Κυριακή, 15 Ιανουαρίου 2017

UNESCO: Η γιόγκα περιελήφθη στην άυλη πολιτιστική κληρονομιά της ανθρωπότητας

Η γιόγκα, η οποία γεννήθηκε στην Ινδία και έγινε δημοφιλής σ' ολόκληρο τον κόσμο, περιελήφθη σήμερα στον κατάλογο της άυλης πολιτιστικής κληρονομιάς της ανθρωπότητας από μια ειδική επιτροπή της UNESCO που συνεδρίασε στην Αντίς Αμπέμπα.

«Η φιλοσοφία πίσω από την αρχαία πρακτική της γιόγκα στην Ινδία επηρέασε πολυάριθμες πλευρές της ινδικής κοινωνίας», επισημαίνει σε ανακοίνωση ο οργανισμός του ΟΗΕ για την επιστήμη και τον πολιτισμό, η έδρα του οποίου βρίσκεται στο Παρίσι.

Γιόγκα κάνουν άνθρωποι «κάθε ηλικίας, χωρίς διάκριση φύλου, τάξης ή θρησκείας» και η πρακτική αυτή «συνδυάζει στάσεις, στοχασμό, ελεγχόμενη αναπνοή, απαγγελία λέξεων και άλλες τεχνικές που έχουν στόχο να αναπτύξουν το άτομο, να ανακουφίσουν τους πόνους και να επιτρέψουν μια κατάσταση απελευθέρωσης», συνοψίζει η UNESCO.

Η επιτροπή για τη διατήρηση της άυλης πολιτιστικής κληρονομιάς της ανθρωπότητας, η οποία συνεδριάζει από τις 28 Νοεμβρίου μέχρι τις 2 Δεκεμβρίου στην Αιθιοπία, ενέταξε χθες τη βελγική μπύρα και την κουβανέζικη ρούμπα σ' αυτόν τον κατάλογο που δημιουργήθηκε πριν από δέκα χρόνια και περιλαμβάνει διάφορα είδη ζώσας κληρονομιάς (χορός, μουσική, γαστρονομία, γιορτές ή φεστιβάλ...).

Η δημιουργία του πριν από δέκα χρόνια αντανακλά μια εξέλιξη της έννοιας της κληρονομιάς --που για καιρό περιοριζόταν στους ευρωπαϊκούς πύργους και ζωγραφικές-- και επιτρέπει «σε χώρες που δεν έχουν εκφραστεί μέσω της αριχτεκτονικής να προβάλλουν πολιτιστικές πρακτικές τους», σύμφωνα με τον Τιμ Κέρτις, γραμματέα της σύμβασης της UNESCO για τη διαφύλαξη της άυλης πολιτιστικής κληρονομιάς.

Η παρουσία σ' αυτόν τον νέο κατάλογο μπορεί σε ορισμένες περιπτώσεις να επιφέρει μια οικονομική ή επιμελητειακή υποστήριξη εκ μέρους της UNESCO σε χώρες που δυσκολεύονται να προστατεύσουν οι ίδιες τις πρακτικές αυτές.

Η UNESCO, από πλευράς της, έπραξε απολύτως δικαιολογημένα, αφού η πολιτισμική κληρονομιά κάθε λαού και θρησκείας είναι όντως μια πανανθρώπινη κληρονομιά.

Φυσικά, πρακτικές όπως η μαγεία και οι ανθρωποθυσίες είναι απορριπτέα κληρονομιά, με το χριστιανικό και ανθρωπιστικό κριτήριό μας βέβαια.

Το πρόβλημα με τη γιόγκα είναι ότι καμουφλάρεται ως δήθεν πρακτική απευθυνόμενη σε ανθρώπους «κάθε θρησκείας», που έχει στόχο «να αναπτύξει το άτομο [εννοείται πνευματικά], να ανακουφίσει τους πόνους και να επιτρέψει μια κατάσταση απελευθέρωσης». 

Απορία: την κατάσταση αυτή η UNESCO τη θεωρεί αληθινή ή φανταστική; και την προσδιορίζει ως απελευθέρωση από τι; Η πραγματική απάντηση δίνεται αμέσως παρακάτω.

Στην πραγματικότητα, η γιόγκα είναι μια καθαρά θρησκευτική μέθοδος για την αποκοπή του ανθρώπου από τον κόσμο που τον περιβάλλει (γι' αυτό και η ακινησία), με στόχο όντως αυτό που οι ινδουιστές θεωρούν "απελευθέρωση", δηλαδή την απαλλαγή από την παρούσα ζωή, που οι ινδουιστές τη θεωρούν ψευδαίσθηση και αυταπάτη, με στόχο το σταμάτημα των επώδυνων μετενσαρκώσεων και την αφομοίωση στο Μπράχμαν, τον "ποταμό των υπάρξεων". Οι στάσεις της γιόγκα (ασάνες) και οι λέξεις (μάντρας) που "προφέρουν" οι γιόγκι συνδέονται με συγκεκριμένες ινδουιστικές (δηλαδή ειδωλολατρικές) θεότητες.

Για το θέμα παρακαλώ κάθε ενδιαφερόμενο να μελετήσει, αν φυσικά το θέλει, τα εξής:

Είναι η γιόγκα λατρεία δαιμονικών θεών; (παρακαλώ, οπωσδήποτε δείτε το, γιατί περιέχει την άποψη ανθρώπων που άσκησαν ή ασκούν τη γιόγκα)

«Είμαι πολύ καλά. Κάνω ρέικι, γιόγκα, μιλάω με αγγέλους…»

Η λάτρις του Σίβα

Τέλος, οφείλω να προχωρήσω σε μια αντίστοιχη πρόταση από πλευράς μας, δηλαδή την κατάθεση πρότασης να ενταχθεί στην άυλη κληρονομιά της ανθρωπότητας και η προσευχή του Ιησού.

Για την προσευχή του Ιησού πολύ λίγα και στοιχειώδη εδώ, από το μεγάλο σύγχρονο ορθόδοξο διδάσκαλο π. Σωφρόνιο του Έσσεξ. Ορισμένα στοιχεία (και ιστορικά) εδώ, από τη Βικιπαίδεια.

Για περισσότερα, ας αναζητήσει κάθε ενδιαφερόμενος ερευνητής.

Ιδού λοιπόν πεδίον δόξης λαμπρόν για κάθε ορθόδοξο χριστιανικό φορέα και τοπική Εκκλησία, όχι για να δοξαστεί ο πολιτισμός μας, αλλά για να μάθουν οι συνάνθρωποί μας την ύπαρξη αυτής της πρακτικής που όντως αναπτύσσει και ελευθερώνει τον άνθρωπο, ενταγμένη στην πνευματικότητα της Ορθοδοξίας φυσικά (πρέπει να το πούμε αυτό - και η γιόγκα ανήκει στη δική της παράδοση και δεν είναι "ουδέτερη"), με σοφία και βάθος ασφαλώς όχι ελλιπέστερα από τις μεθόδους των θρησκειών της άπω ανατολής, αλλά μάλλον πληρέστερα. Λίγα, παρακαλώ, και στο κείμενο του αείμνηστου αναζητητή (πρώην βουδιστή) Παύλου Βουδούρη Η μεγάλη ανατροπή. Κάτι θα βρει ο ενδιαφερόμενος και στο αφιέρωμά μας Γίνε κι Εσύ Πολεμιστής του Φωτός.

Σας ευχαριστώ από καρδιάς. Ο Χριστός μαζί σας, αδελφοί και αδελφές μου, απ' όπου κι αν προέρχεστε, ό,τι κι αν πιστεύετε.
το βρηκα:νεκρος για τον κοσμο

Παρασκευή, 13 Ιανουαρίου 2017

Στην Διακίδειο Σχολή Λαού Πατρών ο κ. Γεώργιος Ανδρουτσόπουλος

Στην Διακίδειο Σχολή Λαού Πατρών

(Κανάρη 58)

το Σάββατο 14 Ιανουαρίου 2017

και ώρα 7.00 μ.μ.

θα ομιλήσει ο

κ. Γεώργιος Ανδρουτσόπουλος

Λέκτορας Εκκλησιαστικού Δικαίου

Νομικής Αθηνών

με θέμα:

"Η εμπλοκή της Εκκλησίας στο ανάθεμα κατά του Ελευθερίου Βενιζέλου: 100 χρόνια μετά".

“Η προς τον πλησίον αγάπη”


          Προς τον πλησίον πρέπει να συμπεριφερόμεθα με λεπτότητα,ώστε ούτε με το βλέμμα να τον προσβάλλουμε. Όταν αποστρεφώμεθα κάποιον ή τον προσβάλουμε, τότε νιώθουμε σαν μια πέτρα να βαραίνει την καρδιά μας. Όταν ο άλλος είναι ταραγμένος ή απελπισμένος, οφείλουμε να τον ενθαρρύνουμε με λόγια αγάπης. Αν ο αδελφός σου αμάρτησε, ρίξε τον χιτώνα σου και κάλυψέ τον, συμβουλεύει ο όσιος Ισαάκ ο Σύρος. Όλοι, άλλωστε, έχουμε την ανάγκη του ελέους του Θεού.... Στις σχέσεις μας με τους άλλους πρέπει να είμεθα τίμιοι και ειλικρινείς τόσο στα λόγια όσο και στα έργα. Διαφορετικά η ζωή μας θα είναι ανώφελη. Έχουμε υποχρέωση να αγαπάμε τους άλλους όχι λιγώτερο από τον εαυτό μας, σύμφωνα με την εντολή του Κυρίου : “ αγαπήσεις τον πλησίον σου ως σεαυτόν”.

          Η αγάπη προς τον πλησίον δεν πρέπει να ξεπερνά τα όρια και να μας διασπά από την τήρηση της πρώτης και κυρίας εντολής, δηλαδή της αγάπης προς τον Θεό..... Για το θέμα αυτό σημειώνει χαρακτηριστικά ο άγιος Δημήτριος Ρουστώφ: “ η προς τον Θεόν αγάπη ενός πιστού είναι λανθασμένη, όταν είναι ίδια με την αγάπη προς τον πλησίον, διότι έτσι εξισώνεται ο Πλάστης με το πλάσμα. Η προς τον Θεόν αγάπη είναι ορθή, όταν ο Δημιουργός αγαπάται και τιμάται πάνω κάθε δημιούργημα”.



