι της Αλ Κάιντα. Είναι, λέει, ένας τζιχαντιστής που στράφηκε προς τον Ιησού Χριστό. 

Πρόκειται για μια αλλαγή που έχει εκπλήξει τους πάντες, αν μη τι άλλο πρώτα απ’ όλα τον ίδιο. Πριν από τέσσερα χρόνια, ο Mohammad λέει, «Ειλικρινά θα έσφαζα όποιον πρότεινε κάτι τέτοιο». Όχι μόνο οι πεποιθήσεις του άλλαξαν, αλλά και η ιδιοσυγκρασία του επίσης. Σήμερα, η σύζυγός του, Hevin Rashid, επιβεβαιώνει, με έναν υπαινιγμό συγκράτησης, ότι είναι «πολύ καλύτερα που είναι εδώ κοντά».

Η μετατροπή των μουσουλμάνων προσφύγων στον Χριστιανισμό δεν είναι ένα νέο φαινόμενο, ιδιαίτερα στις περισσότερες χριστιανικές χώρες. Οι νέοι πιστοί μερικές φορές κατηγορούνται ότι το κάνουν αυτό ως προσπάθεια να ενισχύσουν τις πιθανότητές τους για παροχή ασύλου για να μην απελαθούν πίσω στις χώρες τους που έχουν ένα ιστορικό ισλαμικών διώξεων κατά χριστιανών. 

Η εμπειρία του Mohammad, ωστόσο, δεν ταιριάζει εύκολα σε αυτή την αφήγηση. Ζει σε μια χώρα κατά πλειοψηφία μουσουλμανική (Τουρκία), ελάχιστα ενδιαφέρεται να ζητήσει άσυλο στη Δύση και περπάτησε μια απίθανη διαδρομή που ακολούθησαν λίγοι πρώην τζιχαντιστές. 

Η ιστορία του ξεκίνησε σε ένα κουρδικό τμήμα της βόρειας Συρίας, το Afrin, όπου και μεγάλωσε σε μια μουσουλμανική οικογένεια. Ο Mohammad φλέρταρε με τον εξτρεμισμό από την εφηβεία του. Ο ξάδελφός του τον πήρε για να ακούσει ένα τζιχαντιστή ιεροκήρυκα όταν ήταν 15 χρονών και άρχισε να τηρεί μερικές από τις πιο ακραίες ερμηνείες του Ισλάμ, «ακόμα και αυτά που δεν έχετε ακούσει», όπως λέει. Αλλά όταν ξέσπασε ο πόλεμος στη Συρία, το 2011, ο Mohammad ενώθηκε αρχικά με τις κοσμικές κουρδικές δυνάμεις στον αγώνα τους για αυτονομία. 

Από τους θανάτους που είδε στην πρώτη γραμμή, ενεργοποιήθηκε εκ νέου το ενδιαφέρον του για το εξτρεμιστικό Ισλάμ που είχε μάθει ως έφηβος. 

«Όταν είδα όλα αυτά τα πτώματα», είπε, «άρχισα να πιστεύω όλα αυτά τα πράγματα που άκουσα στις διαλέξεις. Με έκανε να επιδιώξω το μεγαλείο της θρησκείας μου».  

Όταν ένας φίλος τον κάλεσε να ενσωματωθούν το καλοκαίρι του 2012 στην Al Nusra Front, μια ομάδα που προσπαθεί να δημιουργήσει ένα εξτρεμιστικό κράτος, ο Mohammad συμφώνησε αμέσως. Ως μαχητής της Nusra, άρχισε να γίνεται μάρτυρας ακραίας βιαιότητας. Οι συνάδελφοί του εκτέλεσαν αρκετούς αιχμαλώτους συντρίβοντάς τους με μια μπουλντόζα. Ένας άλλος κρατούμενος αναγκάστηκε να πιει αρκετά λίτρα νερό ενώ του είχαν δέσει τα γεννητικά του όργανα με σπάγκο. 

