Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2017

Ὁ Ἅγιος Παΐσιος γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση τοῦ πόνου

Γέροντα, ποιὸ πόνο λέτε ἀνυπόφορο;

– Τὸν πόνο πού κάνει νὰ τρέχουν δάκρυα ἀπὸ τὰ μάτια! Αὐτὰ τὰ δάκρυα δὲν εἶναι οὔτε μετανοίας οὔτε ἀγαλλιάσεως· ποῦ ὑπάγονται; Τί λέτε;

– Μαρτύριο δὲν εἶναι, Γέροντα;

– Ἔμ, μαρτύριο εἶναι!

–Γέροντα, ὅταν ἔχω δυνατὸ πόνο, δυσκολεύομαι νὰ πῶ «δόξα Σοι ὁ Θεός».

– Γιατί δυσκολεύεσαι; Νὰ σκέφτεσαι τί τράβηξε ὁ Χριστός. Ξύλο, ὀνειδισμούς, φραγγέλωμα, σταύρωση! Καὶ ὅλα τὰ ὑπέμεινε, «ἀναμάρτητος ὧν» , γιὰ τὴν σωτηρία μας. Καὶ ἐσύ, ὅταν πονᾶς, νὰ λές: «Γιὰ τὴν ἀγάπη Σου, Χριστέ μου, θὰ ὑπομείνω».

– Γέροντα, τί χρειάζεται γιὰ νὰ ξεπεράσεις τὸν πόνο;

– Παλληκαριά, βία χρειάζεται. 

– Καὶ τὸν ἀνυπόφορο πόνο πῶς τὸν ἀντιμετωπίζει κανείς;

– Ἂν εἶναι κοσμικός, μὲ τὸ τραγούδι, ἂν εἶναι πνευματικὸς ἄνθρωπος, μὲ τὴν ψαλμωδία...

Ὁ πατέρας μου μία φορὰ εἶχε πυρετὸ καὶ πολὺ πονοκέφαλο. Τί κάνει λοιπόν; Παίρνει καὶ τρώει μία ἁλμυρὴ σαρδέλα, πίνει καὶ ἕνα ποτήρι κρασὶ καὶ ἄρχισε νὰ τραγουδάει τὸ «Ξύπνα, καημένε μου ραγιὰ» καὶ ἄλλα τραγούδια τῆς κλεφτουριᾶς καὶ ἔγινε καλά! Ἔτσι καὶ ἐμεῖς νὰ ψέλνουμε, γιὰ νὰ διασκεδάζεται ὁ πόνος! Κι ἐγὼ μία μέρα κρύωσα καὶ εἶχα ἕναν πονοκέφαλο, ποὺ πήγαινε νὰ σπάσει τὸ κεφάλι μου. Ἄρχισα λοιπὸν μία πολὺ ὡραία ψαλμωδία καὶ μοῦ ἔφυγε ὁ πονοκέφαλος. Πράγματι ἡ ψαλμωδία μαζὶ μὲ τὴν εὐχὴ πολὺ βοηθάει σ’ αὐτὲς τὶς περιπτώσεις· ἁπαλύνει τὴν ψυχή, τὴ γλυκαίνει, γιατί οἱ συνεχεῖς θλίψεις καὶ οἱ πόνοι τὴν καταβάλλουν καὶ τῆς δημιουργοῦν ψύξη. Καὶ χθὲς βράδυ δὲν μποροῦσα νὰ κοιμηθῶ ἀπὸ τὸν πόνο. Εἶπα πώς, ἂν δὲν ξημερώσω καὶ πεθάνω, τότε θὰ ἔχω... μεγάλη μέρα. Στὴν ἄλλη ζωὴ δὲν θὰ βραδιάζει ποτέ, οὔτε θὰ ξημερώνει... Ἔπειτα πῆρα ἕνα... χάπι· ἔψαλα «Τὰς ἀλγηδόνας τῶν Ἁγίων...» . Αὐτὸ τό... χάπι διαρκεῖ ὅλη τὴ νύχτα! Ἔχουν τέτοιο χάπι ἐδῶ οἱ γιατροί;

– Γέροντα, λένε ὅτι τὴ νύχτα οἱ πόνοι δυναμώνουν.

– Ναί, βαραίνει τὴ νύχτα ὁ ἄνθρωπος. Ὕστερα τὴν ἡμέρα οἱ ἄρρωστοι, ἐπειδὴ ἔχουν συντροφιά, συζητοῦν κ.λπ., ξεχνοῦν τὸν πόνο. Τὸ βράδυ ποὺ εἶναι μόνοι τους, πάει ὁ νοῦς τους στὸν πόνο καὶ νομίζουν ὅτι πονοῦν περισσότερο. Στὴν ἀρρώστια πόνοι θὰ ὑπάρχουν, ἀλλὰ σκοπὸς εἶναι νὰ γυρίζουμε τὸ κουμπὶ σὲ ἄλλη συχνότητα, γιὰ νὰ ξεχνιοῦνται. Γιατί, ἂν δὲν ἀντιμετωπίζεις σωστὰ τὸν πόνο, θὰ πονᾶς δύο φορές. Ἂν σκέφτεσαι τὸν πόνο, θὰ διπλασιάζεται ὁ πόνος. Ἐνῶ μὲ ἕναν καλὸ λογισμό, ἂν λ.χ. θυμᾶσαι αὐτοὺς ποὺ πονοῦν πιὸ πολὺ ἀπὸ σένα ἢ ἂν ψάλεις λίγο, ὁ πόνος ξεχνιέται.



– Γέροντα, ὁ πόνος συνήθως σὲ προειδοποιεῖ ὅτι κάτι συμβαίνει στὸν ὀργανισμό. Στὴ συνέχεια πόση προσοχὴ πρέπει νὰ τοῦ δίνεις;

– Πρέπει νὰ δοκιμάζει κανεὶς τὴν ἀντοχή του καὶ ἀνάλογα νὰ προσέχει. Ἰδίως, ὅταν περάσει ἡ ἡλικία, χρειάζεται προσοχή, γιατί ἕνα παλιὸ αὐτοκίνητο, ἂν συνεχίσει νὰ τρέχει μὲ τὴν ἴδια ταχύτητα ποὺ ἔτρεχε, ὅταν ἦταν καινούργιο, θὰ φύγουν οἱ ρόδες ἀπὸ δῶ, τὸ καρμπιρατὲρ ἀπὸ κεῖ... Τὸ διάστημα πού μοῦ πονοῦσε ἡ μέση, δὲν μποροῦσα νὰ κάνω κομποσχοίνι ὄρθιος. Ὅταν εἶδα ὅτι λιγάκι βελτιώθηκε, σηκώθηκα καὶ ἔκανα τὰ κομποσχοίνια ὄρθιος καὶ μεγάλες μετάνοιες, ὁπότε μὲ ξαναπόνεσε. Κάθισα λίγο. Μετὰ εἶπα: «Ἄντε νὰ ξαναδοκιμάσω». Πάλι τὰ ἴδια· πονοῦσα. Ὕστερα δὲν συνέχισα, ἀλλὰ εἶχα ἀναπαυμένο τὸν λογισμό μου

– Ἕνας πόνος, Γέροντα, ποὺ ξέρω ὅτι δὲν ἔχει ἄλλη ἐπίπτωση στὸν ὀργανισμό, δὲν μὲ ἀνησυχεῖ. Ὅταν ὅμως δείχνει ὅτι ὑπάρχει μία σοβαρὴ βλάβη, μὲ ἀνησυχεῖ.

– Κοίταξε, ὁ πόνος λ.χ. τῆς μέσης μπορεῖ νὰ μὴν ἔχει καμία ἐπίπτωση στὸν ὀργανισμό, ἀλλὰ καθηλώνει τὸ σῶμα, ἐνῶ τοὺς ἄλλους πόνους τοὺς ὑποφέρει τὸ σῶμα.

– Γέροντα, ὅταν ὑποφέρει τὸ σῶμα, ὑποφέρει συγχρόνως καὶ ἡ ψυχή;

– Ὅταν ὁ ὁδηγὸς εἶναι ἄρρωστος, δὲν μπορεῖ νὰ τρέξει τὸ αὐτοκίνητο. Ἡ ψυχὴ ὑποφέρει, ὅταν πονάει τὸ σῶμα. Κατάλαβες; Τῆς λείπει ἡ διάθεση ποὺ ἔχει, ὅταν τὸ σῶμα εἶναι καλά. Ἀδιαθετεῖ καὶ ἡ ψυχὴ κατὰ κάποιον τρόπο.

– Γέροντα, ὁ πόνος ἀγριεύει τὸν ἄνθρωπο;

– Ὅταν ὁ ἄνθρωπος δὲν ἀντιμετωπίσει πνευματικὰ τὸν πόνο, μπορεῖ νὰ ἀγριέψει. Ὅταν ὅμως τὸν ἀντιμετωπίσει πνευματικά, ἠρεμεῖ καὶ παρηγοριέται θεϊκά. Εἶναι πανηγύρι μετὰ ἡ ἀρρώστια. Χαίρεται, γιατί θὰ πάει μὲ τοὺς Ὁμολογητὲς καὶ τοὺς Μάρτυρες. Οἱ ἅγιοι Μάρτυρες ξεχνοῦσαν τὸν πόνο, γιατί ἡ ἀγάπη τους πρὸς τὸν Χριστὸ ἦταν μεγαλύτερη ἀπὸ τὸν πόνο καὶ τὸν ἐξουδετέρωνε.
το βρηκα:ρωμαϊκο οδοιπορικο

Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2017

O Παράδεισος της Ψαλτικής Τέχνης | Σκέψεις προς τους αδελφούς ιεροψάλτες

Πίσω απ’ το τάλαντο της Ψαλτικής κρύβεται ο Παράδεισος. Έλεγεν ένας παλαιός παπάς "από το πως ψάλλεις, φαίνεται πόσον αγώνα πνευματικό κάνεις".