          Άγιος Σεραφείμ του Σαρώφ, άγιος του φωτός και της Αναστάσεως        

Πέμπτη, 12 Ιανουαρίου 2017

Πού βασίζεται η προπαγάνδα των εν Αθήναις «δικαιωματάκηδων» ότι καταπιέζονται οι μειονότητες, τη στιγμή που οι αριθμοί δείχνουν την Εκκλησία διωκόμενη, και μάλιστα σε ελληνικό έδαφος


Μανώλης Κοττάκης

Mεταξύ των τελευταίων κειμένων στα οποία έβαλε υπογραφή ο υπουργός Παιδείας Νίκος Φίλης λίγο πριν από τον ανασχηματισμό είναι και η ογκώδης έκθεση «Περιστατικά εις βάρος χώρων θρησκευτικής σημασίας στην Ελλάδα, 2015». Πρόκειται για ένα εξαιρετικό κείμενο τεκμηρίωσης, το οποίο επιμελήθηκε η Γενική Γραμματεία Θρησκευμάτων (Διεύθυνση Θρησκευτικής Εκπαίδευσης, Τμήμα Θρησκευτικών Ελευθεριών). Η ιδέα που είχε ο γενικός γραμματέας Θρησκευμάτων Γιώργος Καλατζής ήταν εξαιρετική απλή στη σύλληψή της: Συνεργασία με την ΕΛ.ΑΣ., τις κατά τόπους εισαγγελίες και φυσικά τις θρησκευτικές κοινότητες, συλλογή στοιχείων για βεβήλωση θρησκευτικών χώρων, καταγραφή, στατιστική αποτύπωση, ποσοστιαία κατανομή ανά θρήσκευμα.

Τα αποτελέσματα αποτελούν τεράστια έκπληξη. Σε μια χώρα όπου η κυρίαρχη διανόηση παλεύει να αποδείξει με κάθε τρόπο ότι οι Ελληνες είναι ρατσιστές, ότι δεν έχουν καμία ανοχή απέναντι στις μειονότητες, ότι προσβάλλουν τις θρησκευτικές τους πεποιθήσεις, ότι υπάρχει ισλαμοφοβία, ότι το μάθημα των θρησκευτικών τις καταπιέζει όπως διδάσκεται, αυτό που τελικά αποδεικνύεται με την αμείλικτη γλώσσα των αριθμών είναι άλλο: Η Ορθοδοξία είναι στο στόχαστρο, όχι το Ισλάμ, όχι οι μειονότητες. Επί συνόλου 147 καταγεγραμμένων περιστατικών, τα 137 εκδηλώθηκαν εναντίων ναών της ορθοδόξου Ελλαδικής Εκκλησίας, ένα εναντίον της καθολικής, τέσσερα κατά ναών του ιουδαϊσμού και πέντε κατά μνημείων του μουσουλμανισμού.

Οι διαπιστώσεις γίνονται ακόμη πιο ενδιαφέρουσες, αν μπει κανείς στον κόπο να μελετήσει το είδος των αδικημάτων, μα και τη γεωγραφία των αδικημάτων που τελέστηκαν εναντίον των ορθοδόξων ναών λατρείας. Εχει χαθεί η αίσθηση του «ιερού» και του «ασύλου»: Αντιεκκλησιαστικά συνθήματα στους εξωτερικούς τοίχους εκκλησιών, ακραία πολιτικά συνθήματα σε τοίχους ναών, επανειλημμένη ρίψη μπογιάς στο εσωτερικό ναών, κλοπή αγίων δισκοπότηρων και καταστροφές αγίας τράπεζας, καύση εικόνων, φθορές σε σταυρούς και καντήλια, συλλήσεις τάφων, τελετές μαύρης μαγείας και σατανιστικών ομάδων στο εσωτερικό ναών, καθαιρέσεις ελληνικής και βυζαντινής σημαίας, ακόμη και άθλια συνθήματα κάτω από προτομές ιστορικών προσωπικοτήτων της Εκκλησίας μας, όπως του μαρτυρικού Αρχιεπισκόπου Σμύρνης Χρυσάνθου. Και φυσικά κλοπές, πολλές κλοπές από ημεδαπούς και αλλοδαπούς: Καμπάνες, παγκάρια, λάδι από καντήλια, σκεύη.

Εναντι όλων αυτών των περιστατικών, καταγράφηκε ένα μόνο σύνθημα σε καθολική εκκλησία της Αθήνας με τη φράση «Ο Αλλάχ είναι μεγάλος και ο προφήτης αυτού Μωαμέθ» κ.λπ. κ.λπ., μία ζωγραφισμενη σβάστικα απο σκληρή ναζιστική ευρωπαϊκή οργάνωση (Combact 18) σε μνημείο ολοκαυτώματος των Εβραίων, δύο περιφερειακά επεισόδια σε τζαμιά της Θράκης και ορισμένα αντιτουρκικά συνθήματα σε τεμένη της Κω παραμονές αγώνα μπάσκετ Ολυμπιακού - Εφές. Αυτά όλα και όλα.

Σημαντική είναι και η γεωγραφία των βανδαλισμών: Στην πλειονότητά τους καταγράφονται στην Αττική και τη Μακεδονία, ανατολική και δυτική. Εξίσου σημαντικοί οι αριθμοί για τους χώρους θρησκευτικής λατρείας. Η Ορθόδοξη Εκκλησία μας διαθέτει κοντά 10.000 ναούς στην επικράτεια, 9.792 για την ακρίβεια χωρίς εξωκλήσσια και παρεκλήσια, ιδού πού βασίζεται το «επικρατούσα». Πέραν των τζαμιών, στη Θράκη υπάρχουν και 62 τεμένη σε όλη τη χώρα που έχουν ανακηρυχθεί μνημεία της πολιτισμικής μας κληρονομιάς και αναστηλώνονται με χρήματα της Ε.Ε. στην πλειονότητά τους. Και, φυσικά, δεκάδες ευκτήριοι οίκοι.

Το ερώτημα λοιπόν, μετά την παράθεση αυτών των εντυπωσιακά αποκαλυπτικών στοιχείων, είναι ένα: Πού βασίζεται η προπαγάνδα των εν Αθήναις «δικαιωματάκηδων» ότι καταπιέζονται οι μειονότητες, τη στιγμή που οι αριθμοί δείχνουν την Εκκλησία διωκόμενη, και μάλιστα σε ελληνικό έδαφος; Τι είναι αυτό που κάνει μερικούς μερικούς να χύνουν τόνους μελάνι κατά της Ελλάδος στην πρώτη γουρουνοκεφαλή που πετιέται έξω από μουσουλμανικό κοιμητήριο, αλλά να χάνουν τη λαλιά τους όταν σκίζονται σημαίες, λούζονται με μπογιές αγάλματα εκκλησιαστικών - εθνικών ηρώων και κλέβονται αγία δισκοπότηρα; Ε;

dimokratianews 07.11.2016

Τετάρτη, 11 Ιανουαρίου 2017

Λόγοι χάριτος και σοφίας  


          -Τα παιδιά από πολύ μικρά πρέπει να μαθαίνουν να δουλεύουν και να “ψήνονται”. Οι γονείς τους πρέπει να τα βάλουν να αρχίσουν να κάνουν τις δουλειές του σπιτιού από πολύ μικρά, για να γίνουν αργότερα παλληκάρια στη ζωή. Πολλοί γονείς δυστυχώς τα κακομαθαίνουν και γίνονται μετά δυστυχισμένα.



          -Να μην πιέζετε τα παιδιά σας χωρίς διάκριση και είστε αυστηροί μαζί τους. Χρειάζεται μεγάλη προσοχή. Τα παιδιά σήμερα έχουν γερή μηχανή, αλλά τετράγωνες ρόδες. Θέλουν βοήθεια για να ξεκινήσουν.



          -Η γέννηση των παιδιών είναι εύκολη, η αναγέννηση είναι δύσκολη. Οι γονείς πρέπει να βοηθούν πνευματικά τα παιδιά τους από μικρά ακόμη. Αν τα παιδιά βοηθηθούν από  μικρά και γεμίσουν Χριστό, θα είναι κοντά Του για πάντα.



          -Τα πρώτα πνευματικά κρυολογήματα τα παιδιά τα παίρνουν από τα ανοιχτά παράθυρα των αισθήσεων των γονιών τους. Από την κούνια ακόμη αντιγράφουν τους γονείς τους. Γι’ αυτό και οι γονείς πρέπει φιλότιμα να αγωνισθούν να κόψουν τα πάθη τους.



          Οσίου Παϊσίου Αγιορείτου (Η ανατροφή των παιδιών)

Τρίτη, 10 Ιανουαρίου 2017

Τα συν και τα πλην του “εκδρομισμού”


          Τα τελευταία μεταπολεμικά χρόνια ένα καινούργιο στοιχείο χαρακτηρίζει τη ζωή των νεοελλήνων: “ο εκδρομισμός”. Οι συνθήκες εργασίας της σημερινής εποχής, ιδιαίτερα στις μεγαλουπόλεις, μαζί με την ανάπτυξη των συγκοινωνιακών μέσων δημιούργησαν το φαινόμενο του “εκδρομισμού”.

          Κάθε Κυριακή και μεγάλη εορτή, Χριστούγεννα, Πάσχα, τριήμερα, κάθε άνθρωπος αισθάνεται την ανάγκη να πάρει την οικογένειά του ή τους φίλους  του να πάρει το δρόμο για το βουνό ή  τη θάλασσα. Μάλιστα σήμερα που διαθέτουν οι περισσότεροι αυτοκίνητο και υπάρχει καλό οδικό δίκτυο, οι άνθρωπο μπορούν να φθάσουν ακόμη και στο μικρότερο χωριό.

          Το πράγμα έχει τη θετική και την αρνητική του όψη.

          Το φαινόμενο αυτό είναι βέβαια ευχάριστο, γιατί ψυχαγωγούμαστε και με την παρουσία μας ζωντανεύει και λίγο ο έρημος τόπος μας. Επίσης μας δίνει την ευκαιρία να γνωρίσουμε τη χώρα μας, κάτι που έχει μεγάλη σημασία. Παλαιότερα οι άνθρωποι γεννιόταν και πέθαιναν στον τόπο τους χωρίς να γνωρίζουν άλλο τόπο από τον τόπο τους. Τώρα έχουν συντομευθούν οι αποστάσεις και δεν υπάρχει τόπος άγνωστος. Άλλοτε οι στεριανοί δεν ήξεραν τη θάλασσα, παρά βλέποντάς την στο χάρτη. Ενώ σήμερα κάθε Σαββατοκύριακο το καλοκαίρι όλοι κατεβαίνουν και γεμίζουν τις όμορφες παραλίες μας.

          Μέχρι εδώ τα πράγματα φαίνονται ωραία και καλά και λέμε ότι ο “εκδρομισμός” είναι ευεργετική μεταπολεμική συνήθεια.

          Όμως υπάρχουν και  τα πλην το φαινομένου αυτού τις οποίες δεν πρέπει να αγνοούμε.

          Το κακό του “εκδρομισμού” είναι ότι διαλύει κυριολεκτικά την οικογένεια. Μόλις οι άνθρωποι έχουν μία μέρα ελεύθερη, αμέσως παίρνουν το αυτοκίνητο και  εξαφανίζονται και σπάνια μια οικογένεια βρίσκεται συναγμένη στο σπίτι και κάθονται στο τραπέζι για να συμφάγουν μεσημέρι- βράδυ. Ή θα λείπουν τα παιδιά και οι γονείς θα είναι μόνοι ή δεν θα είναι σπάνια περίπτωση να λείπουν οι γονείς και τα παιδιά να μένουν χωρίς τη φροντίδα των γονέων.