Αυτή τη φορά, όμως, η προπαγάνδα της Nusra έκανε την βία να φαίνεται ανεκτή. «Μας έλεγαν ότι αυτοί οι άνθρωποι ήταν εχθροί του Θεού», λέει ο Mohammad «και γι’ αυτό έβλεπα με θετικό μάτι την εκτέλεσή τους». Όταν συνάντησα για πρώτη φορά τον Mohammad, στο υπόγειό του, δεν μου πήγε το μυαλό σε τίποτα από όλα αυτά. Στην πραγματικότητα, ήμουν εκεί για να παρατηρήσω έναν από τους καλεσμένους του, έναν Yazidi που είχε γίνει χριστιανός δύο μήνες νωρίτερα. Ο Mohammad φαινόταν ότι ήταν η «κόλλα» της ομάδας και συμπεριφερόταν σαν να είχε γεννηθεί και μεγαλώσει ως Χριστιανός. Ήταν ο Mohammad που οδήγησε τις πρώτες προσευχές και ψαλμούς. («Για τους ανθρώπους που έχουν εγκαταλείψει τα σπίτια τους», άρχισε την προσευχή, «Θεέ φέρ’τους με ασφάλεια»). Και ήταν αυτός που μοίρασε τον καφέ αργότερα. Η ήρεμη στάση του διαταράσσονταν μόνο όταν οι επισκέπτες του αστειευόμενοι τον ανέφεραν ως “irhabi”, ένα παρατσούκλι που τον έκανε να έχει ένα ελαφρύ μειδίαμα στο πρόσωπό του. Στην παλιά ζωή του, όμως, ο Μοχάμαντ ήταν ένας οργισμένος άνθρωπος που τρόμαζε τους συγγενείς του. Όταν επέστρεψε για λίγο στο σπίτι για την γιορτή του κουρδικού νέου έτους το Μάρτιο του 2013, ο Mohammad εξαγριώθηκε από αυτό που είδε ως «βλάσφημες γιορτές», των οποίων η προέλευση βρισκόταν έξω από την ισλαμική παράδοση. Απομονώθηκε στην άδειά του με την Rashid, η οποία ήταν τότε η αρραβωνιαστικιά του. Τόσο η ίδια όσο και οι γονείς του προσπάθησαν να τον πείσουν να μην επιστρέψει στην πρώτη γραμμή, αλλά εκείνος τους αγνόησε. Αλλά όταν επέστρεψε στο μέτωπο, ο Mohammad άρχισε να αναρωτιέται για τα κίνητρα της Nusra. Βλέποντας μέσα από τα κιάλια του τις κυβερνητικές γραμμές, είδε λέει στρατιώτες να εκτελούν κρατούμενους με μπουλντόζα και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι δεν υπήρχε μεγάλη διαφορά μεταξύ της συμπεριφοράς αυτών και των συναδέλφων του. 

Απογοητευμένος, διακινδυνεύοντας να εκτελεστεί ο ίδιος, εγκατέλειψε τη Nusra, και επέστρεψε στο σπίτι του στην Afrin. «Πήγα στην Nusra αναζητώντας το Θεό μου», είπε. «Αλλά αφότου είδα μουσουλμάνους να σκοτώνουν μουσουλμάνους, κατάλαβα ότι κάτι ήταν λάθος». Την επόμενη χρονιά, ο ίδιος και η σύζυγός του έφυγαν από τον πόλεμο εντελώς, πηγαίνοντας στην Κωνσταντινούπολη όπου υπήρχαν περίπου 2,5 εκατομμύρια Σύριοι που είχαν εγκαταλείψει την χώρα. Ήταν ακόμα ένας ζηλωτής μουσουλμάνος, και προσευχόταν τόσο δυνατά που οι γείτονές του παραπονέθηκαν. Απαιτούσε η Rashid να καλύπτει τα μαλλιά και το λαιμό της, και προγραμμάτιζε να την κάνει να φοράει ένα νικάμπ που καλύπτει όλο το πρόσωπο. 

***********

Ήταν, ωστόσο, η Rashid που άθελά της, προκάλεσε την απόρριψη του Ισλάμ από τον σύζυγό της. Στις αρχές του 2015, αρρώστησε σοβαρά. Καθώς επιδεινώθηκε η κατάσταση της υγείας της, ο Mohammad πήρε τηλέφωνο τον ξάδελφό του Ahmad – τον ίδιο ξάδελφο που τον είχε πάει στις τζιχαντιστικές διαλέξεις ως έφηβο – και περιέγραψε την κατάστασή της σε ένα τηλεφώνημα. Ο Ahmad ζούσε τώρα στον Καναδά και, προς μεγάλη έκπληξη του Mohammad, είχε ασπαστεί τον Χριστιανισμό. Καθώς ήταν ενθουσιώδης χριστιανός πλέον, ο Ahmad ζήτησε από τον Mohammad να τοποθετήσει το τηλέφωνό του κοντά στην Rashid, έτσι ώστε μια χριστιανική ομάδα προσευχής να προσευχόταν για την υγεία της. Νιώθοντας φρίκη, ο Mohammad αρχικά αρνήθηκε, αφού έβρισκε τον Χριστιανισμό απωθητικό. Ήταν όμως και απελπισμένος, και τελικά δέχτηκε. 