Κι είναι αλήθεια. Στο διακόνημα της Ψαλτικής κρύβεται ένας παράδεισος του οποίου η κατάκτηση δε κρίνεται από το τάλαντο που χάρισεν ο Θεός στον ψάλλοντα, μα από τον τρόπο διαχείρισης του ταλάντου από τον Ιεροψάλτη.Διαχείριση του ταλάντου, πρώτα απ’ όλα σημαίνει αναζήτηση της σχέσης του Ιεροψάλτη με τον Θεό κι έπειτα με την ίδια την τέχνη της Μουσικής. Άλλωστε, αν κάποιος ψάλλει επαγγελματικά και μόνο, χωρίς ν’ αναζητά τον Θεό, αυτό αργά η γρήγορα γίνεται κατανοητό. Ας ψηλώνει το αναλόγιο…

Έπειτα, η σχέση του ψάλτη με την ίδια την τέχνη της μουσικής και μάλιστα, όχι μόνο με την βυζαντινή μουσική αποκλειστικά, αλλά την εν γένει, ως οδό έκφρασης και επικοινωνίας.

Άλλωστε, τίποτε δε γεννήθηκε από μόνο του, τουλάχιστον από τότε που άρχισαν οι άνθρωποι να φτιάχνουν τις πρώτες κοινωνίες και σιγά σιγά να επινοούν τη γραφή.Ο Ιεροψάλτης μετέχει της Τέχνης. Δεν είναι εκτελεστής αλλά μυσταγωγούμενος εν Εκκλησία, εκφράζει τον αγώνα του για την υπέρβαση από την φθαρτότητα του κόσμου. Τι ευλογημένη αντίθεση! Ένα προϊόν πολιτισμού, όπως η Μουσική, λιβανίζεται μες την εκκλησιά της Ανάστασης.Μέσα σ’ αυτήν γίνεται δοξολογία, ικεσία, και μετάνοια. Σε μια συναυλία βυζαντινής μουσικής θα θαυμάσει κανείς την τεχνική μιας χορωδίας και τις δυνατότητές της. Πράγμα σπουδαίο μα… βυζαντινή μουσική χωρίς ακολουθία, χωρίς λιβάνι, χωρίς Θεία Λειτουργία δεν θα μπορέσει ποτέ στ’ αλήθεια να υπάρξει.Όπως αναζητά τον Θεό στη ζωή του, ο Ιεροψάλτης θα Τονε αναζητήσει και πάνω στο ψαλτήρι. Μας παρέδωσαν οι πατέρες μας ταπεινούς ψαλτάδες και δασκάλους. Ψαλτάδες που όταν έψαλλαν κοίταζαν μονάχα το βιβλίο καθ΄ όλη τη διάρκεια της ακολουθίας.Δε γύριζαν το κεφάλι, μετά από ένα επιβλητικό "Κύριε Ελέησον", να δουν τη συγκίνηση και τον θαυμασμό του κόσμου ώστε να φορτίσουν τις εγωιστικές τους μπαταρίες. Δε μειδιούσαν όταν ο αριστερός τους έκανε κάποιο λάθος κι ούτε το σχολίαζαν περιπαικτικά στον Δομέστικο.

Ο Χριστός κι η μουσική, δεν υπήρχε τίποτ’ άλλο. Καμιά φορά βλέπεις στ’ αναλόγια ένα μικρό χάρτινο εικονάκι καρφιτσωμένο πάνω- πάνω: υπάρχουν ψάλτες που κοιτάζουν, σ’ όλη την ακολουθία, βιβλίο κι εικονάκι. Κι η προσευχή του ψάλτη ταξιδεύει στο εκκλησίασμα, αυτό είναι το μόνο σίγουρο!Οι τρεις παίδες στο φλεγόμενο καμίνι έψαλλαν μ’ ένα στόμα στον Σωτήρα τους Θεό. Δε κοίταζε κανείς απ’ τους τρεις προφήτες ν’ ακουστεί περισσότερο. Έτσι και στο Ψαλτήρι: η φωνή του Πρωτοψάλτη είναι σα την Φωνή του Θεού πάνω στα ύδατα, που συνταιριάζει όλες τις άλλες φωνές κι ακούγονται σα να ‘ναι μία.Οι ισοκράτες διαιωνίζουν τη φωνή του Πρωτοψάλτη, δίδοντας προοπτική στον ήχο κι όχι υπερβαίνοντας τον λόγο. Το ψαλτήρι λοιπόν δεν είναι τόπος επίδειξης αλλά διδασκαλίας και καλλιέργειας των ταλάντων που δόθηκαν απ’ τον Θεό.Έτσι, καταλήγουμε, ότι στην Αγία μας Εκκλησία δε λέμε "τραγουδάκια"! Πόσο μάλλον όταν ψάλλουμε στον Θεό τροπάρια, τα οποία προέρχονται απ’ τα ασκητικά κελιά των βυζαντινών μοναχών.Ο λόγος της βυζαντινής μας υμνολογίας είναι βιωματικός και όχι συναισθηματικός. Ο Ιεροψάλτης δε προσπαθεί να συγκινήσει κάποιο ακροατήριο αλλά να συνεπάρει στα ανείπωτα των Εσχάτων τον λαό του Θεού. Έναν λαό, ο οποίος δεν απαρτίζει κάποιο ακροατήριο αλλά συμμετέχει -και μάλιστα ενεργά- στην τέλεση του Μυστηρίου.Όλες οι ιερές τέχνες που μας άφησαν οι πατέρες μας δεν έχουν χαρακτήρα διδακτικό μονάχα για τον λαό, τον αποδέκτη δηλαδή της τέχνης, αλλά και για τον εκφραστή της.



Το πρώτο πράγμα που μαθαίνει ο Ιεροψάλτης είναι να κάνει υπακοή στο συλλογικό βίωμα της Εκκλησίας.Το "Τυπικό", δηλαδή οι κανόνες σχετικά με το τι ψάλλεται και πότε, έχει βαθιά ποιμαντικό χαρακτήρα.Η Εκκλησία δεν καθαιρεί την προσωπική έκφραση του καθένα αλλά την εντάσσει στο διακόνημά της στον κόσμο που δεν είναι άλλο από την Σωτηρία του, με την βυζαντινή μας μουσική ν’ αποτελεί ένα από τα χρησιμότερα πνευματικά εργαλεία στον ευαγγελισμό του κόσμου.

Γράφτηκε από τον/την Ι.Μ. Νέας Ιωνίας

www.romfea.gr

Σάββατο, 18 Φεβρουαρίου 2017

Ομιλία π.Γερασιμαγγέλου Στανίτσα πρωτοπρεσβυτέρου


ΙΕΡΑ  ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΤΡΩΝ

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΑΣ ΒΑΡΒΑΡΑΣ ΠΑΤΡΩΝ 

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΝ ΚΕΝΤΡΟ 

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ-ΟΜΙΛΙΑ 

Την προσεχή Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου, στην αίθουσα εκδηλώσεων του Πνευματικού Κέντρου του Ι Ναού μας θα ομιλήσει ο πρωτ. π. ΓΕΡΑΣΙΜΑΓΓΕΛΟΣ ΣΤΑΝΙΤΣΑΣ, με το επίκαιρο θέμα: 

“ΕΝΝΟΙΑ ΚΑΙ ΓΝΩΡΙΣΜΑΤΑ ΤΗΣ  ΑΛΗΘΙΝΗΣ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ” 

Ώρα: 6 μ. μ.

ΕΚ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ

Παρασκευή, 17 Φεβρουαρίου 2017

Η γνώση του εαυτού μας  


Η γνώση του εαυτού μας είναι ένα από τα τρία σκαλιά της νηπτικής φιλοκαλικής παραδόσεως. Η αυτογνωσία, η αδελφογνωσία και τέλος η θεογνωσία. Αν δεν ξέρω τον εαυτό μου και πάω να αγαπήσω τον αδελφό μου, θα τον εκμεταλλευτώ. Διότι όσα κάνω θα εξυπηρετούν τις δικές μου ανάγκες και όχι το πρόσωπο του άλλου. Εάν πάω στον Θεό, θα Τον παραμορφώσω,  θα Τον παραχαράξω. Θα προβάλω πάν Του το είδωλό μου. Οπότε είναι βασικό να έχω μια εν Χριστώ αυτογνωσία.
          Δεν απογοητεύομαι βλέποντας τον εαυτό μου, διότι αυτό στην Εκκλησία γίνεται σιγά, με έναν όμορφο και λεπτό τρόπο. Η Χάρις του Θεού έρχεται με έναν απόλυτα απαλό και σανσκριτικό   τρόπο, που δεν σε τρομάζει. Βλέπεις τον εαυτό σου, δίχως να απογοητεύεσαι. Η παρουσία του Θεού δεν δημιουργεί ποτέ σκέψεις και συναισθήματα απόγνωσης.

        π. Λίβυος

Πέμπτη, 16 Φεβρουαρίου 2017

Οι τραγικές συνέπειες της αδιαφορίας


          Στους έσχατους χρόνους μας εντυπωσιάζει το φαινόμενο της αδιαφορίας, για να μην πούμε της αναισθησίας, που έχει καταλάβει τον ελληνικό λαό μπροστά στα τόσο σημαντικά γεγονότα που παρατηρούνται στην ελληνική πραγματικότητα. Κανονικά θα έπρεπε αυτά τα φρικτά πράγματα να εξεγείρουν κάθε γρηγορούσα συνείδηση, για να δημιουργήσουν τις προϋποθέσεις μιας επίμονης αναζήτησης με σκοπό την αφύπνιση και την βελτίωση των πραγμάτων

          Βέβαια υπάρχουν και περιπτώσεις αντίδρασης, αλλά προέρχονται από την εμφάνιση κάποιων σκανδάλων και σπανίως προβάλλονται οι πνευματικές αξίες. Αν ψάξουμε βαθύτερα το σώμα τη κοινωνίας για ενδιαφέρον για τις ηθικές και ιδεολογικές αρχές σπανίως θα τις βρούμε.