          Το κακό όμως παραγίνεται, έγινε ποια κανόνας, το Σαββατοκύριακο, τα Χριστούγεννα και το Πάσχα να έχουμε τις γιγαντιαίες εξορμήσεις πολλών χιλιάδων εκδρομέων. Η αργία του Σαββάτου έγινε αιτία να χάνεται η Κυριακή, που είναι ημέρα εκκλησιασμού και οικογενειακής συνοχής. Αυτή η αργία του Σαββάτου μοιάζει με εβραϊκή έμπνευση σε βάρος της Κυριακής  θα έλεγε κανείς. Διότι από την παρασκευή το μεσημέρι μέχρι το βράδυ της Κυριακής το σπίτι χάνει τους ανθρώπους του. Το ίδια συμβαίνει τις μεγάλες εορτές, που είναι κατ’ εξοχήν οικογενειακές, όπου σχεδόν κανείς δεν κάνει Πάσχα ή Χριστούγεννα σπίτι του.

          Η κατάσταση αυτή όπως βλέπουμε ξεριζώνει και σκορπίζει τους ανθρώπους, όχι γιατί γυρίζουν άσκοπα στους δρόμους, αλλά γιατί κινδυνεύουν να ξεκληριστούν ολόκληρες οικογένειες. Πόσα θύματα αλήθεια δεν  θρηνούμε σε κάτι τέτοιες εξόδους!

          Οι άνθρωποι φαίνεται νοιώθουν μόνοι τους, νοιώθουν σαν να τους κυνηγά κάποιος και προσπαθούν να γλυτώσουν από τον εαυτό τους και τρέχουν από τόπο σε τόπο για να βρουν  ό, τι τους λείπει. Και το τραγικό είναι ότι δεν ξέρουν τι είναι αυτό και πού να το βρουν.

          Πάντως η Εκκλησία μας γνωρίζει πως να χρησιμοποιεί το χρόνο. Τον ελεύθερο χρόνο  και να γεμίζει τα κενά μέσα στον άνθρωπο. Η Εκκλησία μας συνάγει στις εορτές και ψάλλει: “Η χάρις του Αγίου Πνεύματος πάντας ημάς συνήγαγε”.


          π. γ. στ.

Η κοπή της Αγιοβασιλόπιττας στην ενορίας μας ( Φωτο)


          Την παρελθούσα Κυριακή μετά τα Φώτα και μετά τη Θ. Λειτουργία όλο το εκκλησίασμα προσήλθε συν γυναιξί και τέκνοις στην αίθουσα καφέ του πνευματικού μας κέντρου προκειμένου να παραστεί στην κοπή της Αγιοβασιλόπιττας της ενορίας μας.

          Πράγματι μέσα σε μια εορταστική ατμόσφαιρα παρά το ψύχος της ημέρας, ο εφημέριος πρωτ. π. Γερασιμάγγελος Στανίτσας, αφού απηύθυνε εόρτιες ευχές επί τω νέω έτει, ευλόγησε τους πλακούντας κατά το έθος και διαμοίρασε εις όλους την πρωτοχρονιάτικη ευλογία, ευχόμενος πνευματική άνοδο και καλλιέργεια της ενοριακής μας κοινότητας.

          Το παραδοσιακό “φλουρί” φέτος αντιπροσώπευε ένα πνευματικό δώρο, μία ασημένια βυζαντινή εικόνα.

                                                                                                 Εκ του ιερού Ναού  











Κυριακή, 8 Ιανουαρίου 2017

Σύζυγος και σύντροφος, Αγ.Ιωάννου του Χρυσοστόμου

Η αγάπη είναι σύζυγος των αγγέλων, σύντροφος των πατέρων, ομοτράπεζη των προφητών, συναθλήτρια των μαρτύρων. Η αγάπη ομολογεί τον Πατέρα, προσκυνεί τον Υιό και δοξολογεί το Άγιο Πνεύμα. Η αγάπη δεν διαιρεί την ομοφωνία της Τριάδος.
το βρηκα:πεμπτουσια

Σάββατο, 7 Ιανουαρίου 2017

ΚΟΠΗ ΑΓΙΟΒΑΣΙΛΟΠΙΤΤΑΣ


ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΤΡΩΝ

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΑΣ ΒΑΡΒΑΡΑΣ ΠΑΤΡΩΝ



      ΚΟΠΗ ΑΓΙΟΒΑΣΙΛΟΠΙΤΤΑΣ


            Ανακοινώνεται, ότι την προσεχή Κυριακή, 8 Ιανουαρίου 2017, στην αίθουσα καφέ του πνευματικού μας κέντρου μετά τη Θ. Λειτουργία θα γίνει η κοπή της παραδοσιακής Αγιοβασιλόπιττας της ενορίας μας και στη συνέχεια θα προσφερθεί καφές και γιορτινό κέρασμα.

     Παρακαλούμε για την παρουσία σας.

     Καλή χρονιά!!!
               

ΕΚ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ

Περί ερήμων (Μητροπολίτου Μεσογαίας και Λαυρεωτικῆς Νικολάου)

                                                      ΠΕΡΙ ΕΡΗΜΩΝ

(τοῦ Μητροπολίτου Μεσογαίας και Λαυρεωτικῆς κ. Νικολάου)

Ὁ Ἰανουάριος εἶναι ὁ κατ᾿ ἐξοχὴν μήνας τοῦ ἔτους ὅπου γίνεται ἰδιαίτερος λόγος γιὰ τὶς ἐρήμους.

   Τὰ ἀναγνώσματα τῶν Χριστουγέννων καὶ τῶν Φώτων μιλοῦν γιὰ τὴν πορεία τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ μὲ ἡγέτη τὸν Μωϋσῆ μέσα ἀπὸ τὴν ἔρημο τῆς Αἰγύπτου πρὸς τὴν Γῆ τῆς Ἐπαγγελίας.

Τὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα τῆς Κυριακῆς πρὸ τῶν Φώτων ἀναφέρεται στὴν ζωὴ καὶ τὸ κήρυγμα τοῦ τιμίου Προδρόμου, στὴν ἔρημο τοῦ Ἰορδάνου. 

Τὸ Σάββατο μετὰ τὰ Φῶτα διαβάζουμε τὸ εὐαγγέλιο ποὺ ἀναφέρεται στοὺς πειρασμοὺς ποὺ δέχθηκε ὁ Κύριος, ἀμέσως μετὰ τὸ βάπτισμά Του, στὴν ἔρημο τοῦ Σαρανταρίου ὄρους.

Ὁ ὅσιος Ἀντώνιος ὁ Μέγας (17 Ἰανουαρίου) «ἐγεώργησε τὸ ἄγονον» τῶν Αἰγυπτιακῶν ἐρήμων.

Ἡ ζωὴ τῶν ἁγίων Μακαρίων, Αἰγυπτίου καὶ Ἀλεξανδρέως (19 Ἰανουαρίου), ἐξελίσσετο σὲ μιὰν ἄλλη ἔρημο, στὴν ἔρημο τῆς Νιτρίας.

Ἡ πνευματικὴ ζωὴ καὶ ὁ ποταμὸς τῆς θεολογίας τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου (25 Ἰανουαρίου), ξεκίνησε ἀπὸ τὴν ἔρημο τοῦ Πόντου.

Ὅποιος θέλει νὰ ζήσει πνευματικὰ τὸν Ἰανουάριο καλεῖται σὲ μιὰ πορεία μέσα ἀπὸ τὶς γόνιμες ἐρήμους τῆς Ἐκκλησίας μας. Ἡ ἔννοια τῆς ἐρήμου εἶναι ποὺ προσδιορίζει τὴν πνευματικὴ ταυτότητα τοῦ Ἰανουαρίου.

   Ἐνῶ ὅμως στὴν σκέψη ὅλων μας ἡ ἔρημος ἔχει μιὰν ἀρνητικὴ ἔννοια καὶ σημαίνει μεγάλη ζέστη καὶ πολὺ κρύο, ξηρασία, ἀκαρπία, γενικὴ δυσφορία καὶ δυσκολία, ἡ παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας μᾶς παρουσιάζει τὶς ἐρήμους μὲ γλυκειὰ ζεστασιά• ἀντὶ γιὰ κρύο νὰ προσφέρουν δροσιά• ἐνῶ εἶναι ἄγονες νὰ παράγουν τοὺς πλέον εὔχυμους καρπούς• ἐνῶ τὸ περιβάλλον τους εἶναι ἀπαράκλητο νὰ ἀποτελοῦν τόπους βαθειᾶς ἐσωτερικῆς παρακλήσεως• ἐνῶ εἶναι γυμνὲς ἀπὸ συντυχίες καὶ ἐρεθίσματα νὰ εἶναι γεμᾶτες ἀπὸ παρουσία• ἐνῶ εἶναι ἔρημοι νὰ θυμίζουν τὸν παράδεισο.