Όταν η υγεία της Ρασίντ άρχισε να βελτιώνεται μέσα σε λίγες μέρες, ο Mohammad το απέδωσε στην παρέμβαση του ξαδέλφου του. αυτό του κέντρισε το ενδιαφέρον και άρχισε να έχει μια «ιερόσυλη» σκέψη. Ζήτησε από τον ξάδελφό του να του συστήσει κάποιον χριστιανό ιεροκήρυκα στην Κωνσταντινούπολη, που θα μπορούσε να του μιλήσει για τον χριστιανισμό. Ήρθε τότε σε επαφή με τον Eimad Brim, έναν ευαγγελικό ιεραπόστολο από μια ομάδα που έχει έδρα την Ιορδανία και ονομάζεται “Good Shepherd” (Καλός Ποιμένας), ο οποίος και συμφώνησε να συναντηθεί μαζί του. Ο Brim είπε ότι ο Mohammad γρήγορα πείστηκε από τα οφέλη της πίστης στον Χριστό, παρά το θανατηφόρο κίνδυνο τον οποίο θα αντιμετώπιζε. «Δεν ήταν δύσκολο να αλλάξει», δήλωσε ο Brim. Διαβάζοντας τη Βίβλο, ο Mohammad ισχυρίστηκε, ότι έγινε πιο ήρεμος από ό, τι όταν διάβαζε το Κοράνι. Οι εκκλησίες που πήγε, είπε ο Μοχάμεντ, τον έκαναν να αισθάνεται πιο ευπρόσδεκτος από ό,τι τα τζαμιά της γειτονιάς του. Κατά την προσωπική του άποψη, οι χριστιανικές προσευχές ήταν πιο γενναιόδωρες από τις μουσουλμανικές. Καθώς ο Mohammad και η Rashid άρχισαν να σκέφτονται να φύγουν από το Ισλάμ, η Rashid είπε ότι είδε στον ύπνο της μια βιβλική φιγούρα που χρησιμοποιούσε ουράνιες δυνάμεις για να χωρίζει τα νερά της θάλασσας, κάτι το οποίο ο Mohammad ερμήνευσε ως σημάδι ενθάρρυνσης από τον Ιησού Χριστό. Στη συνέχεια και ο Mohammad είδε όνειρο τον Ιησού να του δίνει κάποια ρεβίθια. Το ζευγάρι αισθάνθηκε την αγάπη. «Υπάρχει μια μεγάλη διαφορά ανάμεσα στο θεό που προσκυνούσα τόσα χρόνια και Αυτού που λατρεύω τώρα», είπε ο Mohammad. «Συνηθίζαμε να προσκυνάμε από φόβο. Τώρα όλα έχουν αλλάξει». 

Όλα αυτά όμως έχουν υψηλό κόστος. Η απόρριψη του Ισλάμ τον κάνει στόχο για τους πρώην συμμάχους του και ο ίδιος φοβάται ότι κάποια μέρα θα τον βρουν. Αν το βρουν, ωστόσο, ο ίδιος θεωρεί ότι έχει τώρα τη μεγαλύτερη προστασία όλων. 

«Εμπιστεύομαι», λέει, «το Θεό». 

Παρασκευή, 16 Ιουνίου 2017

Έφηβος πήγε τη μητέρα του στο δικαστήριο γιατί του πήρε το κινητό Ποια ήταν η άποψη του δικαστή για την υπόθεση


Ένα 15χρονο αγόρι από την Ισπανία αποφάσισε να καταγγείλει τη μητέρα του και να την οδηγήσει ενώπιον της δικαιοσύνης για κακομεταχείριση, όταν εκείνη του πήρε το κινητό σε μια προσπάθεια να τον κάνει να διαβάσει.