          Στην πατρίδα μας οι συζητήσεις δεν έχουν διάρκεια, αλλά κι όταν συμβεί κάτι  τέτοιο, γίνεται με τέτοια προχειρότητα που σε πιάνει απελπισία. Ο ανθρώπινος λόγος έχει τόσο πολύ ευτελισθεί, γι’ αυτό δεν μπορεί να διαφωτίσει και δεν εκφράζει τίποτα, είναι άδειος και γεμάτος κακοήθεια και διάθεση διαστροφής της αλήθειας.

          Τα τελευταία χρόνια ο λαός μας δείχνει μια απαράδεκτη αδιαφορία σε σχέση  με τους λίγους εκείνους που επιμένουν να σκέπτονται ελληνικά. Έχουμε τραγικά γεγονότα στην ιστορική μας  πορεία που αδελφοί μας υπόφεραν τα πάνδεινα , που έχαναν τη ζωή τους για υψηλά ιδεώδη και κρατούσαν το βάρος της αξιοπρέπειας και μεις οι υπόλοιποι όχι μόνο δεν συμμεριζόμαστε τη θέση τους, αλλά γλεντούσαμε και διασκεδάζαμε και προκλητικά διατυμπανίζαμε, ότι αυτά συμβαίνουν σ’ αυτούς κι όχι σε μας. Εμείς θέλουμε να ζήσουμε, δεν χρειάζεται να πεθάνουμε κι εμείς ! Ας χαρούμε τη ζωή μας. Το ίδιο γίνεται παντού.

          Αυτή η αντίληψη οπωσδήποτε πληγώνει μια ολιγομελή τάξη ανθρώπων η οποία δεν έχουν φθαρεί ανεπανόρθωτα. Αλλά όταν όμως έρχεται η ώρα της εκλογής, όταν λησμονούνται λόγω συμφέροντος και άλλων υπολογισμών καμία ιδέα ή πρόταση δεν έρχεται για να διορθώσει τα πράγματα.

          Η αδιαφορία του λαού μας για το σπίτι του φανερώνει, ότι την τον βασανίζει μια αρρώστια που οδηγεί στην αποδιοργάνωση και το χάος. Αλλά η αδιαφορία έχει και αιτίες που πρέπει να τις αναζητούμε μήπως και προκύψει κάποιο καλό.

          Η νεοελληνική αδιαφορία για τα κοινά και την πορεία της πατρίδας μας οφείλεται πρώτα-πρώτα στην κατάπτωση του κύρους μιας τάξης μειοψηφίας που κυβερνά τον τόπο, όχι μόνο πολιτικών, αλλά και πνευματικών ανθρώπων. Αλήθεια που είναι η αντίδραση της πνευματικής ελίτ του τόπου μπροστά σε όσα συμβαίνουν γύρω μας; Όταν αυτή η πνευματική μειονότητα  χάνει την ποιότητά της, τότε πέφτει σε ανυποληψία και δεν μπορεί να γίνει προζύμι του έθνους.

          Η εκάστοτε κυβερνητική μειοψηφία έχει χάσει το κύρος της γιατί έμεινε χωρίς ιδανικά, χωρίς εμπνεύσεις, γιατί δεν εκφράζει τίποτα με τη συμπεριφορά της, τίποτα το ελληνορθόδοξο, γιατί έχει εκφυλισθεί από την υλοφροσύνη, τον μηδενισμό, τη φιληδονία. Έτσι  μπροστά στα μάτια του λαού μας έχει εκμηδενισθεί ηθικά. Οπότε αντί να εξεγείρει τα πνεύματα, έχει γίνει εστία μολυσμού του νεοελληνικού βίου και οδηγεί τη ζωή στο βάραθρο και στην καταστροφή.

          Πράγματι, ποίος ίσως έχει αντιληφθεί ποιες αξίες εκπροσωπεί και πρέπει να μπολιάσει στο κοινωνικό σώμα; Αξίες για να γίνουν αξιοσέβαστες και για την πλειοψηφία του λαού, των πολλών, όταν οι συμπεριφορές αυτές έχουν καταστήσει το σώμα ανακόλουθο;

          Δυστυχώς αυτή η μειονότητα δεν μπόρεσε να διαπαιδαγωγήσει ελληνικά σωστά το λαό, κι έτσι η αθεΐα, ο υλισμός, ο εκμοντερνισμός, ο ηδονισμός βρίσκουν έδαφος για να γκρεμίσουν ό, τι έχει απομείνει όρθιο. 

          Αποτέλεσμα: χάθηκε η πνευματική επικοινωνία των εχόντων με το λαό. Ο λαός γίνεται  ασεβής, προκλητικός, με μηδενιστικές αντιλήψεις, χωρίς συνείδηση της αξίας και της γνώσης της. Τότε αρχίζει η κοινωνική ζωή να κινείται στο “γιατί αυτός κι όχι εγώ” και τότε η κοινωνική ανηθικότητα επεκτείνεται, φθείρει τον οργανισμό του έθνους που ήταν συνηθισμένο να ζει και να τρέφεται με τον ιδεαλισμοί του.  

          Όταν λοιπόν χάνεται η ποιότητα αυτής της υγιούς μειονότητας, τη χάνει και ο λαός και τότε η εθνική ζωή παύει να έχει συνείδηση και το έθνος απομένει ανυπεράσπιστο σε κάθε είδους επιδρομή.

          Αν ρωτήσουμε σήμερα τους νέους: Αν χρειασθεί θα πολεμήσετε για την πατρίδα, για κάποια ιδέα, ιδανικό για να τα διαφυλάξετε; Πολύ φοβόμαστε πως όχι, προκειμένου να διαφυλάξουν την καλοπέραση τους και τ’ αγαθά τους.

          Μας περιμένουν δύσκολες ώρες εθνικής ταπείνωσης. Ήδη γευόμαστε την πικρή παρουσία της και  βιώνουμε  την ιταμή συμπεριφορά των “φίλων” ΄ξένων. Ας ευχηθούμε ν’ ανέβει σιγά – σιγά στην κορυφή του έθνους μας μια νέα φωτισμένη και αυθεντική ηγεσία που να πιστεύει αληθινά και να ζει με ειλικρίνεια αυτό που πιστεύει, για να μπορέσει να ξυπνήσει το ενδιαφέρον του λαού μας, να τον ζωογονήσει και του ξαναδώσει νόημα και σκοπό στην ύπαρξη του.



          (Το παραπάνω κείμενο αποτελεί μια μικρή διασκευή του δοκιμίου του Κ. Τσιρόπουλου στο  –“ Δοκίμια ευθύνης” και είναι επίκαιρο για ό, τι συμβαίνει σήμερα στον τόπο μας)



          π. γ.

Τετάρτη, 15 Φεβρουαρίου 2017

Ἡ ὁμοφυλοφιλία ,

Γεωργίου Ἰ. Μαντζαρίδη, Χριστιανικὴ Ἠθική, Β΄τόμος. . Μ. Μ. Βατοπαιδίου, Ἅγιον Ὅρος
Ὁμοφυλοφιλία ἢ ὁμοερωτισμὸς εἶναι ἡ ἐρωτικὴ ἕλξη καὶ σχέση ἀτόμων τοῦ αὐτοῦ φύλου.

Ἀπὸ θεολογικὴ ἄποψη ἡ ὁμοφυλοφιλία χαρακτηρίζεται ὡς παρὰ φύση σχέση. Αὐτὴ ἔρχεται σὲ ἄμεση ἀντίθεση πρὸς τὸ δημιουργικὸ σχέδιο τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἀποτυπώθηκε στὴν Παλαιὰ Διαθήκη καὶ ὑπενθύμισε ὁ Χριστὸς στοὺς Φαρισαίους λέγοντας: «Οὐκ ἀνέγνωτε ὅτι ὁ ποιήσας ἀπ’ ἀρχῆς ἄρσεν καὶ θῆλυ ἐποίησεν αὐτούς;» (Ματθ. 19:6)

Ἡ διαιώνιση τοῦ ἀνθρώπου πραγματοποιεῖται μὲ τὴν σύναψη τῶν δύο διαφορετικῶν φύλων, ἐνῶ ἡ δημιουργία δὲν περιλαμβάνει τρίτο φύλο.

Ἡ Παλαιὰ Διαθήκη ἐπικρίνει ἔντονα τὴν ὁμοφυλοφιλία καὶ τὴν χαρακτηρίζει ὡς «βδέλυγμα» (Λευϊτ. 18:22). Κατὰ τὴν χριστιανικὴ διδασκαλία ἡ ὁμοφυλοφιλία ἀποτελεῖ βαρὺ...

σαρκικὸ ἁμάρτημα, ποὺ ἔρχεται σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν ἀνθρώπινη φύση, μεταλλάσσει τὶς σχέσεις τῶν δύο φύλων καὶ ἀτιμάζει τὸ ἀνθρώπινο σῶμα. Καυτηριάζοντας ὁ Ἀπόστολος Παῦλος τὶς ὁμοφυλοφιλικὲς σχέσεις τοῦ προχριστιανικοῦ κόσμου γράφει:

«Οἱ γυναῖκες ἀντικατέστησαν τὶς φυσικὲς σχέσεις μὲ ἀφύσικες, ὁμοίως καὶ οἱ ἄνδρες· ἄφησαν τὴν φυσικὴ σχέση μὲ τὴν γυναίκα καὶ ἄναψαν ἀπὸ τὶς ὀρέξεις τους μεταξύ τους, διαπράττοντας ἀσχημοσύνες ἀρσενικοὶ μὲ ἀρσενικούς, καὶ πληρώνοντας ἔτσι μὲ τὸ ἴδιο τους τὸ σῶμα τὸ τίμημα ποὺ ἄξιζε στὴν πλάνη τους» (Ρωμ. 1:27-8). Καὶ σὲ ἄλλη περίπτωση ἐπισημαίνει ὅτι ἡ παραμονὴ στὸ ἁμάρτημα αὐτὸ ἀποκλείει τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὴν βασιλεία τοῦ Θεοῦ: «Μὴ πλανάσθε· οὔτε πόρνοι οὔτε εἰδωλολάτραι οὔτε μοιχοὶ οὔτε μαλακοὶ οὔτε ἀρσενοκοῖται… βασιλείαν Θεοῦ οὐ κληρονομήσουσιν» (Α’ Κορ. 6:9-10). Βέβαια, ἐδῶ εἶναι αὐτονόητο ὅτι ἡ μετάνοια προσφέρει πάντοτε τὴν δυνατότητα τῆς σωτηρίας τοῦ ἀνθρώπου καὶ τῆς κληρονομίας τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ.