   Ἔρημος στὴν πνευματικὴ ἐμπειρία καὶ διάλεκτο σημαίνει ἡσυχία, μέσα στὴν ὁποία κάποιος μπορεῖ νὰ ἀκούει, καὶ διαύγεια, ποὺ μπορεῖ κανεὶς μακρυὰ καὶ καθαρὰ νὰ βλέπει. Στὴν ἔρημο, τὸ φαινόμενο τοῦ ἀντικατοπτρισμοῦ κάνει τὰ μακρινὰ νὰ φαίνονται πολὺ κοντινά καὶ ἡ θολούρα δίνει τὴν θέση της στὴν καθαρότητα. Ἔτσι καὶ στὴν πνευματικὴ ἔρημο μπορεῖ κανεὶς νὰ ἀκούει ἤχους ποὺ δὲν συλλαμβάνονται μέσα στὴν ζάλη τῶν φροντίδων, τῶν πειρασμῶν καὶ τῶν περισπασμῶν. Μπορεῖ νὰ βλέπει πολὺ μακρυὰ καὶ νὰ διακρίνει ἀπὸ τὰ ἀνθρώπινα τὰ θεϊκά, ἀπὸ τὰ παρερχόμενα τὰ αἰώνια, ἀπὸ τὰ ἁμαρτωλὰ καὶ τὰ φθαρτὰ τὰ ἅγια καὶ ἄφθαρτα. Μπορεῖ κανεὶς νὰ βλέπει τὴν ψυχὴ μὲ διαφάνεια καὶ τὸν Θεὸ καὶ καθαρὰ καὶ κοντά Του. Σ᾿ αὐτὸ βοηθάει ὁ τόπος τῆς ἐρήμου, κυρίως ὅμως ὁδηγεῖ ἡ κατάσταση τῆς πνευματικῆς ἐρήμου. Στὸν «Περὶ τῆς εἰς Πόντον φυγῆς» λόγο του, ὁ ἅγιος Γρηγόριος ἀναφέρεται ἐκτενῶς σ᾿ αὐτὴν τὴν ἄλλη ἔρημο, στὴν ἔρημο ποὺ εἶναι περισσότερο κατάσταση καὶ ζωὴ καὶ λιγότερο τόπος• σ᾿ αὐτὴν ποὺ γέννησε τὸν ποταμὸ τῆς θεολογίας του• σ᾿ αὐτὴν ποὺ γιὰ νὰ γευθεῖς τὴν παγκαρπία της «ἐρημώνεσαι» καὶ γιὰ νὰ τὴν πλησιάσεις «ἀναχωρεῖς καὶ ἀπομακρύνεσαι».  Ἡ ἐπίσκεψη σ᾿ αὐτὲς τὶς ἐρήμους δὲν ἀποτελεῖ κλήση μόνον τῶν ἀσκητῶν, ἀλλὰ εἶναι ἡ κλήση κάθε πιστοῦ ποὺ ζεῖ τὸ μυστήριο τῆς Ἐκκλησίας. Ἔχουμε στὰ χέρια μας μικρὴ ἴσως δύναμη ἀλλὰ ἀνυπολόγιστες δυνατότητες. Ἡ δυνατότητα ὅλων μας εἶναι νὰ γίνουμε «ἐρημίτες». Ὁ Μέγας Ἀντώνιος ξεπερνώντας τὴν φύση του ἀνεχώρησε ἀπὸ τὸν κόσμο καὶ γύμνωσε ταυτόχρονα τὴν ζωή του ἀπὸ τὸν ἑαυτό του. Ἔγινε «ὅλος ἑαυτῷ ἀφιστάμενος» κατὰ τὸν ὑμνωδό. Ἀνάλογα, ἐμεῖς καλούμαστε νὰ ἀναχωρήσουμε ἀπὸ τὸν ἐγωισμό μας καὶ ἀπὸ τὸ κοσμικό μας φρόνημα. Ἐκεῖνος ἀνεχώρησε καὶ ἀπὸ τὸν χρόνο, προέβλεπε τὰ μέλλοντα• ἐμεῖς καλούμαστε νὰ ἐγκαταλείψουμε τὴν χρονικότητα, τὴν δέσμευση δηλαδὴ στὸ ἐφήμερο καὶ πρόσκαιρο, καὶ νὰ ζήσουμε τὴν αἰωνιότητα. Ἀνεχώρησε τέλος ἀπὸ τὴν μιζέρια τῆς πολυπραγμοσύνης τῆς ἁμαρτίας στὴν ἔρημο τῆς καταστολῆς τῶν παθῶν. Σ᾿ αὐτὸ πρέπει ἀπόλυτα νὰ τὸν μιμηθοῦμε. Ὅλοι καλούμεθα νὰ ζήσουμε μιὰ ζωὴ ἔρημη ἀπὸ ἐγωισμὸ καὶ κοσμικότητα, γυμνὴ ἀπὸ ἐφημερότητα καὶ χρονικότητα, δίχως ἁμαρτία καὶ στενότητα.

   Ἡ ἔρημος ἀπὸ τὸν ἐμπαθῆ ἑαυτό μας εἶναι ἡ πρώτη ἔρημος τῆς πνευ-ματικῆς ζωῆς. Εἶναι ἡ φυγὴ ἀπὸ τὰ θελήματά μας ποὺ ἐμφανίζονται καὶ ἐκφράζονται ὡς ἀπαιτήσεις καὶ ἰδιορρυθμίες. Εἶναι ἡ ἀπαλλαγὴ ἀπὸ τοὺς ἄρρωστους καὶ φορτισμένους λογισμούς μας ποὺ συνήθως φανερώνουν συναισθήματα παθολογικά. Νομίζουμε ὅτι οἱ ἄλλοι εἶναι ἐναντίον μας, ἐνῶ κανεὶς δὲν εἶναι• ὅτι δὲν μᾶς ἔχουν ἐμπιστοσύνη, ἐνῶ ἐμεῖς δὲν τοὺς ἔχουμε• ὅτι μᾶς στραβοκοιτοῦν, ἐνῶ αὐτὸ δὲν συμβαίνει. Δημιουργοῦμε ἱστορίες ἀνυπόστατες ποὺ τὶς πιστεύουμε σὰν πραγματικές. Πνευματικὴ ζωὴ μὲ ἄρρωστους λογισμούς, βαθειὰ ριζωμένους μέσα μας δὲν γίνεται, οὔτε μὲ παθολογικὰ θελήματα, οὔτε μὲ προκαταλήψεις, οὔτε μὲ φόβους, οὔτε μὲ μειονεξίες, οὔτε μὲ ζήλειες καὶ ἀνασφάλειες. Ἡ ὄντως ζωὴ εἶναι ἔρημη ἀπὸ φόβους, ἀπὸ ἀνάγκες ποὺ διαρκῶς ἐμεῖς δημιουργοῦμε, ἀπὸ ὑποψίες, ἀπὸ συμπλέγματα καὶ φαντασίες, ἀπὸ δικαιώματα, ἀπὸ παράπονα, ἀπὸ πικρίες, ἀπὸ παθολογικὲς καὶ φορτισμένες σχέσεις, ἀπὸ κακίες καὶ στραβὲς συνήθειες, ἀπὸ ἐξαρτήσεις, ἀπὸ ἄρρωστες ἐλπίδες. Τὰ λάθος ὄνειρά μας, οἱ λάθος προοπτικές μας, οἱ ἐσφαλμένες ἀξιολογήσεις καὶ ἱεραρχήσεις στὴν ζωή μας ἀποτελοῦν τὴν κόλασή μας. Γιατί αὐτὰ εἶναι ἀρρώστεια, εἶναι στοιχεῖα τῆς πτώσεως, εἶναι γεννητικὰ ἁμαρτίας, εἶναι διαβρωτικὰ καὶ στερητικὰ τῆς ἐλευθερίας μας.

   Ἡ πνευματικὴ ζωὴ θέλει νὰ ἀφήσουμε τοὺς πολυσύχναστους χώρους τοῦ ἐμπαθοῦς ἐγωισμοῦ μας καὶ νὰ δημιουργήσουμε ὁ καθένας μας τὴν δική του ἔρημο, τὸ περιβάλλον τῆς δικῆς του ἀσκήσεως, τὸν τόπο τῶν δικῶν του ἀγώνων, τὴν ἀτμόσφαιρα τῶν νέων προοπτικῶν. Ἡ ὑπὲρ φύσιν ζωὴ μόνο στὸ θεμέλιο μιᾶς κατὰ φύσιν ἰσορροπίας μπορεῖ νὰ οἰκοδομηθεῖ.

   Οἱ ἀληθινοὶ ἐρημίτες εἶχαν ἤδη ἀπομακρυνθεῖ ἀπὸ αὐτὲς τὶς πολύβοες «πόλεις». Αὐτοὶ ζοῦσαν καὶ τὴν κατάσταση τῆς δεύτερης ἐρήμου, τῆς ἐρήμου ἀπὸ τὸν φυσικὸ ἑαυτό μας. Σηκώνονταν καὶ ἔφευγαν, καὶ ἔτρεχαν, προσέτρεχαν στὴν ἔρημο. Ἔτρωγαν βρασμένα λάχανα, ὅπως ὁ ἅγιος Μακάριος, γιὰ ἑπτὰ ὁλόκληρα χρόνια. Ἠρνοῦντο κάθε ἀνάπαυση, κάθε ἀπόλαυση, κάθε χαμόγελο καὶ χάδι αὐτοῦ τοῦ κόσμου. Τίποτα ὑλικὸ δὲν εἶχαν ὡς παρηγοριά. Κάθε ἐνδιαφέρον, κάθε ἐλπίδα, ὁλόκληρος ὁ ἑαυτός τους ἦταν προσανατολισμένος πρὸς τὴν βασιλεία, τὸν κόσμο καὶ τὸ πρόσωπο τοῦ Θεοῦ. Καὶ ἐρχόταν ὁ Θεὸς μέσα τους. Οἱ ἅγιοι ζοῦν τὸν Θεὸ στὶς καρδιές τους. Γιὰ τὸν ἀληθινὰ ἐξαγιασμένο ἄνθρωπο, ἀνάγκη εἶναι μόνον ὁ Θεὸς καὶ ἡ προσδοκία τοῦ θανάτου. Ἀνάγκη δὲν εἶναι νὰ ἔχουν οἱ ἄλλοι τὴν δική μας ἀνάγκη.

   Ὑπάρχει ὅμως καὶ μιὰ τρίτη ἀνώτερη ἀναχώρηση• εἶναι ἡ ἀναχώρηση ἀπὸ τὴν φυλακὴ τῆς πτώσεώς μας, δηλαδὴ ἀπὸ τὶς ροπές μας. Ὁ καθένας μας μὲ τὸ ποὺ ἔρχεται σ᾿ αὐτὸν τὸν κόσμο φέρνει ἐπάνω του τὴν σφραγίδα τῆς πτώσεως, τοῦ προπατορικοῦ ἁμαρτήματος, ποὺ μπορεῖ νὰ τὴν ἐξαλείψει μὲ τὸ ἅγιο βάπτισμα. Ὅταν κάποιος ἀγωνίζεται νὰ ἀπορρίψει ἀπὸ πάνω του τὰ ἄρρωστα στοιχεῖα ποὺ προαναφέραμε, τότε ἐνεργοποιεῖ τὸ βάπτισμα μέσα του καὶ τότε μπορεῖ νὰ ξεπερνάει τὴν ροπή, τὴν φύση, τὴν τάση, τὴν ἀσθένεια τῆς πτώσεώς του. Τότε μπορεῖ νὰ ζήσει μεγάλα καὶ οὐράνια πράγματα. Νὰ ἀντικρύσει τὸν κόσμο γυμνὸ ἀπὸ τὴν ἁμαρτία καὶ γεμᾶτο ἀπὸ τὴν χάρι τῆς ἀρχέγονης δημιουργίας. Ἐδῶ ὁ Θεὸς βιοῦται ὡς παντοδύναμος καὶ πάνσοφος δημιουργός.

   Ὁ πνευματικὸς ἀναχωρητὴς ὅμως ἔχει ἀπὸ τὸν Θεὸ τὴν δυνατότητα νὰ ἐξέρχεται καὶ τῆς κτίσεως, νὰ ζεῖ στὴν κατάσταση τῆς ἐρήμου τοῦ ἀκτίστου. Ἡ ἀναχώρηση ἀπὸ τὰ δεσμὰ τῆς κτιστότητός μας εἶναι ἡ βαθύτερη ἔρημος, ἡ ἔσω ἔρημος τῆς πνευματικῆς ζωῆς. Ὁ χριστιανὸς εἶναι κτιστός, ἀλλὰ ἀναζητεῖ τρόπους καὶ παράθυρα νὰ μετέχει τῶν ἀκτίστων ἐνεργειῶν τοῦ Θεοῦ. Κτιστὸς ὢν μπορεῖ νὰ μετέχει τῆς ἄκτιστης θεϊκῆς χάριτος. Στὸν τόπο αὐτῆς τῆς βαθειᾶς ἐρήμου βιοῦται ὁ Θεὸς ὡς Πατέρας καὶ ἡ χάρις Του ὡς ἀγάπη.