Πάντως ο δικαστής που ανέλαβε την υπόθεση έκρινε πως η μητέρα ενήργησε στο πλαίσιο των αρμοδιοτήτων της και έπραξε σωστά ως γονιός. Δεν θα ήταν υπεύθυνη μητέρα αν επέτρεπε στον γιο της να αποσπάται από το κινητό του και αποτύγχανε στα μαθήματά του, έκρινε ο δικαστής Λουίς Κολούμνα

Ο ίδιος ανέφερε μάλιστα ότι η απομάκρυνση του κινητού από τον έφηβο ήταν κάτι που σχεδόν απαιτείται από τον ίδιο τον νόμο.

«Μεταξύ των αρμοδιοτήτων που έχουν οι γονείς είναι αυτό της ευθύνης για την εκπαίδευση του παιδιού, κάτι που η κατηγορούμενη έκανε σε αυτή την περίπτωση, χωρίς να πάρει ακραία μέτρα», ανέφερε ο δικαστής.

Πέμπτη, 15 Ιουνίου 2017

Η Κατάθλιψη μας είναι η Αξόδευτη Αγάπη μας

Είναι κάτι καρδιές που έχουνε τόση αξόδευτη αγάπη και δεν ξέρουνε πώς να την ξοδέψουν και γι’αυτό βασανίζονται. Βασανίζονται όχι γιατί αγαπούν, αλλά γιατί αγαπούν πολύ κι όμως φοβούνται να το εκφράσουν, να το δείξουν.

Μην φοβάσαι μη παρεξηγηθείς, μην φοβάσαι εάν φέρεις τους άλλους σε «δύσκολη θέση». Συνήθως η αγάπη κάνει τους ανθρώπους να νιώθουν άβολα, γιατί μάθανε να μένουνε στους τύπους και στον καθωσπρεπισμό· μια γνήσια αγκαλιά και ένα φιλί συνήθως ξαφνιάζει τους ανθρώπους που συνθηκολόγησαν με τις τυπικές χειραψίες και τα αδιάφορα νεύματα «ενδιαφέροντος».

Ξόδεψε λοιπόν την αγάπη σου δείχνοντάς την. Ξόδεξέ την γιατί αλλιώς μπορεί να γίνει ιδιοτροπία, απομόνωση, σκληρότητα ακόμα και κατάθλιψη.

Όπως πολύ σωστά είπε ένας πάτερ: «Η κατάθλιψη μας είναι η αξόδευτη αγάπη μας»

π. Παύλος Παπαδόπουλος

Τετάρτη, 14 Ιουνίου 2017

Η Μία Εκκλησία και η.... “αόρατη” !    


          Οι μεταρρυθμιστές μετά την απόσχισή τους από τον Πάπα θέλησαν να προσδιορίσουν τί ακριβώς είναι η ενότητα της Εκκλησίας, και πώς μπορούν να χαρακτηρισθούν όλες αυτές οι κατά τόπους  χριστιανικές ομάδες σε σχέση με την Μία, Αγία Καθολική και Αποστολική Εκκλησία.

          Όπως γίνεται αντιληπτό υπήρχε τότε έντονο εκκλησιολογικό πρόβλημα περί του αυτοχαρακτηρισμού των αποσχισμένων Χριστιανικών ομάδων. Έτσι, δημιούργησαν την θεωρία περί της αοράτου και ορατής Εκκλησίας.

          Μέσα σε αυτήν την προοπτική η ενότητα της αόρατης Εκκλησίας είναι δεδομένη, υπάρχουν παντού τα μέλη της, τα γνωρίζει μόνον ο Θεός, όπως τα φώτα μιας μεγαλουπόλεως που υπάρχουν, αλλά φανερώνονται μόλις ανάψουν το βράδυ και φωτίσουν το σκοτάδι, ενώ όλες οι ορατές ιστορικές Εκκλησίες είναι διεσπασμένες.