Ἡ Ἐκκλησία δὲν ἐπιβάλλει τὴν ἀνθρωπολογία ἢ τὴν ἠθικὴ διδασκαλία της στὸν κόσμο. Κάθε ἄνθρωπος εἶναι αὐτεξούσιος. Ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ ἐπιλέγει τὸν τρόπο τῆς ζωῆς του καὶ νὰ διαμορφώνει ὑπεύθυνα τὴν στάση καὶ τὴν συμπεριφορὰ του μέσα στὴν κοινωνία ποὺ ζεῖ. Ταυτόχρονα ὅμως δὲν πρέπει νὰ περιφρονεῖ βασικὲς ἀρχὲς τοῦ φυσικοῦ δικαίου καὶ νὰ διεκδικεῖ τὸ δικαίωμα νὰ νομιμοποιήσει καὶ νὰ καθιερώσει κάποια φυσικὴ διαστροφὴ ἢ ἀποκλίνουσα ἠθικὴ συμπεριφορὰ ὡς θεσμὸ τῆς κοινωνίας. Ἐξάλλου ἡ Ἐκκλησία, ποὺ ἀποτελεῖ πρωτίστως πνευματικὸ θεσμὸ μὲ κοινωνικὲς καὶ συμβολικὲς διαστάσεις, δὲν μπορεῖ νὰ ἐπευλογεῖ τέτοια φαινόμενα. Καὶ αὐτὸ δὲν ἰσχύει μόνο σὲ θεοκρατικὲς χῶρες, ἀλλὰ καὶ σὲ κράτη μὲ δημοκρατικὰ καὶ κοσμικὰ πολιτεύματα.

Ἀπὸ καθαρῶς θεολογικὴ σκοπιὰ ἡ Ἐκκλησία σέβεται πάντοτε τὴν ἀνθρώπινη ἐλευθερία. Ἀλλὰ ταυτόχρονα δὲν εἶναι δυνατὸ νὰ ἀδιαφορεῖ ἢ πολὺ περισσότερο νὰ ἐπικροτεῖ τὶς ἠθικὲς ἢ κοινωνικὲς ἐκτροπές.

Ὅταν ἡ ὁμοφυλοφιλία δὲν ἐκλαμβάνεται ὡς ἀδυναμία ἢ παρεκκλίνουσα ἰδιορρυθμία ὁρισμένων ἀτόμων, ἀλλὰ προβάλλεται ὡς κανονικὸς τρόπος ζωῆς καὶ διεκδικεῖ κοινωνικὴ καὶ νομικὴ ἀναγνώριση, δημιουργεῖται σοβαρότατο πρόβλημα, ποὺ θίγει καίρια τὸ ζωτικὸ κύτταρο τῆς κοινωνίας, τὴν οἰκογένεια. Ἡ παραμόρφωση ποὺ προκαλεῖται στὴν οἰκογένεια μὲ τὴν ἀναγνώριση ὁμοφυλοφιλικῶν γάμων δὲν περιορίζεται στὴν ἐξωτερική της δομή, ἀλλὰ εἰσχωρεῖ στὴν ἐνδότερη φύση της. Μὲ τὸν ὁμοφυλοφιλικὸ γάμο χάνεται ἡ πραγματικὴ ἔννοια τοῦ γάμου. Ἐπιπλέον μὲ τὴν δυνατότητα συμπήξεως ὁμοφυλοφιλικῆς οἰκογένειας, ποὺ παρέχεται σήμερα μὲ ἐφαρμογὴ τῆς παρεμβατικῆς τεκνογονίας, παρὰ τὶς ὑφιστάμενες νομικὲς ἀπαγορεύσεις, ἀφανίζονται οἱ θεμελιώδεις ἔννοιες τοῦ πατέρα καὶ τῆς μητέρας. Ἔτσι θίγονται ἡ μητρότητα καὶ ἡ πατρότητα ὄχι μόνο μὲ τὴν φυσική τους σημασία ἀλλὰ καὶ μὲ τὴν ἀρχετυπική τους ἔννοια.

Ἡ μητρότητα ὡς συνεκτικὴ ἀρχὴ τῆς οἰκογένειας καὶ ἡ πατρότητα ὡς πραγματικὴ καὶ συμβολικὴ ἔκφρασή της καταρρέουν συμπαρασύροντας μαζὶ καὶ ὁποιαδήποτε στοιχεῖα ἑνότητας ἀπέμειναν σὲ αὐτήν. Τὶς πρῶτες συνέπειες τῶν καταστάσεων αὐτῶν εἰσπράττουν, ὅπως εἶναι φυσικό, τὰ παιδιὰ ὁμοφυλοφιλικῶν οἰκογενειῶν καὶ ὄχι μόνο αὐτά. Ἀνάλογες εἶναι καὶ οἱ ἐπιπτώσεις τους στὴν κοινωνικὴ καὶ τὴν θρησκευτικὴ ζωή. Οἱ ἐπιπτώσεις αὐτὲς προσλαμβάνουν τελευταίως μεγάλες διαστάσεις μὲ τὴν σύναψη ὁμοφυλοφιλικῶν γάμων ἀπὸ ἡγετικὰ πρόσωπα τῆς κοινωνίας καὶ τὴν δημόσια προβολή τους στὸ κοινό.

Τρίτη, 14 Φεβρουαρίου 2017

Μητροπολίτης Ναυπάκτου Ἰερόθεος: «Ἡ Ἐκκλησία ἐργάζεται πάντα γιὰ τὴν ἑνότητα τοῦ λαοῦ. Ἀπαιτεῖται σεβασμὸς στὴν Ἐκκλησία ποὺ προϋπῆρχε τοῦ κράτους»


Ἔχει μελετήσει  τὸ θέμα τοῦ μαθήματος τῶν θρησκευτικῶν στὰ σχολεῖα ὅσο κανείς. Ἡ ἄποψή του ἀποτέλεσε τὴν ὁμόφωνη θέση τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος στὶς συνομιλίες της μὲ τὸ ὑπουργεῖο.

Σταθερὸς στὴν ἄποψη ὅτι τὸ μάθημα τῶν θρησκευτικῶν ποὺ διδάσκονταν μέχρι τώρα στὰ δημοτικά, γυμνάσια καὶ λύκεια, ἀνταποκρίνονταν πλήρως στὸ Εὐρωπαϊκὸ δίκαιο. Οὐδέποτε εἶχαν ὁμολογιακὸ ἢ κατηχητικὸ χαρακτήρα. Ἀπεναντίας εἶχαν χαρακτήρα γνωσιολογικό, πολιτισμικὸ καὶ συγχρόνως θρησκειολογικὴ ἀναφορά. Ὡς ἐκ τούτου δεν ὑπῆρχε πραγματικὸ θέμα νὰ δημιουργηθεῖ. Δὲν μποροῦμε νὰ διακινδυνεύουμε τὴν ἑνότητα τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ χάριν μερικῶν ὀπαδῶν.

Ἡ Ἐκκλησία ἐργάστηκε καὶ ἐργάζεται γιὰ τὴν ἑνότητα τοῦ λαοῦ, γνωρίζοντας ὅλοι τὴν μακροχρόνια πολιτιστική, ψυχολογική, οἰκονομικῆς, ἀλλὰ κυρίως πολιτιστικῆς προσφορᾶς

Ὡς ὁ ἀρχαιότερος θεσμὸς ἡ Ἐκκλησία, ἀκόμη καὶ ἀπὸ τὴν συγκρότηση τοῦ Ἑλληνικοῦ κράτους, ἀπαιτεῖται σεβασμὸς σὲ ἕναν θεσμὸ ποὺ κουβαλᾶ μαζί του ἕναν ὁλόκληρο πολιτισμό.

Δὲν πρέπει νὰ ἐπιδιώκεται δηθεν σύγκρουση μὲ τὴν Ἐκκλησία γιὰ νὰ ἱκανοποιοῦνται μερικοὶ ὀπαδοί. Αὐτὸ εἶναι ἔγκλημα ἐναντίον τῆς ἐκκλησίας καὶ τοῦ Ἔθνους, ἐκτὸς ἂν κάποιοι θέλουν νὰ χωρίσουν τὸ Ἔθνος ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία.

Ὁ κ. Ἰερόθεος συνοψίζει τοὺς δύο λόγους ποὺ τὸν κράτησαν μακρυὰ ἀπὸ τὴ συμμετοχή του στὴν ἐπιτροπὴ μελέτης τῶν νέων προγραμμάτων γιὰ τὸ μάθημα τῶν θρησκευτικῶν, ἐνῶ ἐξέφρασε τὴν ἐλπίδα να μὴν φτάσει ἡ Ἐκκλησία στὸ σημεῖο νὰ ἀλλάζει εὔκολα ἀποφάσεις, χάριν τῆς διπλωματίας
το βρηκα:ναυπακτια

Δευτέρα, 13 Φεβρουαρίου 2017

Δοκιμασίες στη Ζωή και Θεϊκή Φροντίδα , π. Δημητρίου Μπόκου


Ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ ἔχει μόλις διασωθεῖ ἀπὸ τὴν αἰγυπτιακὴ ἀπειλή, διαβαίνοντας θαυματουργικὰ τὴν Ἐρυθρὰ θάλασσα. Μπροστά του ἁπλώνεται τώρα ἡ ἀπέραντη ἔρημος. Ἀρχίζει μιὰ ἐπίπονη πορεία δύο περίπου μηνῶν, μέχρι νὰ φτάσουν στὸ ὄρος Σινᾶ. Ὅμως τὰ πράγματα δὲν εἶναι καθόλου ἁπλᾶ. Ἡ πορεία μέσα στὴν ἄνυδρη καυτὴ ἄμμο εἶναι πραγματικὸ μαρτύριο. Περισσότερο γιὰ τοὺς γέρους, τὰ μικρὰ παιδιά, τὶς γυναῖκες. «Οὐαὶ ταῖς ἐν γαστρὶ ἐχούσαις καὶ ταῖς θηλαζούσαις…». Οἱ δυσκολίες τοὺς ταλαιπωροῦν ἀφάνταστα. Πιὸ ἔντονα ἀπ’ ὅλα αἰσθάνονται τὴν ἔλλειψη τοῦ νεροῦ. Εἶναι τὸ πρῶτο ποὺ κάνει αἰσθητὴ τὴν ἀπουσία του μέσα στὴν καυτή, φονικὴ ἔρημο. Καὶ τότε ἀρχίζουν οἱ γογγυσμοὶ καὶ τὰ παράπονα. Ἐναντίον τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ πιστοῦ του δούλου Μωυσῆ.