   Οἱ ἔρημοι γιὰ τὶς ὁποῖες μιλοῦμε, εἶναι ἔρημοι ποὺ γεμίζουν τὴν καρδιὰ μὲ πνευματικὰ δῶρα καὶ ἀληθινοὺς καρπούς. Ἔτσι ἡ πορεία στὴν ἔρημο τῆς Αἰγύπτου ὁδήγησε τοὺς Ἰουδαίους στὴν Γῆ τῆς ἐπαγγελίας. Ἡ ἔρημος τοῦ Ἰορδάνου χάριζε τὴν αἴσθηση τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν μετάνοια. «Μετανοεῖτε, ἤγγικεν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν» (Ματθ. γ' 2). Ἡ ἔρημος τῶν πειρασμῶν τοῦ Κυρίου κατέληξε στὴν νίκη κατὰ τοῦ διαβόλου καὶ τὴν ἀπομάκρυνσή του• «τότε ἀφίησιν αὐτὸν ὁ διάβολος» (Ματθ. δ΄ 11). Ἡ ἔρημος τοῦ Μεγάλου Ἀντωνίου ἀπέδειξε τὰ μεγάλα κατορθώματα καὶ τὴν αἴγλη τῆς ἀνθρώπινης φύσεως. Καὶ τέλος ἡ ἔρημος τοῦ Πόντου καὶ τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου προκάλεσε τὴν γέννηση τῆς θεολογίας. Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ἔκλαιγε τὴν ἀναχώρησή του ἀπὸ τὴν δική του ἔρημο. Ἔζησε στὴν ἡσυχία καὶ ἄκουγε αὐτὰ ποὺ δὲν ἀκοῦν τὰ αὐτιά μας. Ζοῦσε στὴν ἔρημο τοῦ πόθου καὶ ἀντίκρυζε τὰ μυστήρια τοῦ Θεοῦ ποὺ ἐμεῖς, οὔτε μὲ τὴν φαντασία μας δὲν μποροῦμε νὰ πλησιάσουμε. Καὶ τέλος ἀξιώθηκε ἀπὸ αὐτὴν τὴν ζωή, ὄχι ἁπλὰ νὰ προσεγγίσει τὸν Θεό, ἀλλὰ «τὸν ἄδυτον ὑπελθὼν γνόφον νὰ δεχθῇ τὴν θεοτύπωτον νομοθεσίαν» (α΄ τροπάριο Λιτῆς).

   Ὅποιος ζεῖ μ᾿ αὐτὸ τὸ πνεῦμα καὶ τὸν τρόπο καὶ εἶναι προσανατολισμένος πρὸς αὐτὴν τὴν κατεύθυνση, ὅποιος βαδίζει μυστικὰ τὴν ὁδὸ τῆς ζωῆς του μέσα στὴν ἀτμόσφαιρα αὐτῆς τῆς ἐρήμου, τῆς ἐρήμου ἀπὸ τὰ πάθη του, ἀπὸ τὴν φύση του, ἀπὸ τὶς πτωτικὲς ροπές του καὶ ἀπὸ τὴν κτιστότητά του, ὁ Θεὸς ὑπόσχεται νὰ τοῦ χαρίσει τὴν γῆ τῶν οὐρανίων ἐπαγγελιῶν, τὴν νίκη κατὰ τῶν πειρασμῶν, τὴν βίωση τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ διὰ τῆς μετανοίας, τὸ μεγαλεῖο τῆς ἀνθρώπινης φύσεως ποὺ καὶ τὴν πτώση νικᾶ, τὴν αἴσθηση ὅτι ἡ θεολογία δὲν εἶναι κάτι ποὺ ὡς χριστιανοὶ εἴμαστε ὑποχρεωμένοι νὰ σπουδάσουμε, ἀλλὰ κάτι ποὺ διαρκῶς γεννᾶται μέσα στὴν καρδιὰ κάθε πιστοῦ. Ἡ χάρις δὲν εἶναι κάτι ποὺ κάποιοι ἀπολαμβάνουν ὡς εὔνοια καὶ δῶρο, ἀλλὰ εἶναι δύναμη ποὺ ὅλοι μας τὴν ἔχουμε ὡς δυνατότητα.

   Κάθε χρόνο, κατὰ τὸν μήνα Ἰανουάριο, ἡ Ἐκκλησία μας μᾶς προβάλλει μεγάλους ἁγίους ἀσκητὲς καὶ θεολόγους, ὅπως τοὺς τρεῖς Ἱεράρχες, καὶ μᾶς προτρέπει νὰ ζήσουμε τὴν χάρι τῆς θεολογίας ὥστε καθὼς θὰ ἀντικρύζουμε τὴν ἡμέρα τῆς Ὑπαπαντῆς τὸν πρεσβύτη Συμεὼν νὰ δέχεται στὴν ἀγκαλιά του τὸν Κύριο, νὰ μπορέσουμε νὰ γίνουμε μὲ τὴν χάρι τοῦ Θεοῦ ὁ καθένας μας καὶ θεοδόχος.

   Καθὼς μᾶς προσεγγίζουν μεγάλες γιορτές, πλησιάζουν καὶ μοναδικὲς εὐκαιρίες. Μὲ λίγη σκέψη καὶ ἀρκετὴ φρόνηση πνευματικὴ μποροῦμε καὶ πρέπει ὅλοι μας νὰ γίνουμε καὶ θεολόγοι καὶ θεοδόχοι• ἡ καρδιά μας νὰ δέχεται τὴν χάρι Του καὶ ὁ νοῦς μας νὰ γεννᾶ τὸν λόγο Του

   Ἰανουάριος 2017  

Παρασκευή, 6 Ιανουαρίου 2017

Θεοφάνεια: Γιατί τα γιορτάζουμε στις 6 Ιανουαρίου; Θεοφάνεια: Γιατί τα γιορτάζουμε στις 6 Ιανουαρίου;

Τα Θεοφάνεια ή και Θεοφάνια, είναι μεγάλη ετήσια χριστιανική εορτή της ανάμνησης της Βάπτισης του Ιησού Χριστού στον Ιορδάνη ποταμό από τον Άγιο Ιωάννη τον Βαπτιστή. Εορτάζεται στις 6 Ιανουαρίου και είναι η τρίτη και τελευταία εορτή του Δωδεκαημέρου (εορτών των Χριστουγέννων).

Το όνομα Θεοφάνεια προκύπτει από τη φανέρωση των τριών προσώπων της Αγίας Τριάδας, η οποία συνέβη σύμφωνα με τρεις σχετικές ευαγγελικές περικοπές. Η εορτή των Θεοφανείων λέγεται επίσης και Επιφάνια και Φώτα ή Εορτή των Φώτων.

Κατά τις ευαγγελικές περικοπές στις αρχές του 30ου έτους της ηλικίας του Ιησού, ο Ιωάννης ο Πρόδρομος, γιος του Ζαχαρία και της Ελισάβετ, ο επιλεγόμενος στη συνέχεια Βαπτιστής, που ήταν 6 μήνες μεγαλύτερος του Χριστού, και διέμενε στην έρημο, ασκητεύοντας και κηρύττοντας το βάπτισμα μετανοίας, βάπτισε με έκπληξη και τον Ιησού στον Ιορδάνη ποταμό. Κατά δε τη στιγμή της Βάπτισης κατέβηκε από τον ουρανό το Άγιο Πνεύμα υπό μορφή περιστεράς στον Ιησού και ταυτόχρονα ακούσθηκε φωνή από τον ουρανό που έλεγε ότι: Ούτος εστίν ο Υιός μου ο αγαπητός εν ω ευδόκισα».

Το γεγονός αυτό έχουν καταγράψει οι τρεις από τους τέσσερις Ευαγγελιστές, ο Ματθαίος Γ’:13-17 ο Μάρκος Α’:9-11, και ο Λουκάς.Γ΄:21,22 . Αυτή δε είναι και η μοναδική φορά της εμφάνισης, στη Γη, της Αγίας και ομοουσίου και αδιαιρέτου Τριάδος υπό του πλήρους «μυστηρίου» της Θεότητας.

Το πότε καθιερώθηκε να εορτάζεται η μνήμη του γεγονότος της Βάπτισης του Ιησού δεν είναι γνωστό με βεβαιότητα. Φαίνεται όμως ότι αναφάνηκε πολύ νωρίς στη πρώτη Εκκλησιά των Χριστιανών. Ο Κλήμης ο Αλεξανδρεύς (Στρωμ. βιβλ. α΄) αναφέρει ότι κάποιοι αιρετικοί, οι περί τον Βασιλείδη γνωστικοί στις αρχές του Β΄ αιώνα εόρταζαν την ημέρα της Βάπτισης του Κυρίου «προδιανυκτερεύοντες» και ότι η εορτή αυτή γινόταν κατ΄ άλλους μεν στις 6 Ιανουαρίου, κατ΄ άλλους στις 10 Ιανουαρίου.

Κατά τον 3ο αιώνα η εορτή φαίνεται κοινότατη σε όλη την Χριστιανική Εκκλησία. Έτσι ενώ ο Gieseler ( Kirchengeschichte I ,376) δέχθηκε ότι πρώτοι οι Βασιλειδιανοί καθιέρωσαν την εορτή των Θεοφανίων ο Neander (Kirchengeschichte I 386) θέτει το ερώτημα: πως από «αιρετικούς» το δέχθηκε η Εκκλησία;

Ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος παραδέχεται και περιγράφει την εορτή ως αρχαία πανήγυρης μάλλον στην Αντιόχεια τη Μεγάλη, και ότι από εκεί την παρέλαβαν οι Γνωστικοί Βασιλειδιανοί… Κατά δε τις Αποστολικές Διαταγές (η΄ 38) η εορτή των Επιφανείων «ήγετο δια το εν αυτή ανάδειξιν γεγενήσθαι της του Χριστού θεότητος».

Με τη λήξη του 3ου αιώνα προστέθηκε και άλλη μια έννοια στον εορτασμό αυτό που άρχισε να πανηγυρίζεται και ως ημέρα της «εν σαρκί» φανερώσεως του Κυρίου, τόσο στην Αλεξάνδρεια κατά τον Κασσιανό, όσο και στην Κύπρο κατά Επιφάνιο. Από την εποχή αυτή, λοιπόν, είναι το πιθανότερο ότι ξεκινά και ο εορτασμός των Χριστουγέννων.