          Σαφώς, λοιπόν, η διαίρεση μεταξύ της οντολογικής ενότητος της Εκκλησίας και της ιστορικής της ονομασίας και ύπαρξης ετεροδόξων Εκκλησιών παραπέμπει σε αυτήν την προτεσταντική θεωρία που είναι απαράδεκτη από ορθοδόξου προοπτικής. Γιατί στην ορθόδοξη εκκλησιολογία η Εκκλησία είναι συγχρόνως και ορατή και αόρατη, και δεν υφίσταται διάσπαση μεταξύ αυτών των δύο μορφών της Εκκλησίας. Η Εκκλησία είναι “Σύνοδος” ουρανού και γης. Ο ι. Χρυσόστομος  παρατηρεί:

          “ Ώ των του Χριστού δωρημάτων! Άνω στρατιαί δοξολογούσιν αγγέλων, κάτω εν Εκκλησίαις χοροστατούντες άνθρωποι την αυτήν εκείνος εκμιμούνται δοξολογίαν. Άνω τα Σεραφείμ τον τρισάγιον ύμνον αναβοά, κάτω τον αυτόν η των ανθρώπων αναπέμπει πληθύς κοινή των επουράνιων και των επιγείων συγκροτείται πανήγυρις . Μία ευχαριστία, εν αγαλλίαμα, μία ευφρόσυνος χοροστασία....”.

         

        Ναυπάκτου ΙΕΡΌΘΕΟΥ: Κείμενο στην ιεραρχία της Εκκλησίας (Νοέμ. 2016)

Τρίτη, 13 Ιουνίου 2017

Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης - Αγάπη του πνευματικού στα πνευματικά του παιδιά

Ένας πνευματικός, που δεν είναι αποφασισμένος να πάη ακόμη και στην κόλαση για την αγάπη των πνευματικών παιδιών του, δεν είναι πνευματικός.
Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης

Δευτέρα, 12 Ιουνίου 2017

Το δράμα των παιδιών των ομοφυλοφίλων


Τον τελευταίο καιρό επανέρχεται με διάφορες προφάσεις η αναθεώρηση του Συντάγματος. Γνωστός ο επιδιωκόμενος σκοπός. Αποβλέπει σ’ ένα άθεο κράτος, αφαιρώντας κάθε χριστιανική αναφορά. Τελευταία αναφέρθηκαν ερωτήματα που ζητούν συγκεκριμένη απάντηση, όπως: “Ποια είναι η γνώμη σας για την υιοθεσία παιδιών από ομόφυλα ζευγάρια;” Αν και σε πρώτη φάση, που ψηφίστηκε το “σύμφωνο συμβίωσης”, αποφεύχθηκε επιμελώς σχετική αναφορά τώρα επανέρχεται. Το θέμα είναι σοβαρό. Θα υπενθυμίσουμε  τη δραματική προειδοποίηση παιδιού ομοφυλοφίλων από τον Καναδά: “ Ο ομοφυλοφιλικός γάμος διαβρώνει θεμελιώδη δικαιώματα. Τα παιδιά δεν είναι εμπορεύματα που μπορούν να διαχωρισθούν δικαιολογημένα από τους φυσικού γεννήτορες και να αποτελούν αντικείμενο διαπραγμάτευσης μεταξύ μη συνδεδεμένων ενηλίκων. Είμαι ένα από τα έξι ενήλικα παιδιά ομοφυλόφιλων γονέων που κατέθεσαν στο Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ ζητώντας από το Δικαστήριο να σεβασθεί την αρχή των πολιτών να διατηρήσουν τον αρχικό ορισμό του γάμου: Την ένωση ενός άνδρα και μιας γυναίκας που αποκλείει όλους τους άλλους, έτσι ώστε τα παιδιά να γνωρίσουν και να μπορούν να ανατραφούν από τους βιολογικούς γονείς τους....”. Αυτή, λοιπόν, η διαστροφή, όπως την περιγράφει η αθώα νεανική ψυχή, αποτελεί πρόοδο και εκσυχρονισμό του Συντάγματος που επιδιώκει η κυβέρνηση;
       “ΖΩΗ”, τ. 4313

Μάθημα σεβασμού στο εθνικό μας σύμβολο


Ένα σπουδαίο μάθημα σεβασμού προς το εθνικό μας σύμβολο, την Ελληνική Σημαία, έδωσε ο διεθνούς φήμης    μπασκετμπολίστας Γιάννης Αντετοκούμπο. Συγκεκριμένα, μετά από τον αγώνα στο Μιλγουόκι την Η. Π. Α. , δεκάδες Έλληνες Ομογενείς της Νέας Υόρκης περίμεναν τον Γιάννη για να τον αποθεώσουν και να πάρουν αυτόγραφα.