Ἀναχωρώντας λοιπὸν ὁ Μωυσῆς ἀπὸ τὴν Ἐρυθρὰ θάλασσα, «ἤγαγεν αὐτοὺς εἰς τὴν ἔρημον Σούρ». Τρεῖς ὁλόκληρες μέρες βάδιζαν μέσα στὴν ἔρημο αὐτή, χωρὶς νὰ βρίσκουν πουθενὰ νερό. Ἡ δίψα, ὅταν προστίθεται στὴν κοπιαστικὴ ὁδοιπορία, συνθέτει ἐφιαλτικὸ σενάριο. Ἐπιτέλους φτάνουν στὴν τοποθεσία Μερρά, ὅπου ὑπῆρχε νερό. Μὰ ὅταν διψασμένοι ἔσκυψαν νὰ πιοῦν, εἶδαν πὼς τὸ νερό, γεμάτο ἀπὸ τὰ νιτρικὰ ἅλατα ποὺ σὲ μεγάλες ποσότητες βρίσκονται στὴν περιοχὴ τοῦ Σινᾶ, ἦταν πικρὸ καὶ δὲν πινόταν. Γι’ αὐτὸ καὶ ὀνόμασαν τὸν τόπο ἐκεῖνο Πικρία. Στὶς νέες διαμαρτυρίες τους ὁ Θεὸς ὑπέδειξε στὸν Μωυσῆ νὰ ρίξει στὸ νερὸ ἕνα κλαδὶ ἀπὸ κάποιο δέντρο καὶ τὸ νερὸ γλύκανε, ἔγινε πόσιμο. Στὴ συνέχεια τοὺς ὁδήγησε στὴν Αἰλείμ, δέκα χιλιόμετρα νοτιότερα τῆς Μερρᾶς, ὅπου στρατοπέδευσαν γιὰ ἀρκετὲς μέρες καὶ ξεκουράστηκαν. Γιατὶ ἡ Αἰλεὶμ ἦταν μιὰ δροσερὴ ὄαση ἐν μέσῳ τῆς ἐρήμου. Δώδεκα κρυστάλλινες πηγὲς καὶ ἑβδομήντα θαλεροὶ φοίνικες χάριζαν τὴν πολύτιμη δροσιά τους στοὺς καταπονημένους ὁδοιπόρους (Ἐξ. 15, 22-27).

Μὲ αὐτὰ καὶ ἄλλα πολλὰ ὁ Θεὸς ἔδειξε ὅτι δὲν ἐγκαταλείπει ποτὲ τὸν λαό του. Ἔχει τὴν ἔγνοια του καὶ τὸ σχέδιό του γι’ αὐτόν. Ἐνεργεῖ ὅμως μὲ τὸν τρόπο του. Ὄχι ὅπως σκέφτονται καὶ θέλουν οἱ ἄνθρωποι. Φροντίζει γιὰ ὅλα, ἀλλὰ θέτοντας συνεχῶς ὑπὸ δοκιμασία τὴν πίστη τους ἀπέναντί του. Δὲν τοὺς καλομαθαίνει μὲ τὸ κουταλάκι στὸ στόμα. Τοὺς ἐκπαιδεύει νὰ ἀγωνίζονται, νὰ ὑπομένουν, νὰ ἔχουν ἐμπιστοσύνη στὸ πρόσωπό του, νὰ ὑπακούουν στὶς ἐντολές του. Δὲν τὸ κάνει αὐτό, ἐπειδὴ τοῦ ἀρέσει νὰ τοὺς ταλαιπωρεῖ. Ἀλλὰ γιὰ νὰ προοδεύουν, νὰ γυμνάζονται πνευματικά, νὰ ἀναπτύσσουν στὸ ἔπακρο ὅσες ἱκανότητες τοὺς ἔχει δώσει. Ὁ δάσκαλος ποὺ δὲν ἀξιοποιεῖ ὅλες τὶς δυνατότητες τοῦ μαθητῆ, τὸν ζημιώνει. Εἶναι κακὸς δάσκαλος. Καὶ ὁ προπονητὴς κάνει καλὰ τὴ δουλειά του, ὅταν «ταλαιπωρεῖ» μὲ σκληρὴ προπόνηση τὸν ἀθλητή του, ἀντὶ νὰ τὸν ἀφήνει νὰ τεμπελιάζει.

«Ἐν γῇ ἐρήμῳ καὶ ἀβάτῳ καὶ ἀνύδρῳ» πορευόμαστε ὅλοι οἱ ἄνθρωποι, ἀναζητώντας μὲ ἀγωνία μιὰν ὄαση. Τὰ χρόνια τῆς ζωῆς μας μοιάζουν συνήθως μὲ πορεία στὴν καυτὴ ἄμμο. «Τὸ πλεῖον αὐτῶν κόπος καὶ πόνος» (Ψαλμ. 89, 10). Ὅμως ὁ Θεὸς δὲν θέλησε νὰ εἶναι ἄχαρος μόνο ὁ βίος μας καὶ ἀνεόρταστος, μιὰ «μακρὰ ὁδὸς ἀπανδόκευτος», χωρὶς πανδοχεῖο (Δημόκριτος). Σκόρπισε καὶ ὀάσεις δροσερές, ἀναζωογονητικὰ νάματα μέσα στὶς ἄνυδρες ἐρήμους τῆς ζωῆς μας.

Μιὰ τέτοια ὑπέροχη ὄαση μέσα στὴν κόπωση τοῦ χρόνου εἶναι καὶ τὸ κατανυκτικὸ Τριώδιο. Ἔρχεται νὰ ἀναζωογονήσει τὸν φλογισμένο ἀπ’ τὴν κακία ὁδοιπόρο, τὸν «πεφορτισμένο» ἀπὸ τὴν ἁμαρτία ἄνθρωπο. Εἶναι ἡ χρονικὴ περίοδος ποὺ μᾶς ἀναψύχει ἀπὸ τὸν κόπο ὅλου τοῦ χρόνου. Ποὺ εὐλογεῖ καὶ ἁγιάζει τὸ ὑπόλοιπο ἔτος. Καὶ στὴν ἀρχὴ μὲν φαίνεται λίγο πικρή, μὲ τὴ νηστεία καὶ τὸν ἀγώνα κατὰ τῶν παθῶν ποὺ ἀπαιτεῖ. Ὅμως γρήγορα μὲ τὴν εὐλογία τοῦ Σταυροῦ γλυκαίνει, ὅπως τὰ ὕδατα τῆς Μερρᾶς, καὶ γίνεται ἡ ἄσκηση τρυφὴ καὶ εὐχαρίστηση. Καὶ ἡ πορεία μας γίνεται ὄντως σταυροαναστάσιμη. Ὁ σταυρός μας ἐκβάλλει στὴν πανευφρόσυνη Ἀνάσταση, ποὺ σὰν ἄλλη πνευματικὴ ὄαση Αἰλείμ, δροσίζει καὶ χαρίζει νέα ζωὴ σὲ ὅσους σκύβουν νὰ πιοῦν ἀπὸ τὸ νάμα τῆς ζωοδόχου πηγῆς της.

Στὴν πνευματικὴ ὄαση τοῦ Τριωδίου, τοῦ Σταυροῦ καὶ τῆς Ἀνάστασης, ἂς φέρουμε κι ἐμεῖς τὰ διψασμένα χείλη μας νὰ δροσιστοῦν, γιατὶ εἶναι «πηγὴ ὕδατος ἁλλομένου εἰς ζωὴν αἰώνιον» (Ἰω. 4, 14).

Πηγή: ΛΥΧΝΙΑ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ, ἀρ. φ. 403, Φεβρ. 2017 

Κυριακή, 12 Φεβρουαρίου 2017

H Β΄ Κυριακή του Τριωδίου Του Ασώτου. Ο παραλογισμός της αμαρτίας


          Την β΄ Κυριακή του Τριωδίου οι Πατέρες την αφιέρωσαν στην παραβολή του Ασώτου. Και πρέπει να πούμε, ότι το βάθος της ταπεινώσεως του Ασώτου, ξεπερνά την ταπείνωση του Τελώνου. Εδώ γίνεται μετάνοια ειλικρινής κι έμπρακτη, με αλλαγή του βίου και με άμεση επιστροφή στο πατρικό σπίτι, στην αγκαλιά του Θεού -Πατέρα, που τον πρόσμενε πάντα.

          Πόση αγάπη δείχνει η παραβολή αυτή για τον παραστρατισμένο άνθρωπο, το παιδί της Αγίας Εκκλησίας! Και, άραγε, είναι κανείς που δεν βαδίζει ή που δεν έχει βαδίσει κάποτε στη ζωή του τον ολισθηρό δρόμο του Ασώτου; Δυστυχώς λίγο-πολύ  όλοι μας  βλέπουμε ένα κομμάτι του εαυτού μας στη μορφή του Ασώτου. Ακόμα κι οι Άγιοι, κι αυτός ο Παύλος, ο θεόγλωσσος απόστολος, ονόμαζαν τον εαυτό τους πρώτο στη χορεία των αμαρτωλών!