Κατά τον 4ο αιώνα η εορτή των Θεοφανίων γιορτάζεται πλέον με λαμπρότητα σε όλη την ανατολική Εκκλησία ως εορτή του φωτισμού της ανθρωπότητας δια του Αγίου Βαπτίσματος, απ΄ όπου και το όνομα «Τα Φώτα», εορτή «των Φώτων» (Γρηγόριος Ναζιανζηνός λόγος 39, Αστερίου Αμάσ. Λόγος εις «εορτών των Καλανδών»).Στη Δύση τα Θεοφάνεια τα συναντάμε στα μέσα του 4ου αιώνα, αλλά ήδη την εποχή εκείνη υπάρχει στη Ρωμαϊκή Εκκλησία και άλλη μια εορτή αφιερωμένη στη κατά σάρκα Γέννηση του Ιησού στις 25 Δεκεμβρίου. Όταν πλέον καθιερώθηκε αυτή η ημερομηνία για τα Χριστούγεννα σε όλο τον Χριστιανικό κόσμο έγινε και ο διαχωρισμός της εορτής των Φώτων στις 6 Ιανουαρίου, στα μέσα του 6ου αιώνα.

«Ὁ Ἰορδάνης ἐστράφη εἰς τὰ ὀπίσω»


Ὁ Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Πρόκλος, προσκαλεῖ τοὺς χριστιανοὺς νὰ γιορτάσουν τὰ Ἅγια Θεοφάνεια, μ΄ αὐτοὺς τοὺς λόγος: «Δεῦτε ἴδετε ξένον κατακλυσμόν, πολὺ βελτίονα καὶ κρείττονα, τοῦ ἐπὶ Νῶε, θεωρούμενον· τὴν ἀνθρωπείαν φύσιν ἐκεῖ τὸ ὕδωρ ἐθανάτωσεν, ἐνταύθα δὲ τὸ ὕδωρ τοῦ Βαπτίσματος διὰ τοῦ βαπτισθέντος τοὺς θανόντας ἐζωοποίησεν· ἐκεῖ ὁ Νῶε ἐκ ξύλων ἀσήπτων κιβωτὸν συνεπήξατο, ἐνταύθα δὲ ὁ Χριστός, ὁ νοητὸς Νῶε, ἐκ τῆς ἀφθόρου Μαρίας τὴν τοῦ σώματος Κιβωτὸν κατεσκεύασεν· ἐκεῖ περιστερά, κάρφος ἐλαίας βαστάζουσα, τὴν τοῦ Δεσπότου Χριστοῦ εὐωδίαν ἐμήνυσεν, ἐνταύθα δὲ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον ἐν εἴδει περιστερᾶς παραγενόμενον, τὸν ἐλεήμονα ὑποδείκνυσι Κύριον». Σὰν ἕνας δεύτερος κατακλυσμός, πραγματικά, εἶναι τὰ Ἅγια Θεοφάνεια. Ἕνας κατακλυσμὸς τῆς ἀγάπης καὶ τῆς χάριτος...

τοῦ Θεοῦ, γιὰ τὴν πνευματικὴ σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου καὶ τὴν εἰσαγωγή του καὶ πάλι στὸν Παράδεισο. Γι΄ αὐτὸ κι ὁ στίχος, ἐμπρὸςπὸ τὸ συναξάρι τῆς ἡμέρας, λέγει: 

Τοὺς οὐρανοὺς Βάπτισμα τοῦ Χριστοῦ σχίσαν,

Τοὺς αὐτὸ μὴ χραίνοντας ἔνδον εἰσάγει

Τὰ Ἅγια Θεοφάνεια, γιορτάζουμε τὴ Βάπτιση τοῦ Χριστοῦ, ἀπὸ τὸν ἅγιο Πρόδρομο, στὸν Ἰορδάνη ποταμό. Ὅταν πέρασαν τριάντα χρόνια ἀπὸ τὴ γέννηση τοῦ Χριστοῦ, διάστημα ποὺ τὸ ἐπέρασεν ὁ Ἰησοῦς τηρώντας κατὰ πάντα τὸ «νόμο», θέλησε νὰ δείξει στοὺς ἀνθρώπους ὅτι εἶναι ὁ «Θεὸς ἐν σώματι» καὶ ὅτι εἶναι Υἱὸς τοῦ Θεοῦ γνήσιος καὶ «ὁμοούσιος τῷ Πατρί»· ἐκεῖνος, γιὰ τὸν ὁποῖον οἱ προφῆτες, στὶς τόσο νοσταλγικὲς προφητεῖες τους, μὲ πολλὴ προσδοκία ἐκήρυχναν.

Ἐκεῖνο τὸν καιρό, ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος εἶχεν ἔρθει ἀπὸ τὰ βάθη τῆς ἐρήμου καὶ βάπτιζε «βάπτισμα μετανοίας», κατὰ τὸ πρόσταγμα τοῦ Θεοῦ –ὅπως ἀναφέρει ὁ Εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς: «ἐπ᾿ ἀρχιερέως Ἄννα καὶ Καϊάφα, ἐγένετο ῥῆμα Θεοῦ ἐπὶ Ἰωάννην τὸν Ζαχαρίου υἱὸν ἐν τῇ ἐρήμῳ, καὶ ἦλθεν εἰς πᾶσαν τὴν περίχωρον τοῦ Ἰορδάνου κηρύσσων βάπτισμα μετανοίας εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν» (Λουκ. γ΄ 2-3). Καὶ μολονότι ὁ Χριστὸς δὲν εἶχε ἁμαρτίες, ὄντας ἀναμάρτητος, γιὰ νὰ πληρώσει καὶ σ΄ αὐτὸ τὸ «νόμο» ἦρθε νὰ βαπτισθεῖ ἀπὸ τὸν Ἰωάννη. Ὁ Ἰωάννης δειλιάζει, καὶ συλλογιζόμενος τὴν ἀναξιότητά του μπρὸς στὴ δόξα τοῦ Θεοῦ ἀναφωνεῖ: 

«Ἐγὼ χρείαν ἔχω ὑπό σοῦ βαπτισθῆναι καὶ σὺ ἔρχη πρὸς με;» -«Πῶς ἐκτείνω χείρα καὶ ἄψωμαι κορυφῆς κρατούσης τὰ σύμπαντα; Εἰ καὶ Μαρίας ὑπάρχεις βρέφος, ἀλλ΄ οἶδά σε Θεὸν προαιώνιον· ἐπὶ γῆς βαδίζεις, ὁ ὑμνούμενος ὑπὸ τῶν Σεραφείμ· καὶ δοῦλος, Δεσπότην βαπτίζειν οὐ μεμάθηκα»! Μὰ ὁ Χριστὸς ἀφοπλίζει τὴ λογικὴ δειλία τοῦ Βαπτιστοῦ, λέγοντας αὐτὰ τὰ λόγια: «Ἅφες ἄρτι. Οὕτω γάρ πρέπον ἡμῖν ἐστι πληρῶσαι πάσαν δικαιοσύνην». Τότε ὁ Ἰωάννης, χωρὶς νὰ φέρει πιὰ ἄλλην ἀντίσταση, ἔστερξε νὰ βαπτίσει τὸ Χριστό. Κ΄ εἶδεν εὐθὺς ὁ Ἰωάννης τὴ στιγμὴ ἐκείνη, νἀνοίγωνται οἱ οὐρανοί· νὰ κατεβαίνει «τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον σωματικῷ εἴδη, ὡσεὶ περιστερὰ ἐπ΄ αὐτόν». Κι ἄκουσε νἂρχεται φωνὴ ἐξ οὐρανοῦ, ποὺ ἔλεγε: «Οὗτος ἐστιν ὁ υἱός μου ὁ ἀγαπητὸς ἐν ὧ ηὐδόκησα»!

Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνὸς ἀναφέρει ἑφτὰ λόγους, γιὰ τοὺς ὁποίους ὁ Χριστὸς βαπτίσθηκε: α) «βαπτίζεται δὲ ὁ Χριστός, οὐχ ὡς αὐτὸς χρήζων καθάρσεως, ἀλλὰ τὴν ἐμὴν οἰκειούμενος κάθαρσιν», β) νὰ συντρίψει τὰ κεφάλια τῶν δρακόντων πάνω στὸ νερό, γ) νὰ πνίξει τὴν ἁμαρτία κι ὅλο τὸν παλαιὸ Ἀδὰμ νὰ τὸν παραχώσει μὲς στὸ νερό, δ) ν΄ ἁγιάσει τὸν Ἰωάννη Πρόδρομο, τὸν Βαπτιστή, ε) νὰ «πληρώση» τὸν νόμο, στ) ν΄ ἀποκαλύψει στοὺς ἀνθρώπους τὸ μυστήριο τῆς Ἁγίας Τριάδος, ζ) νὰ γίνει γιὰ μᾶς τύπος καὶ ὑπογραμμὸς καὶ στὸ βάπτισμα. Σ΄ αὐτοὺς τοὺς λόγους, ὁ νέος ἅγιος τῆς Ὀρθοδοξίας, ὁ ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης προσθέτει κ΄ ἕναν  η) ν΄ ἁγιάσει τὴν φύση τῶν ὑδάτων· «ὅθεν καὶ τὸ νερὸν ὅπου λάβῃ τινὰς ἀπὸ πηγὴν ἢ ποταμὸν κατὰ τὴν ἡμέραν τῶν Θεοφανείων, μένει ἄσηπτον».

Καὶ ἀναφέρει ὁ ἅγιος Νικόδημος μία χαρακτηριστικὴ περικοπὴ τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, ποὺ ἀξίζει τὸν κόπο νὰ τὴ μεταφέρουμε κ΄ ἐμεῖς ἐδῶ, μεταφράζοντάς την κάπως. Λέγει, λοιπόν, ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος: «Αὐτὴ εἶναι ἡ μέρα ποὺ (ὁ Χριστὸς) βαπτίσθηκε κι ἁγίασε ὅλα τὰ νερά. Γι΄ αὐτό, λοιπόν, καὶ στὴ γιορτὴ αὐτή, κατὰ τὸ μεσονύχτι (ἐπειδὴ κατὰ τὴν Παράδοση, ἡ Βάπτιση τοῦ Χριστοῦ ἔγινε μέρα Τρίτη, «ὥρᾳ δεκάτῃ τῆς νυκτός»), ἔρχονται ὅλοι (οἱ χριστιανοὶ) καὶ παίρνουνε νερὸ γιὰ τὰ σπίτια τους· ὅπου τὸ νερὸ αὐτό, γιὰ τὸν λόγον ὅτι ἁγιάστηκαν ὅλα τὰ νερὰ σήμερα, τὸ φυλάγουν ὅλο τὸ χρόνο. 