          Όμως ο Αντετοκούμπο, δείχνοντας τον σεβασμό που αρμόζει στο εθνικό μας σύμβολο, αρνήθηκε να υπογράψει αυτόγραφο πάνω στην Ελληνική Σημαία, που κρατούσε στο χέρι ένας Ελληνοαμερικανός θαυμαστής του: “Όχι, δεν βάζω υπογραφή στην Σημαία”΄απάντησε αμέσως, απλά, αυθόρμητα , ειλικρινά.

          Δυστυχώς στην Ελλάδα, τον τελευταίο καιρό, ο πρώην υπουργός Δικαιοσύνης Νίκος Παρασκευόπουλος είχε ζητήσει να αποποινικοποιηθεί το αδίκημα για το κάψιμο της Σημαίας! Ο δε αναπληρωτής υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης Γιάννης Τσιρώνης, που έτρεξε να τον υπερασπισθεί, υποστήριξε πως “η Σημαία που αγοράζει ένας ιδιώτης δεν είναι σύμβολο”!

          Ας διδαχθούν, λοιπόν, οι ταγοί μας από την στάση ενός νέου ανθρώπου προς το εθνικό μας Σύμβολο κι ας μην νομίζουν ότι μπορούν να μιλάνε απερίσκεπτα για τα όσια και τα ιερά του Έθνους μας.

      “ΒΟΡΕΙΟΗΠΕΙΡΩΤΙΚΟ ΒΗΜΑ”, Φ. 43

Κυριακή, 11 Ιουνίου 2017

Η γιορτή της περηφάνειας... ~ «Θα πάμε και εμείς μαμά;»


Είχα καιρό να μετακινηθώ με το μετρό. Τι το ’θελα και δεν πήγα με τα πόδια; Σε κάθε σταθμό αναρτημένη η ίδια εντυπωσιακή αφίσα με τη λεζάντα «υπάρχει παιδεία».

Στην αρχή δεν πολυκατάλαβα τι εννοούσε, κάτι περνούσε από το μυαλό μου και άρχισαν να με ζώνουν τα φίδια….

Όταν κατέβηκα από το μετρό έψαξα να βρω την αφίσα για να μου λυθούν οι απορίες. Και τη βρήκα, μπροστά της στέκονταν μια μητέρα με το παιδάκι της.

Το αγοράκι κοιτούσε με ορθάνοιχτα τα ματάκια του την πολύχρωμη αφίσα και η μητέρα του, του εξηγούσε πως:

-Θα γίνει μια παρέλαση, σαν μια γιορτή, όπως η 28η Οκτωβρίου και η 25η Μαρτίου, θυμάσαι που πήγαμε και κρατούσες και το σημαιάκι;

-Ναι και τι γιορτάζουμε μαμά;

-Είναι μια γιορτή υπερηφάνειας και θα παρελάσουν κάποιοι άνθρωποι που…

-Και τι σημαίες θα κρατάνε μαμά; Την διέκοψε το μικρό αγοράκι.

-Πολύχρωμες και χαρούμενες…

-Θα πάμε και εμείς μαμά;

Δεν άντεξα να ακούσω την απάντηση της μαμάς, μου ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι.

-Συγγνώμη κυρία μου γιατί δεν παίρνετε το παιδάκι σας μακριά από αυτήν την αφίσα;

Η κυρία πάγωσε, κάτι πήγε να μου πει αλλά κρατήθηκε, όχι από ευγένεια, προφανώς θα έβλεπε τους πυκνούς καπνούς που μου έβγαιναν από τα αυτιά.

-Δεν σας καταλαβαίνω κυρία μου, ψέλλισε ενοχλημένη.

-Είναι δυνατόν να συγκρίνετε τις εθνικές μας παρελάσεις με αυτή τη «γιορτή υπερηφάνειας;», γιατί φαρμακώνεται το αθώο μυαλουδάκι του παιδιού σας και μαυρίζεται την ψυχούλα του με άχρηστες πληροφορίες;

Άρπαξε το παιδί της από το χέρι, και σχεδόν το’ βαλε στα πόδια.