          Αλλά η Εκκλησία με την παραβολή του Ασώτου, που είναι μια συμπύκνωση και σύνοψη όλου του Ευαγγελίου, δίνει θάρρος στον καθένα και μας λέγει: “Παιδί  μου, όσο μεγάλο κι αν είναι το πλήθος των αμαρτιών σου μην απελπίζεσαι, μην σε καταλαμβάνει η απόγνωση. Η αγάπη του Θεού είναι πολύ μεγαλύτερη. Σήκω, έλα κοντά μου, θα σου φορέσω την στολή την πρώτη και θα είσαι πάλι παιδί μου αγαπημένο”.

          Έτσι μιλάει ο Θεός μέσα την Εκκλησία κι απευθύνει  τον πατρικό του λόγο στον κάθε άσωτο κάθε μορφής, της κάθε αμαρτίας, που λερώνει την ψυχή, το σώμα του, τη σκέψη του, με λογισμούς ακάθαρτους και με άνομες πράξεις. Ο παραλογισμός της αμαρτίας αποδιοργανώνει  πνευματικά τον άνθρωπο και τον καθιστά ουσιαστικά νεκρό. Γι’ αυτό ας προσφέρουμε “την του ασώτου φωνήν, Κύριε ήμαρτον ενώπιον των οφθαλμών σου, αγαθέ. εσκόρπισα τον πλούτο των χαρισμάτων σου, αλλά δέξαι με μετανοούντα, Σωτήρ, και σώσον με”.
          π. γ.                                                 

Επιστολή του καθηγητή Ν. Αλιμπραντή στον υπ. Παιδείας κ. Γαβρόγλου, για τη θεματική εβδομάδα

Αθήνα 2 Φεβρουαρίου

Πρός τον υπουργό παιδείας έρευνας

καί θρησκευμάτων

Κύριο

Κωνσταντίνο Γαβρόγλου

Αίτηση ανάκλησης της υπουργικής εγκυκλίου (αρ. πρωτ. Φ20.1/220482/Δ2, 23-12-2016) με θέμα Υλοποίηση στα γυμνάσια Θεματικής Εβδομάδας με τίτλο 'Σώμα και ταυτότητα' ως προς τον άξονα 'Έμφυλες ταυτότητες'.

Oι υπογράφοντες καθηγητές Πανεπιστημίων, άνθρωποι των γραμμάτων και γονείς λάβαμε γνώση της εγκυκλίου του Υπουργού Παιδείας που περιλαμβάνει και 'διαφωτιστικά' μαθήματα για την σεξουαλικότητα. Έχοντας γνωρίσει τον «Διαφωτισμό» της Δύσης και το σημερινό υπαρξιακό κενό της που παίρνει οποιεσδήποτε κατευθύνσεις γιατί δεν έχει πυξίδα, διαμαρτυρόμαστε για το δήθεν προοδευτικό κείμενο που ουδετεροποιεί την διάκριση των φύλων, με γνωστά αλλ' εκπληκτικά αίολα 'συνθήματα', όπως «βιολογικό και κοινωνικό φύλο» [βλ. της Simone de Beauvoir «η γυναίκα δεν γεννιέται, γίνεται» (κοινωνικά)], «αποδομώντας τα έμφυλα στερεότυπα» (!), «Φύλο, σεξουαλικός προσανατολισμός και ανθρώπινα δικαιώματα», «Ομοφοβία και τρανσφοβία στην κοινωνία και το σχολείο»! Επειδή υπάρχει κίνδυνος να προωθηθούν διαστροφικές τάσεις στα νεαρά άτομα, ζητούμε επειγόντως να ανακληθεί η εγκύκλιος και επομένως να αποσυρθεί από την διακίνησή της στα σχολεία.

Επίσης θεωρούμε πώς ο διαχρονικός συνολικός ελληνικός πολιτισμός αναδεικνύει το απερίγραπτο κάλλος και την μοναδικής σημασίας σχέση ανδρός και γυναικός ως έρως προσώπων και όχι ως βιολογικών σεξιστικών αντικειμένων. Ο άνδρας και η γυναίκα αποτελούν τα δύο ήμισυ της καθόλου ανθρωπίνης φύσεως και μόνον η καθολική, σωματική, ψυχική, πνευματική, ένωση τού ανδρός και της γυναικός καθιστά ολόκληρο τον άνθρωπο και δημιουργεί κοινωνία προσώπων και πολιτών ελευθέρων. Οι ομοφυλικές σχέσεις όσο και αν υποχρεούμεθα να τις σεβαστούμε ως ελεύθερη επιλογή συμπολιτών μας, όμως ως επιστήμονες γνωρίζουμε πώς αδυνατούν να πραγματοποιήσουν την ανθρώπινη φύση στην πληρότητα τής προσωπικής ετερότητας και εγκλωβίζουν κυριολεκτικώς την ανθρώπινη ψυχή στήν πραγματική "ομοφοβία", "ρατσισμό", ανδρών η γυναικών πού επιλέγουν νά περιοριστούν στην μισή ανθρώπινη φύση. Γι' αυτό αρνούμεθα τα παιδιά μας νά γίνονται αντικείμενο ομοφυλοφιλικής προπαγάνδας από την νεαρή τους ηλικία αντίθετα με την φυσιολογική τους πνευματική και  ψυχοσωματική ανάπτυξη.  Κανείς δεν δικαιούται να επεμβαίνει με πρόσφατα ιδεολογήματα στον χώρο της παιδικής ψυχής και ψυχολογίας ερήμην μάλιστα των γονέων.

Συμπερασματικά, ως γονείς, δεν δεχόμαστε την ισοπέδωση των σεξουαλικών επιλογών και επικαλούμεθα την Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ) που, αναγνωρίζοντας την ελευθερία της εκπαίδευσης, δίνει το δικαίωμα στους γονείς να εξασφαλίζουν την εκπαίδευση και την διδασκαλία των παιδιών τους σύμφωνα με τις πεποιθήσεις τους, δηλαδή με τις βιοθεωρητικές αντιλήψεις τους, που ανήκουν στο πεδίο των φιλοσοφικών πεποιθήσεων (άρθρο 2 του Πρώτου Πρωτοκόλλου της ΕΣΔΑ). Κατά συνέπεια, δηλώνουμε ότι, αν δεν ανακληθεί άμεσα το αναφερθέν τρίτο τμήμα της εγκυκλίου, θα απαιτήσουμε, σύμφωνα με την νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου δικαιωμάτων του ανθρώπου (ΕΔΔΑ) (π.χ. υπόθεση Folgero), έγκαιρη απαλλαγή των παιδιών μας από την σχετική διδασκαλία της θεματικής εβδομάδας και ελπίζουμε να μην υπάρξει από τους εκπαιδευτικούς αντίρρηση στο αίτημα απαλλαγής· σε αντίθετη περίπτωση, θα αναγκασθούμε να καταφύγουμε στην δικαιοσύνη, ζητώντας την άμεση αναστολή εφαρμογής του κειμένου, επικαλούμενοι την άμεση εφαρμοστικότητα (self executing) των αποφάσεων του ΕΔΔΑ.

Νικήτας Αλιμπράντης, καθηγητής κοινωνιολογίας ΔΠΘ

Παρασκευή, 10 Φεβρουαρίου 2017

Άγιος Χαράλαμπος ο Ιερομάρτυρας

Βιογραφία

Ο Άγιος Χαράλαμπος ήταν ιερεύς στη Μαγνησία της Μικράς Ασίας και έζησε επί αυτοκρατορίας του Σεπτιμίου Σεβήρου (193 - 211 μ.Χ.). Όταν το έτος 198 μ.Χ. ο Σέβηρος εξαπέλυσε απηνή διωγμό κατά των Χριστιανών, ο έπαρχος της Μαγνησίας Λουκιανός, συνέλαβε τον Άγιο και του ζήτησε να αρνηθεί την πίστη του. Όμως ο Άγιος όχι μόνο δεν το έκανε αυτό, αλλά αντίθετα ομολόγησε στον έπαρχο την προσήλωσή του στον Χριστό και δήλωσε με παρρησία ότι σε οποιοδήποτε βασανιστήριο και να υποβληθεί δεν πρόκειται να αρνηθεί την πίστη της Εκκλησίας. Τότε η σκοτισμένη και σαρκική ψυχή του Λουκιανού επέτεινε την οργή της και διέταξε να αρχίσουν τα φρικώδη βασανιστήρια στο γέροντα ιερέα. Πρώτα τον γύμνωσαν και ο ίδιος ο Λουκιανός, παίρνοντας το ξίφος του προσπάθησε να πληγώσει το σώμα του Αγίου. Όμως αποκόπηκαν τα χέρια του και έμειναν κρεμασμένα στο σώμα του Ιερομάρτυρα και μόνο ύστερα από προσευχή του Αγίου συγκολλήθηκαν αυτά πάλι στο σώμα και ο ηγεμόνας κατέστη υγιής. Βλέποντας αυτό το θαύμα του Αγίου πολλοί από τους δημίους πίστεψαν στον αληθινό Θεό.

Με το ζόφο στο νου και με τη θηριωδία στην καρδιά, ο έπαρχος έδωσε εντολή να διαπομπεύσουν τον Άγιο και να τον σύρουν διά μέσου της πόλεως με χαλινάρι. Τέλος, διέταξε τον αποκεφαλισμό του Αγίου, ο οποίος με το μαρτύριό του έλαβε το αμαράντινο στέφανο της δόξας σε ηλικία 113 ετών.

Περί των Λειψάνων του Αγίου Χαραλάμπους δεν υπάρχουν συγκεκριμένες μαρτυρίες. Η μοναχή Θεοτέκνη Αγιοστεφανίτισσα στο Συναξάρι του Αγίου Χαραλάμπους (1995 μ.Χ.), καταχωρεί πληροφορίες σχετικά με την τιμία Κάρα του Αγίου, η οποία φυλάσσεται στη Μονή Αγίου Στεφάνου Μετεώρων. Σύμφωνα με τις πληροφορίες αυτές, η Κάρα του Αγίου δωρήθηκε στη Μονή από τον Ηγεμόνα της Βλαχίας Βλαδισλάβο, το 1412 – 1413 μ.Χ., μαζί με δύο κτήματα στο Μετόχι Μπουτόϊ. Για την εποχή και τις συνθήκες κάτω από τις οποίες βρέθηκε το πολύτιμο αυτό κειμήλιο στη Βλαχία, δεν σώθηκαν πληροφορίες. Επίσης, τμήματα της τιμίας κάρας του Αγίου Χαραλάμπους φυλάσσονται και στον ομώνυμο προσκυνηματικό ναό της κωμοπόλεως Θεσπιών της Βοιωτίας.