Καὶ τὸ θαῦμα αὐτὸ γίνεται φανερό, ἀπ΄ τὸ ὅτι τὰ νερὰ ποὺ παίρνουμε (τὰ Φῶτα) δὲν ἀλλοιώνονται καὶ δὲν μυρίζουν, ὅσος καιρὸς κι ἂν περάσει· ἀλλὰ βαστοῦνε ἕνα χρόνο· ὁλάκερο, πολλὲς φορὲς καὶ δυὸ καὶ τρία χρόνια· καί, ὕστερ΄ ἀπὸ τόσα χρόνια, αὐτὸ τὸ νερὸ συναγωνίζεται σὲ φρεσκάδα καὶ σὲ καθαρότητα κ΄ ἐκεῖνα τὰ νερὰ ποὺ μόλις τώρα τὰ πῆραν ἀπὸ τὸ πηγάδι». Αὐτὸ εἶναι ἕνα θαῦμα ποὺ τὸ βλέπει κανεὶς κάθε χρόνο νὰ γίνεται, ἀκόμη καὶ στὶς ἁμαρτωλὲς ἡμέρες μας –ἰδίως στὰ χωριά μας, ποὺ μὲ θερμὴ πίστη κ΄ εὐλάβεια, αὐτὸ τὸ ἁγιασμένο νερό, τὸ βάζουν δίπλα ἀπὸ τὰ εἰκονίσματα, στὸν ἱερώτερο τόπο κάθε σπιτιοῦ.

Ὁ Χριστὸς ἔλαβε τὸ βάπτισμα τοῦ Ἰωάννου. Κι αὐτὸ θὰ πεῖ, πὼς δὲν ἔλαβε οὔτε τὸ ἰουδαϊκὸ βάπτισμα ποὺ ἀφοροῦσε τὴν καθαρότητα σώματος καὶ ἐνδυμάτων, ἀλλὰ οὔτε τὸ δικό μας, μὲ τὴν τριπλῆ κατάδυση καὶ ἀνάδυση καὶ τὴν ἄφεση τῶν ἁμαρτημάτων. Τὸ βάπτισμα τοῦ Ἰωάννου εἶχε μία κατάδυση καὶ μία ἀνάδυση τοῦ βαπτιζομένου. Καὶ λέγονταν βάπτισμα «μετανοίας», γιατί ὁ Ἰωάννης, τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἐρχότανε νὰ βαπτισθοῦνε σ΄ αὐτόν, τοὺς βαστοῦσε μέσα στὸν Ἰορδάνη, ὥσπου νὰ ἐξομολογηθοῦνε ὅλες τὶς ἁμαρτίες τους, κ΄ ὕστερα τούς ἔβγαζε ἔξω. Ὁ Ἰωάννης δὲν εἶχε ἐξουσία νὰ παρέχει ἄφεση τῶν ἁμαρτημάτων. Τοὺς δίδασκε καὶ τοὺς ὁδηγοῦσε στὴ μετάνοια, ποὺ εἶχε ἐπιστέγασμά της τὸ βάπτισμα: «μετανοεῖτε, ἤγγικε γάρ ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν» καὶ «ποιήσατε καρποὺς ἀξίους τῆς μετανοίας». 

Ὅμως, καθὼς μᾶς ἀναφέρουν οἱ Εὐαγγελισταὶ Ματθαῖος καὶ Μάρκος, ὁ Χριστὸς τὴν ὥρα τῆς βαπτίσεώς του «ἀνέβη εὐθὺς ἀπὸ τοῦ ὕδατος». Γιατί; Ἰδοὺ ἡ ἀπάντηση, ποὺ δίνει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος: «Ὅτι, οἱ μὲν ἄλλοι ἄνθρωποι, βαπτιζόμενοι, ἐπειδὴ ἦτον ἁμαρτωλοί, ἐστέκοντο μέσα εἰς τὸ νερὸν βουτημένοι, ἕως ὁπού ἤθελαν ὁμολογήσουν ὄλας τὰς ἁμαρτίας των, καὶ τότε ἔβγαινον ἀπὸ τὸ νερόν. Ὅθεν, ἐπέρνα ἀναμεταξὺ διάστημα καιροῦ. Ὁ δὲ Κύριος, ἐπειδὴ ἦτον ἀναμάρτητος, καὶ ἁμαρτίας δὲν εἶχε νὰ ἐξομολογηθῇ, διὰ τοῦτο, εὐθὺς ὁπού ἐμβῆκεν εἰς τὸ νερόν, εὐθὺς καὶ ἐβγῆκεν ἔξω». Κ΄ ἔτσι ὁ Χριστὸς ἔκαμε τὸ βάπτισμα τοῦ Ἰωάννου σὰν εἶδος γέφυρας, ποὺ μᾶς πέρασε ἀπ΄ τὸ ἰουδαϊκὸ-σωματικό, στὸ χριστιανικὸ-πνευματικὸ βάπτισμα, τὸ ὁποῖο μᾶς καθαρίζει ἀπὸ τὴν προπατορικὴ κι ἀπὸ κάθε ἄλλη ἁμαρτία καὶ μᾶς χαρίζει μιὰν ἄσπιλη κι ἀμόλυντη πνευματικὴ καθαρότητα.Ἀπ΄ ὅλο τὸν ὑμνογραφικὸ πλοῦτο τῆς ἑορτῆς τῶν Φώτων, ποὺ ὑπομνηματίζει μὲ τὸν πνευματικώτερο καὶ ποιητικώτερο τρόπο τὸ περιεχόμενο τῆς Βαπτίσεως, μεταφέρουμε ἐδῶ τὸ τελευταῖο τροπάριό της η΄ ὠδῆς τοῦ ἰαμβικοῦ κανόνος, ποίημα τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ:

Λευχειμονείτω πᾶσα γήϊνος φύσις,

Ἐκπτώσεως νῦν οὐρανῶν ἐπηρμένη·

ᾯ γὰρ τὰ πάντα συντετήρηται Λόγῳ,

Νάουσι ῥείθροις ἐκπλυθεῖσα πταισμάτων,

Τῶν πρὶν πέφευγε παμφαῶς λελουμένη.



Ἤδη μὲ τὴν ἔκφραση «λευχειμονείτω πᾶσα γήϊνος φύσις», ὁ ἱερὸς μελωδὸς μᾶς μεταδίδει τὸ ἱερὸ δέος καὶ τὴν ἔνθεη συγκίνηση, εἰσάγοντάς μας σὲ μία πανηγυρικὴ ἀτμόσφαιρα. Ἂς ἀσπροφορέσει, λέγει, κάθε ἀνθρώπινη, κάθε γήινη φύση, γιατί μετὰ τὴν ἔκπτωσή της ἀπὸ τοὺς Οὐρανούς, σήμερα μπορεῖ πάλι νὰ ἀνεβεῖ στὸ προτερινὸ ὕψος της. Κι ὄχι μόνο γι΄ αὐτό, μὰ ἀκόμη, πρέπει ν΄ ἀσπροφορεῖ καὶ νὰ χαίρεται κάθε πλάση ἀνθρώπινη, γιατί ὁ θεῖος Λόγος τὴν ἀνθρώπινη φύση τὴν ξέπλυνε μέσα στὰ τρέχοντα νερὰ τοῦ Ἰορδάνου καὶ τὴν καθάρισε ἀπ΄ ὅλα τὰ προηγούμενα πταίσματά της, τὴν ἔκανε νὰ ξεφύγει ἀπὸ κάθε σκοτεινὴ σκιὰ ἁμαρτίας καὶ τὴν ἐκατάστησε πάμφωτη καὶ πεντακάθαρη –«τῶν πρὶν πέφευγε παμφαῶς λελουμένη».Ὁ τίτλος αὐτοῦ ἐδῶ τοῦ κειμένου εἶναι: «ὁ Ἰορδάνης ἐστράφη εἰς τὰ ὀπίσω». Καὶ ὑπάρχει ἕνας σοβαρὸς λόγος, ποὺ εἶναι αὐτὸς ὁ τίτλος κι ὄχι ἕνας ἄλλος, πιὸ κατανοητὸς ἴσως στὸ λογικό τοῦ ἀνθρώπου. Ἡ ποιητικώτατη προφητικὴ αὐτὴ φράση τῶν Ψαλμῶν εἶναι πλουτισμένη μ΄ ἕνα ἀσυνήθιστο καὶ ἀνυποψίαστο, ἀκόμα καὶ στοὺς πιὸ φιλακόλουθους, πνευματικὸ βάθος. Ἂς προχωρήσουμε στὸ βαθὺ αὐτὸ νόημα, μὲ ὁδηγὸ καὶ συνέκδημο τὸν ἱερὸ Χρυσόστομο –ποὺ πρέπει κάποτε νὰ πιάσει στὶς Θεολογικὲς Σχολὲς μας μιὰν ὁλόκληρη ἕδρα, γιὰ νὰ μπορέσει ν΄ ἀξιοποιήσει τοὺς θησαυροὺς τῆς ἁγίας κηρυκτικῆς πείρας του ἡ Ἐκκλησία κ΄ ἡ θεολογικὴ ἐπιστήμη.