Με έπιασε θλίψη και απογοήτευση. Τα παιδιά μας τι φταίνε να βλέπουν ασχήμιες γύρω τους και να χάνουν την αθωότητά τους τόσο βίαια;

Και οι γονείς τι κάνουν για να τα προφυλάξουν; ΤΙΠΟΤΑ!

Πήγα στον προϊστάμενο του σταθμού για να παραπονεθώ.

Ευγενέστατος αλλά, εντολή εκ των άνωθεν να πληροφορηθεί το κοινό την ημερομηνία της παρέλασης και κυρίως για να ευαισθητοποιηθεί «κυρία μου δεν κοιτάμε πίσω, η ζωή μας άλλαξε, προχωράμε μπροστά» μου απάντησε με ποιητικό στόμφο.

Μάλιστα! Είπα να μην του απαντήσω γιατί το εγκεφαλικό δεν θα το γλύτωνα.

Επέστρεψα κάποια στιγμή στο σπίτι μου και άρχισα την έρευνα.

Η επιτροπή διοργάνωσης του Athens Pride 2017 με μεγάλη χαρά και ικανοποίηση ανακοίνωσε ότι «το ΕΣΡ έκανε αποδεκτό το αίτημά μας για την προβολή του τηλεοπτικού μας σποτ ως κοινωνικό μήνυμα».

Δηλαδή όλοι οι τηλεοπτικοί και οι ραδιοφωνικοί σταθμοί εθνικής εμβέλειας θα προβάλουν το φετινό «κοινωνικό μήνυμα» του Athens Pride 2017 ««Θέμα Παιδείας».

13 χρόνια Athens Pride κι αυτή την φορά θα φιλοξενηθεί στην πλατεία Συντάγματος στην καρδιά της πόλης!

Μεγαλεία και διηγώντας τα να κλαις!!

Διπλωμάτες από 29 χώρες στηρίζουν το Athens Pride 2017

Αλλά και εμείς δεν πάμε πίσω, «προχωράμε μπροστά!»

Η πρώτη διοργάνωση gay pride στην Ελλάδα πραγματοποιήθηκε το 1980 στην Αθήνα, το 1982 στο χώρο του Ζαππείου, το 1992, 1994, 1995 στον Λόφο Στρέφη,το 1993, 1996 στο Πεδίον του Άρεως, το 1998 και 1999 σε κλειστούς χώρους…

… και το 2005 πραγματοποιήθηκε με την επίσημη υποστήριξη της τότε δημάρχου Αθηναίων Ντόρας Μπακογιάννη, όμως ο διάδοχός της Νικήτας Κακλαμάνης είχε αρνηθεί να το θέσει υπό την αιγίδα του.

Το 2011 απέσπασε και πάλι την υποστήριξη του δημάρχου Αθηναίων Γιώργου Καμίνη. Από τότε η παρέλαση «υπερηφάνειας» διοργανώνεται κάθε χρόνο στην Αθήνα.

Το 2012 πραγματοποιήθηκε στη Θεσσαλονίκη υπό την αιγίδα του δημάρχου Γιάννη Μπουτάρη.

Το 2015 πραγματοποιήθηκε στο Ηράκλειο. Όταν ο δήμος Ρεθύμνου αρνήθηκε να επιτρέψει την διεξαγωγή του για την επόμενη χρονιά, κατηγορήθηκε για ομοφοβική στάση.

Το 2016 πραγματοποιήθηκε και στην Πάτρα.

Το φετινό πρόγραμμα όπως ανακοινώθηκε (το μεταφέρω επ’ ακριβώς) θα περιλαμβάνει χορό και ξεσάλωμα, Face and Body Painting με τα χρώματα ουράνιου τόξου, παρότρυνση «Φτιάξε το δικό σου πλακάτ και εκφράσου με το θέμα που σε καίει».

Και όλα αυτά μπροστά στο Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη!!

Τι κατάντια Θεέ μου, τι κατρακύλα!!

Ρίξε φωτιά και κάψε μας τους ανάξιους… να ξεβρωμίσει αυτός ο τόπος!!
το βρηκα:agiameteora.net

ΠΟΣΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΜΑΡΤΥΡΕΣ;

Οι νεοειδωλολάτρες προσπερνούν το θέμα τών εκ μέρους τους διωγμών των Χριστιανών ή το ελαχιστοποιούν τόσο, ώστε να θεωρείται ως θέμα α...