Ἀπολυτίκιον 

Ἦχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.

Ὡς στύλος ἀκλόνητος, τῆς Ἐκκλησίας Χριστοῦ, καί λύχνος ἀείφωτος τῆς οἰκουμένης σοφέ, ἐδείχθης Χαράλαμπες· ἔλαμψας ἐν τῷ κόσμῳ, διά τοῦ μαρτυρίου, ἔλυσας τῶν εἰδώλων, τήν σκοτόμαιναν μάκαρ, διό ἐν παρρησίᾳ Χριστῷ, πρέσβευε σωθῆναι ἡμᾶς.

Πέμπτη, 9 Φεβρουαρίου 2017

Νουθεσίες του Γέροντος Εφραίμ του Φιλοθεϊτου  


          “ Σ’ αυτόν τον κόσμο δεν έχουμε θέση κανείς. Ο πνευματικός κόσμος μας περιμένει όλους. Περαστικοί είμεθα πάνω στη γη.... Πριν δε μας πάρει απ’ αυτόν τον κόσμο τον φθαρτόν να παρακαλούμε να μας τακτοποιήσει μαζί Του, όσον γίνεται πιο τέλεια για να μη δυσκολευθεί η ψυχή μας στην άνοδό της από τους κακούς και φορολόγους δαίμονας...

          Ας εννοήσουμε το σύντομο της ζωής μας και ας δουλέψουμε τον Θεόν, με αγάπη, με προθυμία και με ταπείνωση.

          Καμιά κοσμική χαρά δεν μένει χωρίς μεταμέλεια. Μόνον η η χαρά που προέρχεται από τον Θεό είναι γνήσια και ειλικρινής. Δόξες και χρήματα, όλα είναι ψεύτικα.  Όλα αυτά ο θάνατος τα βάζει στην αρμόζουσα θέση τους.

          Ο Θεός παιδεύει σαν πατέρας για να μας απαλλάξει από υπερβολές και ελλείψεις.

          Μας παιδεύει όχι για να έλθουμε σε απόγνωση, αλλά για να μετανοήσουμε και διορθωθούμε.

          Ο πόνος εξαγνίζει την ψυχή, την κάνει ταπεινή, πονετική, αγαθή και έτσι καταστρώνεται το έδαφος για την θεία επίσκεψη.

          Όλα τα λυπηρά μας αποστέλλονται χωρίς καμία αμφιβολία για την θεραπεία της ψυχής μας που νοσεί.

          Όταν υγιώς κρατήσουμε την έννοια της παιδείας των θλίψεων, ακολουθεί πολλή θεϊκή παρηγορία.

          Με την υπομονή στα παθήματα κάνουμε το θέλημα του Θεού. Όποιος υπομένει πειρασμό, σε οποιαδήποτε μορφή, επιθέτει φάρμακο στην ψυχή του.

          Ποιος μετανόησε και δεν σώθηκε, ποιος είπε αμάρτησα και δεν συγχωρέθηκε; ποιος έπεσε και ζήτησε βοήθεια και δεν σηκώθηκε; ποιος έκλαυσε και δεν παρηγορήθηκε από τον Θεό;

          Ας ακουμπάμε πάντοτε στους ώμους της Θεοτόκου το φορτίο μας και χωρίς άλλο θα βρίσκουμε παρηγοριά στον πόνο και τη θλίψη μας.

Τετάρτη, 8 Φεβρουαρίου 2017

H περίοδος του κατανυκτικού ΤΡΙΩΔΙΟΥ


          Το κατανυκτικό Τριώδιο, ο πιστός της Ορθόδοξης Εκκλησίας το περιμένει με ιδιαίτερη χαρά και νοσταλγία κάθε χρόνο. Η νηστεία, η εγκράτεια,, η μετάνοια και η πνευματική χαρμολύπη, είναι τα βιώματα του ορθοδόξου , που αναρριπίζονται και να ανανεώνονται με τον λειτουργικό κύκλο των εορτών του Τριωδίου. Νοιώθουμε τις ρίζες της Παραδόσεώς μας να μας τρέφουν και να μας ποτίζουν κατάνυξη και αγιότητα, πιο πολύ μάσα στην περίοδο του Τριωδίου.....

          Όποιος μελετήσει με προσοχή το Τριώδιο, θα δει με πόση σοφία είναι αρμονισμένη η όλη αρχιτεκτονική του από  τους άγιους Πατέρες. Ίσως δεν θα μπορούσε να βρεθεί καλύτερος δρόμος για τον ορθόδοξο χριστιανό, για να φτάσει στο Πάσχα-όχι σαν απλός διαβάτης του χρόνου, αλλά σαν ευλαβικός προσκυνητής των Παθών και της Αναστάσεως-απ’ το Τριώδιο. Κι’ αυτός είναι ο λόγος, που η συγκρότησή του υπαγορεύεται από τη γενική αρχή, πως το Τριώδιο αποτελεί μια κλίμακα για τον πιστό, που το τελευταίο σκαλί της μας φέρνει στη φωτεινή ατμόσφαιρα της λαμπροφόρου Αναστάσεως του Κυρίου.....

          Η περίοδος του Τριωδίου μας καλή όλους , ν’ αφήσουμε τη ράθυμη και αμαρτωλή ζωή μας και να αγωνιστούμε τον καλό αγώνα της εγκρατείας που μας δείχνει η Εκκλησία μας, της νηστείας και της μετανοίας, που καθαρίζουν την ψυχή μας και μας πλησιάζουν με τον Χριστό. Κι’ ας μην πει κανείς, πως και δίχως  αυτόν τον αγώνα και δίχως αυτές τις αρετές μπορεί να καθαρθεί και να φθάσει “εις τον καθαρθεί και να φθάσει “εις τον αγιώτατον  Χριστόν”. Η αγία και πλούσια πείρα τόσων αγίων της Ορθοδόξου Εκκλησίας, μας δείχνει το δρόμο, τον μόνο ασφαλή δρόμο, που πρέπει ν’ ακολουθήσουμε, με σωματική και πνευματική κάθαρση των παθών μας, για να φτάσουμε με ταπείνωση ως τη δόξα του Νυμφίου.

          Και πραγματικά στο Τριώδιο, βλέποντας τον αμαρτωλό Τελώνη να στενάζει, χτυπώντας μετανοημένα το στήθος του. Την οσία Μαρία την Αιγυπτία ν’ αγιάζει, ύστερ’ από μια ζωή αμαρτωλότατη. Την πόρνη του Ευαγγελίου, να σωφρονεί. Τον ληστή δίπλα απ’ τον Χριστό, να θεολογεί. Ακούοντας ακόμα τους κατανυκτικούς ύμνους αγίων και εμπνευσμένων υμνογράφων. Ο πιστός χριστιανός κατανύγεται, αλλάζει αποφάσεις στο καλύτερο, παίρνει το δρόμο για το εξομολογητήριο, όπου αφήνει τα κρίματα που βάραιναν ως τώρα την ψυχή του, και ύστερα “γεύεται πηγής αθανάτου”- το “ωσεί κράτιστον μεθύσκον ποτήριον”- το Σώμα και το Αίμα του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος Χριστού.

          Αυτό είναι το Πάσχα, που έχει βάλει προορισμό για τους πιστούς το Τριώδιο. “Νηστείας την ψυχήν λαμπρύναντος, λευκανθώμεν υπέρ χιόνα, και καθαροί λοιπόν νυμφίω Χριστώ μετασχείν του Πάσχα του μυστικού και της λαμπράς και θείας αναστάσεως” .


          Π. Β. Πάσχου, “ Έρως Ορθοδοξίας”      

Μακάρι όλοι ν’ ανεβούμε κι εφέτος την κλίμακα των αρετών και ν’ ακολουθούμε πιστά στη ζωή μας, ό, ότι η πείρα των αγίων Πατέρων της Εκκλησίας μας έχει θησαυρίσει, για τη δική μας πνευματική πρόοδο και σωτηρία, μέσα στο κατανυκτικό Τριώδιο.      

          Γ.

Τρίτη, 7 Φεβρουαρίου 2017

Λόγοι χάριτος και σοφίας


          Ο Θεός μπορεί να κάνει όλους τους ανθρώπους του κόσμου να μετανοήσουν μέσ σ’ ένα δευτερόλεπτο, αν γύριζε λίγο το κουμπί και έκανε ένα σεισμό

σ’ όλη τη γη. Αμέσως όλοι θα φώναζαν “ήμαρτον-ήμαρτον” και θα κάνανε παρακλήσεις και τάματα.

          Μετά από μια εβδομάδα όμως, όλοι θα έτρεχαν πάλι να διασκεδάσουν



          Πολλοί άνθρωποι ενώ έχουν τα πάντα και δεν του λείπει τίποτα, έχουν και μια μεγάλη λύπη γιατί τους λείπει ο Χριστός. Ο άνθρωπος μόνο κοντά στον Χριστό βρίσκει την αληθινή χαρά.


          Θα έρθει καιρός που κι αυτοί που δεν πιστεύουν ή πιστεύουν λίγο, θα αλλάξουν και θα παραδεχτούν ότι μόνο η Εκκλησία βοηθάει τους ανθρώπους και την κοινωνία.



          Τα χρόνια περνούν γρήγορα και οι άνθρωποι γερνάνε. Μην κάθεστε λοιπόν στο σταυροδρόμι. Διαλέξτε έναν Σταυρό, ανάλογα με το φιλότιμό σας, και προχωρήστε σ’ έναν δρόμο από τους δύο της Εκκλησίας μας, και μην αργοπορείτε. Ακολουθείστε τον Χριστό στην Σταύρωση, εάν θέλετε να χαρείτε Αναστάσιμα.   


          Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου                                                                                                                                                 

Δευτέρα, 6 Φεβρουαρίου 2017

Λόγοι χάριτος και σοφίας



         Οι τσιγκούνηδες άνθρωποι είναι σαν τους κουμπαράδες. Μαζεύουν για να τα βρουν οι άλλοι. Χάνουν έτσι από την ανοησία τους τον μισθό της ελεημοσύνης, όταν θα μπορούσαν να βοηθήσουν κάποιον φτωχό.


          Στη γη ήρθαμε για να δώσουμε εξετάσεις. Να κοιτάξουμε να πιάσουμε την πνευματική βάση, να κερδίσουμε τον παράδεισο, τώρα, γιατί μετεξεταστέους για τον Σεπτέμβρη δεν έχει.



          Τα χρόνια περνάνε γρήγορα και οι άνθρωποι γερνάνε. Μην κάθεσαι λοιπόν στο σταυροδρόμι. Διαλέξτε έναν Σταυρό, ανάλογα με το φιλότιμό σας, και προχωρήστε σ’ έναν από τους δύο της Εκκλησίας μας, και μην αργοπορείτε. Ακολουθείστε τον Χριστό στην Σταύρωση, εάν θέλετε να χαρείτε Αναστάσιμα.



          Οσίου Παϊσίου του Αγιορείτου

Κυριακή, 5 Φεβρουαρίου 2017

Λεηλατούν την παιδική ψυχή


          Αποτελεί ιδιαίτερα θλιβερό γεγονός, ότι εκατομμύρια αθώα παιδιά σε ολόκληρο τον κόσμο κακοποιούνται σωματικώς και ηθικώς από ασυνείδητους εκμεταλλευτές. Να αναφερθούμε ακόμα στις χιλιάδες σημερινά προσφυγόπουλα, χωρίς γονείς στην ξενιτιά ή τελείως αγνοούμενα σε αφιλόξενα χέρια; “Αποφασισμένη να προτείνει σκληρά  μέτρα  για την καταπολέμηση της παιδικής πορνογραφίας και παιδεραστίας εμφανίστηκε η Επίτροπος της Ευρωπαϊκής Ένωσης  αρμόδια για τις εσωτερικές υποθέσεις. Πρόκειται για ένα έγκλημα....”.

          Μπροστά σ’ ένα παιδί στέκεται με συμπάθεια και σεβασμό κάθε φυσιολογικός άνθρωπος. Μονάχα μία ύπαρξη διεστραμμένη μπορεί να κακοποιεί βάναυσα την αθωότητα. Να αναζητηθούν τώρα οι  φυσικοί αυτουργοί. Ασφαλώς. Και να τιμωρηθούν παραδειγματικά. Δεν αρκεί όμως. Οι ένοχοι είναι πολλοί. Πάρα πολλοί. Μια τοξινωμένη κοινωνία που ναρκώνει συνειδήσεις, νεκρώνει ψυχές, δυναμιτίζει ιερά αισθήματα, γκρεμίζει ιδανικά, πρέπει να ενοχοποιηθεί και να στιγματιστεί. Όλοι εκείνοι που με τα εκμαυλιστικά συνθήματά τους απεργάζονται τον εκμηδενισμό της ψυχής. Καλούμαστε όλοι να υψώσουμε αναχώματα υγείας. Να περιοριστεί επιτέλους η λεηλασία της αγνότητας

          “ΖΩΗ” τ. 4309

Σάββατο, 4 Φεβρουαρίου 2017

Από την γιορτή της Μητέρας στο Πνευματικό μας Κέντρο

Μια μοναδική πορεία η κάθε μητέρα πάνω στη γη. Μια πορεία γεμάτη πόνους, ανησυχίες, χαρές και ευτυχία. Μια πορεία προετοιμασίας που αρχίζει 20 χρόνια πριν, με τη δική της ανατροφή (Ναπολέων).

Από τα αρχαία χρόνια μέχρι σήμερα η παρουσία της μητέρας μέσα στην ιστορία είναι διαχρονικά αναγνωρισμένη. Η μητέρα έχει τη μεγάλη ευλογία να είναι συνδημιουργός του Θεού.

Η μητέρα είναι ένα θαύμα, γιατί η μητρότητα περιλαμβάνει τις ευγενέστερες ανθρώπινες εκδηλώσεις: την αγάπη, την προσφορά, τη θυσία, την αυταπάρνηση, το ολοκληρωτικό δόσιμο στο καθήκον.

Ο Κωστής Παλαμάς γράφει: «Τα εννέα δέκατα των μεγάλων ανθρώπων που δοξάστηκαν, στις μητέρες τους οφείλουν τον πυρήνα του μεγαλείου τους». Πού οφείλεται αυτή η παντοδύναμη επιρροή της μητέρας;

Στην αγνή, αληθινή, στη χωρίς δόλο και αντάλλαγμα αγάπη της. 

Μοναδικό πρότυπο μητέρας είναι η Υπεραγία Θεοτόκος, η «ευλογημένη εν γυναιξί». Γιατί έζησε την επίγεια ζωή της μέσα στη καθημερινή σιωπή της μητρικής φροντίδας. Έζησε ως Μητέρα, αγάπησε ως Μητέρα, αλλά και πόνεσε ως Μητέρα στις ώρες του Πάθους του Χριστού.

 «Ω, πόσο αξιοθαύμαστες είναι οι γυναίκες των χριστιανών» θα ομολογήσει με δέος ο Λιβάνιος για την μητέρα του μαθητού του Χρυσοστόμου, κατανοώντας τον ρόλο της χριστιανής μάνας στον κόσμο.

Προτείνει ο Ιερός Αυγουστίνος «δώστε μου, μητέρες Χριστιανές και μπορώ να αναμορφώσω τον κόσμο»!





Αποσπάσματα από την ομιλίας της κ.Βοϊνέσκου

Οι γκρινιάρηδες


          Η γκρίνια  στη βαθύτερη κατανόησή της  είναι διαμαρτυρία. Μια βαθιά έλλειψη θετικότητας και αποδοχής του εαυτού μας και του κόσμου. Δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην έχει συναντήσει στη ζωή του γκρινιάρηδες ή που ο ίδιος λιγότερο ή περισσότερο δεν έχει διαδραματίσει αυτό τον ρόλο, του ανικανοποίητου και απόλυτα αρνητικού ανθρώπου.

          Ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης αναφέρεται στο θέμα αυτό μ’ ένα εκπληκτικό κείμενο που αξίζει να το  προσέξουμε. Λέγει: “Η γκρίνια έχει κατάρα. Είναι σαν να καταριέται ο ίδιος ο άνθρωπος τον εαυτό του.... Στην Ήπειρο γνώριζα δύο γεωργούς. Ο ένας ήταν οικογενειάρχης και είχε ένα – δύο χωραφάκια και εμπιστευόταν τα πάντα στον Θεό. Εργαζόταν όσο μπορούσε, χωρίς άγχος. “Θα κάνω ό, τι προλάβω”, έλεγε. Μερικές φορές άλλα δεμάτια σάπιζαν από την βροχή, γιατί δεν πρόλαβε να τα μαζέψει, άλλα που τα σκόρπιζε ο αέρας, και όμως για όλα έλεγε “δόξα σοι ο Θεός” και όλα του πήγαιναν καλά. Ο άλλος είχε πολλά κτήματα, αγελάδες κ. λ. π., δεν είχε και παιδιά. Αν τον ρωτούσες “Πως τα πας;, “Άστα, μην τα ρωτάς” , απαντούσε. Ποτέ δεν έλεγε. “Δόξα Σοι ο Θεός”, όλο γκρίνια ήταν. Και να δείτε, άλλοτε του ψοφούσε η αγελάδα, άλλοτε του συνέβαινε το ένα, άλλοτε το άλλο. Όλα τα είχε, αλλά προκοπή δεν έκανε.

          Να, ξέρω κάποιον εκεί στο Όρος που, αν βρέξει και του πεις “πάλι βρέχει”, αρχίζει : “Ναι, όλο βρέχει, θα σαπίσουμε από την πολλή υγρασία”. Αν μετά από λίγο σταματήσει η βροχή και του πεις “ε, δεν έβρεξε και πολύ”, λέει: “ Ναι, βροχή ήταν αυτή; Θα ξεραθεί ο τόπος...”. Και δεν μπορεί να πει κανείς ότι δεν είναι καλά στο μυαλό, αλλά συνήθισε να γκρινιάζει. Να είναι λογικός και να σκέπτεται παράλογα!”.

          Αυτό το ανικανοποίητο που περιγράφει ο Άγιος Παΐσιος, είναι χαρακτηριστικό των ανθρώπων που υποφέρουν από την γκρίνια. Γιατί πράγματι υποφέρουν. Τις περισσότερες φορές ούτε αυτοί αντέχουν τον εαυτό τους. Ο γκρινιάρης μισεί τον εαυτό του και τη ζωή του. Διότι όταν κάποιος δεν έχει αποδεχθεί τον εαυτό του, αυτή την άρνηση την προβάλλει παντού. Όλα του φταίνε, γιατί του φταίει η  ίδια του η ύπαρξη. Εάν δεν επέλθει η εσωτερική συμφιλίωση, η εξωτερική γκρίνια ως μορφή επιθετικότητας θα παραμένει απέναντι στη ζωή.

          Ο γκρινιάρης άνθρωπος είναι το αντίθετο του δοξολογικού και ευχαριστιακού ανθρώπου. Ο δοξολογικός άνθρωπος ευχαριστεί για όλα  και όλους. Για τα καλά και τα κακά, γνωρίζοντας ότι  όλα προέρχονται από τον Θεό ως μέσα γνωριμίας μαζί Του και με τον βαθύτερο Εαυτό μας....

          (Απόσπασμα από το βιβλίο του π. Λίβυου, Η ενοχή της χαράς)