Λέγει, λοιπόν, ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος, μέ τὴ γνωστὴ μέθοδό του, πὼς ὁ ποταμὸς Ἰορδάνης –ποὺ ἦταν πολυφημισμένος στὴν ἁγία Γραφὴ καὶ γιὰ πολλὰ ἄλλα θαύματα, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὴ βάπτιση τοῦ Χριστοῦ σ΄ αὐτὸν- πηγάζει ἀπό δύο πηγές: ἡ μία λέγεται Ἰὸρ κ΄ ἡ ἄλλη Δάν. Καθὼς προχωροῦν τὰ δύο αὐτὰ ποτάμια, ἑνώνονται καὶ γίνονται ἕνα ποτάμι ποὺ ὀνομάζεται (ἀπ΄ τὶς πηγὲς τοῦ Ἰὸρ καὶ Δᾶν) Ἰορδάνης καὶ χύνεται στὴ Νεκρὰ θάλασσα. Ἡ ἀλληγορία ἐδῶ εἶναι βαθειὰ καὶ θεολογικώτατη, ὅπως τὴν φανερώνει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος. Ὁ ποταμὸς Ἰορδάνης εἶναι ὁ τύπος τοῦ ἀνθρωπίνου γένους. Οἱ δύο πηγὲς του συμβολίζουν τὸν Ἀδὰμ καὶ τὴν Εὕα, τοὺς δύο προπάτορες, ἀπ΄ τοὺς ὁποίους ἀνέβλυσε –σὰν ἄλλος Ἰορδάνης- ὅλο τὸ ἀνθρώπινο γένος. Κι ὅλο τοῦτο τὸ ἀνθρώπινο γένος, πρὸς τὰ ποῦ πήγαινε; στὴ νέκρωση καὶ στὸ θάνατο –ὅπως ὁ Ἰορδάνης στὴ Νεκρὰ θάλασσα. Ἦρθε ὅμως ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ποὺ πόνεσε γιὰ τὴν ἀθλιότητα τοῦ ἀνθρωπίνου γένους, κ΄ ἔγινε ἄνθρωπος, καὶ ἔπαθε ἀπάνω στὸ σταυρό, καὶ κατήργησε, μὲ τὸν θάνατό του, τὸν θάνατο. Ἔτσι ἐχάρισε στοὺς ἀνθρώπους τὴ ζωὴ καὶ τοὺς ἔστρεψε πρὸς τὰ πίσω, τοὺς ἔκαμε νὰ μὴν τρέχουν πιὰ πρὸς τὴ νέκρωση καὶ τὸ θάνατο, ἀλλὰ πρὸς τὴ ζωὴ καὶ τὴν ἀφθαρσία. Αὐτὸς εἶναι ὁ λόγος, ποὺ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος λέγει, ὅτι «ὅσοι εἰς Χριστὸν Ἰησοῦν ἐβαπτίσθημεν, εἰς τὸν θάνατον αὐτοῦ ἐβαπτίσθημεν». (Ρωμ. Στ΄ 3).Θὰ τελειώσουμε μ΄ ἕνα σύντομο ἀπόσπασμα τοῦ Μελετίου Πηγᾶ, ποὺ ἡ ἔκδοση τῶν λόγων του –ἀγνώστων σχεδὸν ὡς τὰ τώρα- τιμᾶ τὴν «Πηγὴ τοῦ Ὀρθοδόξου Βιβλίου», ποὺ ἔβαλε τὴ δαπάνη καὶ τὴ φροντίδα γιὰ νὰ τυπωθοῦν, καὶ μάλιστα μὲ πολλὴ ἐπιμέλεια. «Ἀλλ΄ ἐκεῖνο τὸ ὕστερον, λέγει ὁ μεγάλος Πατριάρχης τῆς Τουρκοκρατίας, μὲ ἀναπτερώνει, διὰ τὸ ὁποῖον γίνεται τὸ βάπτισμα. Εἶναι τοῦτο, οἱ ἀνοιγόμενοι Οὐρανοί. Ὢ βάπτισμα, θύρα τοῦ Παραδείσου! Ὢ βάπτισμα, ἡ κλείς τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ! Ὢ βάπτισμα, ἡ κλίμαξ τῶν Οὐρανῶν, ὢ βάπτισμα, ἡ κολυμβήθρα τῆς ἀναγεννήσεως! Ὢ βάπτισμα, τὸ λουτρὸν τῆς παλιγγενεσίας! Ὢ βάπτισμα, τῆς υἱοθεσίας μυστήριον! Ὢ βάπτισμα, ἡ ταφὴ τῆς ταφῆς, ὁ θάνατος τοῦ θανάτου, ἡ ἀνάστασις τῆς ἀναστάσεως, διὰ τοῦ ὁποίου “συνθάπτομαι Χριστῷ καὶ συνανίσταμαι Χριστῶ”… Διὰ τ΄ ἐμᾶς εἶναι ἀνοιμένες οἱ θεόδμητες ἐκεῖνες πύλες τοῦ Οὐρανοῦ. Καὶ ἐμεῖς κατακυλιούμεστάνε χάμετες στὴν γῆν. Γιὰ τ΄ ἐμᾶς χύνεται τόσον καὶ τηλικοῦτον φῶς καὶ καθαρίζει μας καὶ λούει μας, καὶ ἀφαιρεῖ τὲς πονηρίες ἠμῶν “ἀπέναντι τῶν ὀφθαλμῶν τοῦ Θεοῦ ἡμῶν” καὶ φωτίζει μας».


Δικαιολογημένη, λοιπόν, ἡ χαρὰ τῶν χριστιανῶν. «Τὰ σύμπαντα σήμερον ἀγαλλιάσθω». «Χριστὸς ἐφάνη ἐν Ἰορδάνη ἁγιᾶσαι τὰ ὕδατα» καὶ σῶσαι τὸν ἄνθρωπον»!
Ἀπὸ τὸ βιβλίο: «Ἔρως Ὀρθοδοξίας» τοῦ Π.Β. Πάσχου, τῶν ἐκδόσεων «Ἀστὴρ»
το βρηκα:ρωμαικο οδοιπορικο

Πέμπτη, 5 Ιανουαρίου 2017

Η ευχή του Αριστοτέλη στο νεογέννητο Αλέξανδρο

Ο μέγας φιλόσοφος Αριστοτέλης κλήθηκε να εκφωνήσει λόγο μπροστά στο λίκνο του Μεγάλου Αλεξάνδρου, όταν αυτός γεννήθηκε. Ο Αριστοτέλης, που υπήρξε κατόπιν, ως γνωστόν, διδάσκαλος του Αλέξανδρου, είπε μονάχα τα εξής:

- Εύχομαι, όταν μια μέρα γίνεις βασιλιάς να είσαι το ίδιο αδιάφορος και απαθής στη γλώσσα της κολακείας, όπως είσαι αδιάφορος κι απαθής στο λόγο, που ο πατέρας σου με υποχρέωσε να εκφωνήσω τώρα μπροστά σου.
το βρηκα:ενοριον




Τετάρτη, 4 Ιανουαρίου 2017

ΓΟΝΕΙΣ ΚΑΙ ΠΑΙΔΙΑ   "Τηλεόραση και οικογενειακή γαλήνη"


          Συχνό παράπονο των γονέων είναι: από τότε που πήραμε τηλεόραση κάτι άλλαξε στο σπίτι μας. Τα παιδιά φεύγουν από το τραπέζι την ώρα του φαγητού για να δουν κάποιο πρόγραμμα, ενώ ο πατέρας είναι γεμάτος οργή.

          Το φαινόμενο αυτό είναι σύνηθες και οι γονείς διερωτώνται, τί πρέπει να κάνουμε;

          Να, λοιπόν που η τηλεόραση διώχνει την ειρήνη από το σπίτι και γίνεται αιτία γκρίνιας και διαμάχης. Το “κουτί”, αυτό που τόσα μας προσφέρει, πολλές φορές καταντάει πληγή μέσα στο σπίτι, όταν δεν υπάρχει η σωστή χρησιμοποίηση της.

          Στο παραπάνω παράπονο φαίνεται ότι η τηλεόραση γίνεται πηγή ανωμαλίας στις σχέσεις των παιδιών με τους γονείς που θέλουν να τηρούνται κάποιοι κανόνες. Και με το δίκιο τους. Που να περίμενε κανείς πως ένα τόσο σπουδαίο μέσο επικοινωνίας θα μπορούσε να γίνει παράγοντας δυσαρμονίας μέσα στην οικογένεια;

          Κι’ όμως. Το μέγιστο αυτό της ειρήνης κινδυνεύει άδικα από την τηλεόραση. Έτσι η σύγχρονη τεχνολογία εμφανίζει αδύνατες πλευρές, που μπορούν να αντιμετωπισθούν με σοβαρή σκέψη και αξίζει κάθε θυσία γι’ αυτό.

          Η αρχική ερώτηση των γονέων δεν διευκρινίζει πόσο διάστημα έχουν στο σπίτι τους  την τηλεόραση. Γιατί αν ήταν πρόσφατη η απόκτησή της, είναι κάπως δικαιολογημένη η αδυναμία των παιδιών σ’ αυτή. Είναι ψυχολογικός κανόνας  πως όλα τα πράγματα, όσο σπουδαία κι αν είναι, σιγά-σιγά έρχεται ο κόρος. Θυμηθείτε τι νοιώσαμε το 1969, όταν τον Ιούλιο μήνα ο άνθρωπος για πρώτη φορά πάτησε το πόδι του στη σελήνη! Μετά έγιναν κι άλλες εκτοξεύσεις με λιγότερους θαυμαστές. Σήμερα κανείς δεν ενδιαφέρεται για τις αποστολές αυτού του είδους. Κάτι παρόμοιο γίνεται και με την τηλεόραση. Μόλις πρωτοεμφανίστηκε στο σπίτι το ενδιαφέρον όλων συγκεντρώθηκε επάνω της. Παραμερίστηκαν όλα για να παραχωρήσουν τη θέση τους στο μαγικό “κουτί”. Μπροστά του ο άνθρωπος “χαζεύει” και θεάται. Σιγά- σιγά χορταίνει και παύει να εξαρτάται απ’ αυτήν.

          Δυσκολίες όμως εμφανίζονται, όταν έχει περάσει καιρός από την είσοδό της στο σπίτι, ιδίως όταν τα παιδιά είναι ανυπάκουα και με πάθος προσκολλημένα σε κάποια προγράμματα που δεν εννοούν να χάσουν. Εδώ δημιουργούνται φασαρίες, μαλώματα που διώχνουν το πνεύμα της ειρήνης.

          Εδώ χρειάζονται ορισμένοι κανόνες που μπορούν να να κάνουν το σπίτι ειρηνικό, ήρεμο και ευτυχισμένο. Όταν οι γονείς γνωρίσουν στα παιδιά τους τι περιμένουν απ’ αυτά τότε  υπάρχει ελπίδα για διόρθωση. Αν υπάρχει μια εκπομπή ενδιαφέρουσα, ας μεταθέσουμε την ώρα του φαγητού, για να σώσουμε την ευκαιρία στα παιδιά να  παρακολουθήσουν        αυτό που θέλουν και τους ωφελεί. Μπορούμε ακόμα να συζητήσουμε στο τραπέζι για το ζήτημα αυτό και να βάλλουμε τα πράγματα στη θέση τους, όταν πάρουμε απόφαση που είναι καλή για άλλους , τότε όλα θα πάνε καλά.       

          Κάποιες φορές η τηλεόραση έρχεται να ταράξει την υπάρχουσα γαλήνη στην οικογένεια. Η περίπτωση αυτή θεωρείται σπάνια. Όπου όμως παρουσιάζεται πρέπει ν’ αντιμετωπίζεται με ψυχραιμία, αυτοσυγκράτηση, γιατί λύσεις δυναμικές τις περισσότερες φορές αστοχούν.

          Μεγάλη βοήθεια πάντως μας δίνουν οι στενές μας σχέσεις με το Θεό και το Ευαγγέλιο. Όταν προσευχόμαστε μπορεί ο Θεός να μας ανοίξει δρόμο για να μάθουμε πως πρέπει να χρησιμοποιούμε τα αγαθά που μας στέλνει.

          Η τηλεόραση και τα άλλα σύγχρονα μέσα είναι για το καλό μας και για το κακό, ανάλογα βέβαια με τη χρήση τους. Μια σωστή χρησιμοποίηση των μέσων αυτών μπορεί να ενώσει αντί να χωρίσει τα μέλη της οικογένειας. Οι σοφοί γονείς έχουν τη δύναμη να επιλέξουν κάθε φορά τον προσήκοντα τρόπο και να μεθοδεύσουν τη διαδικασία ελέγχου της χρησιμοποιήσεώς της, ώστε να διασώζεται η αγάπη κι να μην φυγαδεύεται η ειρήνη από το σπίτι.

          Μπορούμε, λοιπόν, με λίγη καλή θέληση και μεθοδικότητα να κρατήσουμε την ωφέλεια που προσφέρει στους τηλεθεατές της η συσκευή μας και ν’ αποφύγουμε τις ζημιές της.


          Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κυρού ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